New York günlerim

Ve regulation gelir...

2009-12-19T19:48:00.000-08:00

Pedicab aleminin en merak edilen konularından biri geçtiğimiz ay açıklığa kavuştu. Bilenler bilir. 5 yıldır süre gelen pedicab işini kontrol etmek amacıyla çıkarılan yasa mahkemelik olmuş ve yıllarca çıkarılamamıştı.

İlk etapta 360 bisiklet sayısıyla çıkartılmaya çalışıldığı için ve garaj sahiplerine 3-4 lisans verildiği için garaj sahipleri tarafından mahkemeye verilmişti. Sonradan California da ve New York dahilinde meydaha gelen bazı pedicab kazaları sonrası iyice konunun üzerine düştüler ve sonunda yasayı çıkarttılar.

Çıkan yasa sonucu pedicab sayısındaki sınırlama kaldırıldı. Yani şehirde çalışacak pedicab sayısına herhangi bir sınırlama gelmedi ancak 2 ay süre verildi. Bu süre içinde kaydını yaptıracak olan herkes kabul edildi. Ancak bu tarihten sonra (Kasım 21) artık kayıtlar kapandı ve sayı kayıt yaptıranlarla sınırlı kaldı. Yani anlayacağınız şu anda pedicab alsanızda sokakta çalıştıramaz veya çalışamazsınız.

Kayıt yaptıran tüm pedicablere özel bir yapıştırma yapıştırıldı. Tüm bisikletler sigortalandırıldı. Işık sistemi, emniyet kemeri, reflektör, fiyat listesi ve kronometre zorunlu oldu. Ayrıca çalışacak olan kişilerin pedicab lisansı çıkartmaları gerekiyor. Pedicab lisansı için herhangi bir zaman sınırı yok, istediğiniz zaman başvurabiliyorsunuz. Ancak lisansın gelme süresi 1 ila 3 hafta arasında değişiyor. Ayrıca pedicab lisansı çıkartabilmek için normal araba lisansınızın olması gerekiyor. Türk ehliyetini konsolosluktan doğruluğunu onaylatarak kullanabiliyorsunuz. Ayrıca sosyal güvenlik numarasıda gerekenler arasında.

Şu günlerde dışarıda pedicab görmek çok zor. Çünkü bir çok sürücü ya yasal olmadığından ya uğraşamadığından yada geciktiğinden lisans alamadı. Bunlardan biri de benim aslında :) Türk ehliyetim olmadığı için ve buranın ehliyetini almakta en az 1 ay süreceği için almaktan vazgeçtim.

Lafın kısası artık iş pedicab sahipleri için ve sürücüler için biraz daha meşakatli olmaya başladı. Pedicab sahipleri her yıl 1000 dolara yakın sigora ücreti ödemek durumunda. Sürücüler ise pedicab ehliyetini 4 ila 6 aylık alabiliyorlar. İlk günlerde inanılmaz ceza kesildi pedicabcilere. Polislerin bizleri sevmediği ve herkesi caydırmaya çalıştığını artık sağır sultan bile biliyor tabi. Cezalarda artık aldı başını yürüdü tabi. İhlal başına 200 dolar mahkeme istersen ve iptal edilmezse 1000 dolara kadar çıkıyor.

Ancak elbette regulation ile birlikte piyasadaki pedicab sayısı oldukça düştüğünden şu an iyi para yapıyor millet. Elbette yazın işlerin nasıl olacağı ve work and travelcıların oyunun yeni kurallarına nasıl tepki vereceği merak konusu...

Hoşi Moş :)

2009-11-15T19:46:00.000-08:00

Hafif yağmurun serpiştirdiği insanların ordan oraya koşuşturduğu yoğun,hareketli bir Manhattan gecesi...

Zaman zaman çiseleyen ve kesilen yağmur eşliğinde çalışmaya devam ediyorum. Günlerden cuma olduğundan işlerim fena gitmiyor. Gece saat 10 ve cebimde 100 dolar cıvarı bir para birikmiş durumda.6. caddeden yukarı çıkıyorum. Yolda yol çalışması var. 4 şeritlik yol ikiye düşmüş trafik ağır ilerliyor, bende aralardan yolumu bulmaya çalışıyorum. Yol kenarındaki insanları umutsuzca pedicabime davet etmeye çalışırken arkadan bir japon gelip bisikletimi tutuyor. Hemen yanında bir adam ve bir kadın daha eleman bitiyor. Önce ikisi biniyor ve tek tük ingilizcesi ile kadın otelin adını söylüyor. Baktım 3.sü yer yok bana galiba diye mahsun mahsun bakıyor. Dedim atla ya sorun değil! Altı üstü çelimsiz bir japonsun ya :)

Aldım götürdüm bunları otellerine. Beni bırakmadılar. 10 dk bekle yine geleceğiz dediler. İyi valla dedim. Böyle çalışmayı seviyorum. Paralar hazır geliyor :) Neyse, kadın gitti yukarı iki ingilizce bilmeyen sap kaldı yanımda. Bisikleti inceleyip durdular. bir ara en çelimsizi binmeye falan kalktı izin vermedim :)

Kadın üzerini değiştirmiş olarak geldi ve Manhattan'ın en pahalı yerlerinden biri olan Carnigie hall a gideceğiz dedi. Kısa sürede ulaştırdım onları. Vardığımızda 10 kişilik bir japon grubu karşıladı bizi gülerek :) Aralarından biri bizde istiyoruz dedi döndüğümüzde bize 4 pedicab getir al bizi götür dedi. Aha dedim bu gece iyiyiz valla :D.

Hemen şovların önüne gittim. Yaklaşık 18 tane pedicabci dizilmiş şovun dağılmasını bekliyordu :) Aralarından iki kişi seçtim. Üçüncüsü ev arkadaşım adaşım mustafa idi elbette. Onu arayıp saat 12 de geleceği yeri söyledim. Şovlar bittikten sonra 12 ye doğru mekana geldik ve beklemeye başladık.Bekle Allah bekle kimse çıkmadı. En sonunda en çelimsizi geldi kapıya biraz daha sabır dedi geliyoruz! Napalım dedim topu topu bir tur alıcaz ama o kadar beklemişken beklemek lazım...

Saat 1.5 a doğru çıktılar. 4 bisiklete doldurduk bunları :) "Eee" dedim "Nereye gideceksiniz?" Demez mi 5 sokak aşağıdaki striptiz kulübe gideceğiz. Öh dedim içimden o kadar saat bunun için mi bekledik. Neyse götürdük bunlar bizi bırakmadı. Bekleyin çıkacağız ve yine sizi alacağız dedi.

Kulübün önüne 4 bisikletli çektik bisikletleri başladık muhabbete :D. Arada sırada çelimsiz olan dışarı çıkıp sigara molası veriyor, kadın da sarmaş dolaş ona eşlik ediyordu. Elbette hepimiz striptiz kulüpte içeride kadın napıyor diye düşünüyorduk :D. Düşünürken adam bize 40 dolar attı yemek yememiz için. Elbette biz yemek falan yemedik 40 doları bölüştük cebe indirdik üstelik ayıp olmasın diye köşeyi dönüp sohbete orda devam ettik :D Sohbet ederken tipsiz bir zenci yaklaştı ve kadın isteyip istemediğimizi sordu :D. Diğer arkadaş gırgırına muhabbeti devam ettirdi, kimler var elinde dedi. Ne istersen abi dedi, Rus, Ukranyalı, Dominikli, Afrikalı homoseksüel bile var dedi :D. Koptuk orda zaten. 1 saati 130 dolar dedi herşey dahil :D. Biz tabi yol verdik adama gönderdik muhabbete devam ettik. Baktık bir süre sonra gene geldi :D 100 dolara düştü 5 dk sonra gene geldi 70 e düştü. Biraz daha beklesek bedavaya indirecekti herhalde :D

Elbette biz işimize döndük. Adamlar gece 4 gibi(!) çıktılar. Artık kulüp kapanıyordu ondan yani yoksa sıkıldıklarından değil :D. Hepsi içmiş tabi biraz, hafif kaymış gözler belli. İçinden biri demez mi biz özgürlük heykeline gitmek istiyoruz diye! 4 pedicabci birbirimize baktık. Çünkü bu yapılabilecek en uzun yollardan biriydi. Taa downtown nunda aşağında deniz kıyısına kadar inecektik. İsmail Abi gidelim anasını satim dedi doluşturduk bunları başladık sürmeye :D.

Times Square'in ortasındayız. Saat 4.5. 3-5 polisten başka kimse yok ama sokağın ortasında 4 pedicabci :D. Times Square in hiç alışık olmadığı bir manzara :D. Yollar bomboş istediğimiz gibi sürüyoruz. Arada sırada kırmızı ışıklarda birbirimizin etrafında daireler çiziyoruz, birbirimizin üstüne doğru sürüyoruz, onlarda çığlıkları ile kahkahaları ile bize eşlik ediyorlar :)

Yaklaşık 45 dakika sonra varıyoruz özgürlüğe. Çelimsiz herif ile kadın bisikletten inmiyorlar bile. Fotoğraf bile çekmediler. 5 dk sonra hadi dönelim yeter dediler. Hey allah'ım dedim ya bunun için mi geldik onca yolu :)

Şansa bak ki ben patron ve metresini almışım. diğerleri onun şirketindeki çalışanlarmış. Bunların helikopter gezileri ayarlayan bir firması varmış japonya da ve buraya tatile gelmişler. Patronda ingilizce sıfır. Kadın söylüyor herşeyi ve kadın neredeyse hepimize yavşıyordu :) Bizim ise bir tepkimiz olmuyordu çünkü patronun yanındaki kadın yani sonuçta :D henüz paramızı almadık adamı dellendirmenin bir anlamı yoktu yani :D

Neyse dönüşe başladık. Sahil kenarındaki bisiklet yolundan dönelim dedik. Hepimiz hem fikirdik çünkü o yol dümdüzdü ve trafik ışığı yoktu. Ancak İsmail abi tüm ısrarlara rağmen bizi bisiklet yolunda erken sokunca olan oldu :D. Bir süre sonra karşımıza yolun ortasına dikilmiş direkler çıktı ve pedicabler bu direklerin arasından geçmedi :D. Ben bir teknik kullanarak birinden geçtim ancak onlar geçemedi :D. Arkamı döndüm baktım ki tüm müşteriler pedicabten inmiş 90 kiloluk pedicabi müşterilerle kucaklamışlar direklerin üstünden atlatıyorlar :D. Beni aldı bir gülme :D..

Sen misin gülen az gittik bir direk dizisi daha çıktı karşımıza ve bu sefer bende geçemedim :D. Patron ve metresi indi kucakladık pedicabi birlikte atlattık direğin üstünden :D. Çok komik bir andı :D

Saat artık 6 cıvarıydı. Diğer elemanların pili bitmiş yavaş yavaş geliyorlardı. Adamlarında pek hali kalmamıştı zaten hepsi bisikletin üzerinde kafalar sağa sola yatık sızmışlardı :D. Biz ise gün ağırırken hala pedal çeviriyorduk. Sonunda saat 7 gibi otele vardık. Ve beklenen an :D : How much? :D

İsmail abi hemen çıkarttı fiş makbuzunu ve 1350 dolarlık bir fiş kesti :D. Adam bunu görünce şok oldu tabi :D. Çok fazla falan filan dedi biz bunu ödeyemediz falan dedi. Diğerleride bu sırada ceplerinde ne kadar para varsa çıkarttılar :D. Patron 300 dolar attı, yanındaki kadın 500 dolar cıvarı attı. Diğerlerinden pek birşey çıkmadı ve toplamda 900 küsür dolar çıktı ancak... Napalım bunada şükür diyerekten ayrıldık yanlarından :) Çok uzun bir geceydi bizim için ama çok eğlendik onlarla doğrusu. Hiç çalışıyor gibi değildik. Güldük, muhabbet ettik, eğlendik. Bir maceraydı bizim için. Dönüşte garajda yattık :D Ertesi gün dolu ceple eve giderken ki gülümseme tüm yorgunluğu almıştı doğrusu...

Bir cadılar bayramı daha...

2009-11-05T19:18:00.000-08:00

Merhaba dostlarım. Hayat umduğumuz gibi gitmiyor her zaman. Demiştim ki, artık kendime ve hayata daha çok vaktim olacak ancak öyle olmadı. Şu sıralar bisikletimi sattığımdan bisiklet garajında kendime iş edindim. Garajı sabahları ben açıyorum ve bisiklet tamiri gelirse yapıyorum. Şu sıralar pedicab için regulation geldiği için herkes tamir peşinde. Elbette regulation hakkında da bilgileri vereceğim. Elbette vakit bulabilirsem. Ancak artık birikmiş hikayeleri sıralamanın vakti geldi. En güncelinden başlayalım...

Geçen hafta sonu bir cadılar bayramını daha geride bıraktık. Sağolsun meteoroloji o gece yağmur yağacak diye bas bas bağırdığı için geçen seneki kalabalığın yarısı bile yoktu diyebilirim. Elbette krizin şuyun buyunda etkisi var tabii ancak bu kadar olmamalıydı.

O gün yine garajı açmıştım ve garajın biiskletleri oldukça yoruyordu beni. Lastik tamiri şu bu hem vakit alıyor hemde yoruyordu. Üstelik daha akşama çıkacağım bisikletim hazır değildi. Garajda uygun bir bisiklet ayarlamak vakit aldı biraz. Aynı benim bisikletin ayarında bir bisiklet hazırladım ancak yağmurdan korunmak için örtüsü yoktu. Aslında vardı da fermuarları bozuktu, uymuyordu.

Öyle başladım işe. Henüz yağmur falan yoktu, hoş tüm gece boyunca çiselemenin ötesine geçmedi ya! Neyse...

Şovlardan ordan burdan topladım biraz. Çok abartmıyor gücümü akşama saklamaya çalışıyordum. Ünlü restorant tavern on the green e bir yorcu götürmüştüm. Baktım bi yarın ki maratonda yarışacaklar için eğlence düzenlemişler ve konser bitmiş çıkıyorlar. Hoş benim gözüm çıkanlarda değil çıkışta eşantiyon dağıttıkları dondurmadaydı. Çıkanlar sırayla bir bir alıyorlardı. E bende bakacak değildim herhalde aradan kaynağımı yapım ve bir tane kaptım :D. Dondurmayı afiyetle yerken iki fransız yaklaştı ve otele gitmek istedi. Dondurmayı bitirmem konusunda ısrar ettiler. Onlarda yiyordu bir yandan. Hem yiyip hem ayak üstü sohbet ediyorduk :) Güzel bir gezinin sonunda arada bir havaii fişek gösterisine de şahit olarak onları otellerine bıraktım.

Biraz daha Times meydanında oyalandıktan sonra akşam şovları da geçince artık downtown a asıl işe başlamanın vaktinin geldiğini düşündüm ve saldım aşağı. Karşılaştığım manzara geçen yılkinden oldukça sönüktü. Geçen yıl tüm trafik kitlenmişken bu sene rahat akıyordu en azından. Öyle aman aman bir insan kalabalığıda yoktu. Kısa bir kaç müşteri alarak başladım. Artık herkes akıllanmış baştan fiyatlar soruluyor :)

Gecenin en güzel turunu anlatakmak istiyorum sadece. Saat gecenin 4ü. 3. caddede müşteri kapmaya çalışırken 3 tane yarı çıplak kafası, peruklu manyak yanıma yaklaşıp 34. sokağa kaça gidersin dedi. 30-40 falan birşeyler verirsiniz dedim atladılar. Çok neşeli ve kıpır kıpır bir üçlüydü. Trafiğin tıkandığı yerlerde hep bir ağızdan korna taklidi yapıp bana yolu açıyorlardı :). Arta kalan zamanlarda da biz senin radyon olacağız diyip sürekli şarkı söylüyorlardı. "Yellow submarine" adlı şarkıyla başladık. Sözleri kolaydı. İkinci tekrarda bende eşlik etmeye başladım. Tabii yoldan gelip geçenler rahat durur mu? Her yavaşladığımız yerde başka birisi ile düet yaptık. İkinci şarkımız "Everything my heart desires" oldu. Yine bir kırmızı ışıkta durmuşken taksi bekleyen güzel bir kız ile düete girdik bu sefer. 4 hıyar kıza ilan-ı aşk eder gibi söylüyorduk şarkıyı ve kız da aralarda yanıt gibi şarkıya eşlik ediyordu. Başka bir kırmızı ışıkta ise 3 kafadar yolun kenarında binanın kapısının önüne oturmuş 4 kıza takıldı. İstek alıyoruz ne dinlemek istersiniz diye sordu beyaz bonus kafalı. Kızlar kendi aralarında gülüşerek düşündüler ve "Wonderwall" dediler. Hep bir ağızdan söylemeye başladık." Today is gonna be day that they're gonna throw it back to you..." :)

Yokuşun sonlarına geldiğimizde artık ben bitmiş bir halde kenara yanaşırken onlarda şarkılarını güzel bir şekilde sona erdirdiler. Teşekkür ettiler bende gülümseyerek yine beklerim dedim :) Güzel ve neşeli bir yolculuktu...

Ekmek teknesine veda...

2009-10-06T20:20:00.000-07:00

Biliyorum uzun zaman oldu. Elbette bu zaman zarfı içinde çok şey oldu. Bunlardan benim için en önemlilerinden biri pedicabimden ayrılmam oldu. Evet, yaklaşık 1.5 yıldır kullandığım, benim burda ayakta kalmamı sağlayan, beni okutan, yaşatan, gün boyu derdimi dinleyen, yağlı müşterilerden sonra sevincimi paylaşan ekmek teknesi artık yok.

Malum artık hikayenin sonuna geliyoruz yavaş yavaş. Okulun son dönemindeyim ve Aralık 21 itibariyle okulum bitecek inşallah ( kalmazsam :)). Başarılı bir yaz döneminden sonra şimdi kış dönemindeyim. Bu dönem yalnızca 1 gün okula gidiyorum. Okula gittiğim ders harici diğer derslerimden biri proje ve diğeride internetten verilen bir ders. Bu internetten aldığım ders yalnızca bana açıldı. Çünkü açıklanan kış programında neredeyse tüm dersler benim aldığım derslerdi ve açılmayan bir ders yüzünden mezun olamayacaktım. Alttan girdim üstten çıktım sonunda ek dersi de almayı başardım. Yani mezun olmamda artık bir engel kalmadı. Bisikletimi sattığım için artık okula da borcum kalmadı. Anlayacağınız 1.5 yıl sonra ilk kez kendime çalışıyorum. İlk kez artıdayım. Kapanmayacak gibi görünen dağ gibi borçlar bir bir kapandı ve ilk kez kendime birşeyler almaya başladım :)

Üstümden büyük bir yük kalktı sonunda. Rahatladım ve uzun zamandır almak istediğim şeylere odaklandım. İlk işim zarar görmüş bisikletimi tamir ettirmek ve fotoğraf makineme bir lens almak oldu. Yeni oyuncaklar almak bana yeni heyecanlar katıyor. Hayallerime ulaştıkça mutlu oluyorum...

Şimdi tek yapmam gereken Aralık ayının sonuna kadar kendimi geçindirmek, bol bol okumak, araştırmak ve öğrenmek. Sayılı zamanın çabuk geçeceğini biliyorum. Hikayenin sonlarına yaklaşıyoruz dostlarım. Umarım güzel bir son ile bitirip yeniden aranıza katılacağım. Hepinizi ayrı ayrı çok özledim. Beni seven sevmeyen herkese selam olsun...

Kayıp 1 ay

2009-09-21T20:35:00.000-07:00

Hatırlamak istemediğim bir ay geçirdim. O yüzden bu sessizliğim. Bu günleri yeniden hatırlamak istemiyorum. Geçsin gitsin unutulsun istiyorum.

İnsanların hayatında bazen böyle dönemler oluyor. Hani şu en ufak ayrıntısına kadar herşeyin çok kötü gittiği zamanlar. Önce moralini alt üst eden derin bir olay ile başlıyor herşey, ondan sonra bu ruh halinden çıkayım diye bir umutla güzel birşeyler olmasını beklerken en ufak detaylarda bile kaybettiğini fark ettikçe daha da kötüye gidiyorsun... Tüm yaşama sevincin elinden kayıp gidiyor, hiç birşey yapmak istemiyorsun, içine kapanıyorsun...

Aslında bu dönem benim için henüz bitmiş değil ama ömür boyu böyle suskunda kalamam. Beni takip eden, merak eden dostlarım var, hiç yoksa bu günlüğe olan bir sorumluluğum var. Ancak yine de o günlerden bahsetmeyeceğim. Burada genel olarak güzel hatırlarım toplansın istiyorum... Onları hatırlamak istiyorum.

Yine yazacağım elbet. Hikayenin sonuna yaklaşırken buraların boş kalmasını istemiyorum. Ancak ne zaman yazarım... bilmiyorum...

Uyu yavrum uyu !

2009-08-16T19:54:00.000-07:00

Sıradan bir Broadway akşamı. Şovlar dağıldı evli evine, zengini oteline dönmeye başladı :). Atılan ikinci-üçüncü turdan sonra artık Times meydanındaki kalabalık azalmaya başladı. Son demler yani anlayacağınız...

Saat gece 11.30 cıvarı Little Marmaid adlı şovun önünden geçiyordum. Üstlerinde salaş t-shirt bulunan sanki gündelik ev kıyafetleriyle dolaşan bir çift, tıkanmış trafiğin içinde iki arabanın arasından geçerken bana el kaldırdı. Bende tabi zınk diye arabaların arasından yanlarına kadar uzandım.

Baktım bir anne,baba ve babanın kucağında 1 yaşında bir çocuk. Anne "Gezdir bizi kafana göre" dedi. "Şöyle bir yarım saat dolaşalım şu velet uyuyana kadar..."

İşin rengi az sonra ortaya çıkmıştı. Otel odalarında uyumaya hazırlanan çift bir türlü uyumak istemeyen, huysuzlanan ve bağırıp çağıran çocuklarına yenik düşmüş ve kendilerini o halde otelden dışarı bırakmışlardı.

İyi ama bu gürültüde, bu ışık yoğunluğunda ve trafikte ben onu nasıl uyutacaktım? :)

Elbette onlara böyle demedim :) "Oturun,oturun temiz hava,hafif rüzgar ve ışıklar onu hemen uykuya daldırır" dedim :). Başladık dolaşmaya. Aksilik o ya ben inadına sessizlik aradıkça ara sokaklara daldıkça aksine gürültü ve patırtı ile karşılaştım. Sessiz ve karanlık diye daldığım her sokakta bir kazı çalışması vardı. "Bam,bam,bam" "Kim,küm,küm" beni bile uyutmayacak seviyede gürültü ile karşılaşıyorduk. Ben yine de tüm dikkatimi göstererek, yavaş yavaş, sakince yola devam ediyordum. Hatta bazen pedicab in de müzik sistemi olan ve son ses açmış gelen sürücüleri bile uyarıp ses kıstırıyordum. Çocuk arada bir gözlerini kapıyor uykuya gidip gelmek arasında dolanıp duruyordu. En sonunda uyudu. Anne "hadi dönelim" dedi. Mecbur Times meydanından geçtik. gürültü,patırtı,kornalar gırla... En son tam otelin köşesine gelmişken yolun sol tarafında kalmıştım yavaş gitmekten ve sağa doğru dönmem gerekiyordu. En güvenli şekilde olsun istediğimden yola atlamadım ve kavşağın kenarında durdum ve kırmızı ışığın yanmasını bekledim. O sırada polis demesin mi "Sen ne yapmaya çalışıyorsun, yürüsene" diye. Daha derdimi anlatamadan bir sürü zılgıt yedim üstüne :) Olayı germemek için "tamam tamam gidiyorum" desem de tam ilerlerken söylediği bir şey beni sinirlendirdi ; " Arkanda ufacık bebek var dikkat etsene!"... Ben sanki yarım saattir başka bir şey için didiniyorum...

Neyse sağ salim geldik yeniden başladığımız yere. Çocuk çoktan hayaller aleminde. Dikkatli bir şekilde indirdim onları ve onca gürültüyü alaya alarak kısık bir sesle aman çocuk uyanmasın havalarında " iyi geceler" dedim :)

Bunca işin gücün arasında bir çocuk uyutmadığımız eksikti :) O da oldu. Artık bakıcılıkta da deneyimim var diyebilirim :)

Niagara Falls

2009-08-13T10:58:00.000-07:00

Yaklaşık 1.5 yıldır buralardayız ancak doğru düzgün bir yerleri gezememekten hep şikayetçiydik. Bu durumu biraz değiştirelim istedik ve bizim patronun Kanada'ya dönüyor olmasını fırsat bilerek hem ona eşlik edelim hem de Amerika - Kanada sınırındaki meşhur niagara şelalesini ziyaret edelim istedik.

Pazartesi günü herkesin boş günü olması vesilesiyle ve işlerin genelde durgun olmasını fırsat bilerek bir de güzel araba kiralayıp düştük yollara. Aklımızda ufak bir araba kiralayıp işi ucuza getirmek vardı ancak kiralanan araba garajımızın önüne gelince hem güzelliğine şaşırdık hem de fiyatına :)

işte kiraladığımız araba Toyota Highlander v6 marka jip.

Yol boyunca nerdeyse herkes arabayı sürdü diyebilirim. Ehliyetim olmadığından ben arabayı park kapsamı dahilinde sürdüm ama yine de sürdüm :) Bu güzel arabanın sürücü koltuğuna oturmadan gitmek olmazdı :)

Yolculuğumuz sabahın 7 sinde başladı. Aslında daha erken çıkmayı düşünüyorduk ama uyanamadık :) Yolun 6 saat süreceği söyleniyordu ama her istasyonda durup birşeyler atıştırdığımızdan, sürücü değiştirdiğimizden ve çöle düşmüş fakirler gibi durmadan benzin içen arabamızı doyurduğumuzdan 9 saatte zor gittiğimizi söyleyebilirim :)

Keyifli bir yolculuk oldu yinede. Sohbet muhabbet yol aldık. Bu arada Serhat Bufallo'nun yakınlarında Darien Lake adlı eğlence parkında çalışan arkadaşlarının olduğunu söyledi. Biz de niagara ya gitmeden önce oraya uğrayalım dedik.

Vardığımızda akşam üstü olmuştu bile. Serhat'ın arkadaşı bize bedava giriş bileti ayarladı ve içeride ne var ne yok ise saldırdık :) Trenler ilgi odağımızdı tabii ki. Bazı arkadaşlar henüz bu havada dönen abuk sabuk hareketler yapan trenlerin tadına bakmamıştı. Çok keyifli, bir o kadar da baş döndürücü bir aktivite oldu :)

Elbette park sadece trenlerden ibaret değil. Daha coşkulu ve tırstırıcı şeylerde vardı. Mesela aşağıda gördüğünüz alet tek kişiyi veya iki kişiyi iki direğin arasında top gibi bir yukarı bir aşağı zıplatıyordu. Bunu yapmayı gözüm yemedi açıkcası :)

Parkta iki saat kadar vakit harcadıktan sonra artık şelaleye doğru gitmemizin gerektiğinin farkına vardık ve parktan ayrıldık. Bu harcadığımız iki saatten dolayı Niagara'yı gündüz gözüyle görme imkanını bulamadık. Vardığımızda akşam 9 du ve hava henüz kararmıştı. Ancak yine de akşam da Niagara'yı izlemek güzeldi. Asıl manzara zaten Kanada tarafından gözlemleniyor. Amerika tarafından görülen kısmı biraz daha sönük diyebiliriz.

Sürekli renkleri değişen ışıklar ile donatmışlar şelalenin etrafını. Değişen her renkte manzaradan alınan keyifte değişiyordu.

İşte bu da Amerika'yı Kanada'ya bağlayan köprü. Hani yanlışlıkla girdiğinizde saatlerce sorguya tutulup vizeniz yoksa Amerika'ya geri giriş yapamayacağınız yer :D. O kadar yakın yapılmış ki yanlışlıkla geçilmeye çok müsait. Bizim arabayı park ettiğimiz yerdeki yarım duvarın arkasında polisler ve görevliler varmış o kadar yani.

Niagara'da 1 saat geçirdikten sonra yeniden düştük yollara. Çok bir vakit ayıramadık belki ama yine de güzeldi. 8 saat süren bir yolculuğun ardından 27 saat uykusuz kalmış bir halde Manhattan'a geldik ve tabiri caiz ise yığıldık :D. Hala daha uyku düzenim yerine gelmedi diyebilirim. Ancak yine de değerdi diyorum :) Belki de bir daha görmek nasip olmayacaktı...

Ege Aydan ile Broadway'de sohbet

2009-07-14T20:53:00.000-07:00

Pazartesi günü yüzümde uzun süren bir gülümseme yaratan bir olay oldu. Okula gitmek üzere garajdan çıkmış yürüyordum. Genelde ya bisikletle giderim okula veya subwayi kullanırım. Ancak bugün erken çıkmıştım ve havada çok güzel olduğundan okula kadar Broadway den yürüyeyim dedim. Times Square'i geçmiş aşağı doğru yürürken yol ortasına konulmuş masalarda oturan bir aile gözüme takıldı. Yaprak dökümü'nden tanıdığımız veya Asmalı konak'tan hatırladığımız Ege Aydan eşi ve oğluyla birlikte oturuyordu...

Selam vermeden geçemedim. Hiç şaşırmadı yanıtladı, sanki daha önceden tanışıyormuşuz gibi nereye böyle dedi. Okula gittiğimi söyledim ve okuldan bahsettim. Sonra New York'tan konuştuk falan derken bir anda sandalyede oturuyorken buldum kendimi. 45 dakika kadar sohbet ettik. 4 Temmuz faaliyetlerinden, müzelere, Türkiye'den bilgisayar oyunlarına kadar konuştuk :) Benim için çok güzel bir 45 dakikaydı. Onların yanından ayrıldıktan sonra yüzüme yerleşen tatlı gülümseme gün boyu gitmedi.

Birlikte bir fotoğraf da çektik ama onların makinesi ile. Hazırlıksız yakalandım :) Blogumun adresini aldılar fotoğrafı göndereceklerini söylediler. Eğer gerçekleşirse bu yazıya seve seve ekleyeceğim.

Kıvırcık 25 yaşında !

2009-07-10T07:51:00.001-07:00

Dün New York'taki ikinci doğum günümdü. Uzaklarda doğum günü kutlamak ayrı bir duygu elbette. Kendi ülkende ailenin yanında olduğu gibi değil. Bu açıdan yozlaşmış hissediyorsun kendini. Tıpkı bayram günlerinin, kandillerin burada sıradan bir gün olarak yaşandığı zamanlar gibi.

İşin kötüsü zaman geçtikçe sende ayak uydurmaya başlıyorsun bu yozlaşmaya. Bir parçası oluyorsun. Kendi doğum günün sıradan bir günden farksız geliyor sana. Ama iyi ki uzaklarda olsak bile hatırlayan kutlayan dostlarım, arkadaşlarım var. Onlar hissettiriyor işte yeniden o güzel günü. Anlamlandırıyor. İnsanın hatırlanması ve değer görmesi gerçekten güzel. Hediye falan beklemiyoruz tabii kimseden. Uzaklardaysan, yalnızsan zaten en büyük hediye hatırlanmak, içinde güzel duyguyu hissetmek. Bir nevi ruhunda yaşıyorsun doğum gününü...

Bende 23.59 itibari ile bir pasta koydum gönül masamın başına ve sandalyeme kuruldum bekledim zifiri karanlığın tam ortasında. Her gelen mesaj, her gelen tebrik önce kendi mumunu koydu pastanın üzerine, kutlayan çekti sandalyesini oturdu masanın başına benimle. Bir kişi daha geldi sonra e-maille şenlendi masanın etrafı, aydınlanmaya başladı odanın etrafı, insanların suratı. Biri daha... işte biri daha...

İki kelime ile "kutlu olsun" dilekleriyle gülümsedi yüzüm, şenlendi doğum günüm. Biz o gönül masasında birlikte kutladık doğum günümü. Birbirimize gülümseyerek, şarkılar söyleyerek, dostluğumuzu biraz daha pekiştirerek...

İnanıyorum ki bir gün yeniden gönlümüzde kurduğumuz bu sofrayı bazen bir deniz kenarına, bazen bir yer sofrasına bazen de özel bir mekana yeniden kuracağız...

Doğum günümü kutlayan herkese çok teşekkür ederim.

Benim için vakit ayırıp, bir şeyler hazırlayan özel insana ayrıca teşekkür ederim.

Sağolun...

Var olun...

4th of July

2009-07-05T12:52:00.000-07:00

Dün bizim için oldukça yoğun bir gün oldu. Amerika'nın özgürlüğünü kutladık. Yani kutladılar :) Aslında tatil ilan edildiğinden dolayı sabahında Manhattan sokaklarında yeller esiyordu. Bizde tatil şimdi oh ne güzel herkes dışarı çıkar taşırız diye bir umut sabah 9 da işe koyulmuştuk. Elbette hayal kırıklığı oldu sabah az insan olunca.

Belliydi ki herkes enerjisini akşama saklıyor. "Akşamın özelliği ne?" derseniz hemen açıklayayım. Buraların ünlü alışveriş mağzası "Macy's" 4 Temmuz şerefine her yıl 26 dakika süren havai fişek gösterisi düzenliyor. Yüzlerce havai fişeğin dakikalarca gökyüzünü aydınlattığı bu görsel şöleni izlemek için binlerce insan akşam 9 da nehir kenarına toplanıyor.

Bu yıl geçen senenin aksine Hudson River'da yapıldı gösteri. Hudson River'ı haberleri takip edenler bilir. Hani şu uçağın başarıyla suyun üzerine düştüğü ve kimsenin ölmediği kaza. Elbette orada olması bizim içinde iyi oldu çünkü daha yakındı.

Tabii ki akşam nehire doğru yönelen binlerce insandan bir kaçtanesini taşıma şerefine nail olduk. Akın akın yürüyerek yetişmeye çalışanlara yardımcı olduk. 34. ve 42. sokaklarda bir ileri bir geri mekik dokuduk. Ben 3 sefer yapabildim. 3. den sonra nehir kenarında kalıp gösteriyi izlemeyi tercih ettim. Gerçekten çok güzeldi. Yüzlercesi büyük bir gürültü ile ard arda patladı... Tüm sevgililer sevdikleriyle birlikte bu görsel şölenin altında renklerin güzelliğinin tadını çıkarttı...

26 dakika süren gösterinin ardından yeniden iş başındayız. Daha bitime 4 dakika kala bir müşteri kaptım. Yol boyunca ışıkları izleyerek Times'a bıraktım onları. Bu sefer 42. sokağın sonuna indim tam gösteri bittiğinde. Hata yaptığımı anlamam biraz geç oldu. Çünkü yüzlerce insan bir anda Times'a doğru yürümeye başlayınca insan selinin içerisinde tam 15 dakika mahsur kaldım. 5 metrelik bir mesafeyi 20 dakika sonunda aşarak insan selinin dışına çıktım ve çıktığım anda da müşteriyi kaptım. O da benim son müşterim oldu çünkü baya uzağa bir yere gittik. Beni baya yordu. Her iki sokakta bir insan geçidi yüzünden bir müddet beklemek zorunda kalıyorduk zaten. Bu yüzden çok vakit kaybı oluyordu. Geri dönmenin ve başka birşeyler daha yakalamanın zor olduğunun farkındaydım. Fazla üstelemedim o yüzden...

Yılın ilk büyük kalabalığıydı diyebilirim. Bu şehri kalabalık görmek güzel. Bu şehir insanlarla güzel. Coşkulu, hareketli, bereketli bir geceydi doğrusu :) Bakalım sıradaki ne zaman..

Sevmiyorum kardeşim!

2009-06-27T07:37:00.000-07:00

Bu satırları yazmaya başladığım şu an bir kulağımda incecik tiz sesiyle kulak zarımı zorlayan bir maktap sesi ve diğer kulağımda ise; bir zenciyi tüm mahalleye duyurmaya çalışan bir araba teybi var.

Bu şehir sinir kat sayılarımı zorluyor... Gürültüsüyle, karışıklılığıyla, insanlarıyla, saçma sapan kurallarıyla...

Dün bir kez daha nefret ettim burada olmaktan. Buranın tüm insanlarından, herşeyden...

Aslında her şey geçen pazar günü başladı. Yağmurlu bir günün sabahında New York'un kuzeyinde bir ormanda bisiklet yarışına gidecektik. Aslında benim gitmeye pek niyetim yoktu. İçimden gitmek gelmiyordu. Cumartesi gecesi geç saatlere kadar pedallamış, çalışmıştım ve hava da yağmurluydu. Ancak bizim patron ve ev arkadaşım Ozan, gidebilmem için bana desteklerini esirgemediler. Patron arabayı alın dedi, Ozan ben kullanırım dedi, bana da "Peki" demek kaldı...

Sabah yola çıktık. Ozan'ın araba sürüşü her ne kadar beni tedirgin etse de yine de ona güveniyordum. Ne kadar tecrübeli olduğunu bilmiyordum ama yine de benden iyi kullandığı kesindi. Bir yere gideceksek ancak iki kişi gidebiliyorduk çünkü Ozan yolların hiçbirini bilmiyordu, ben ise tüm virajları ve ne kadar keskin olduklarnı biliyordum ve ona söylüyordum.

Brooklyn'i Manhattan'a bağlayan köprüye çıkarken oldukça sert bir viraja biraz hızlı girdik ama virajı aldık. Devam ettik ve köprüyü geçtik. Manhattan'a giriş yokuş aşağı ve yolun sonunda oldukça kavisli bir viraj ve tam ortasında ışıklar var. Ozan'a bunu söyledim, yavaşla dedim, bir daha dedim, bir daha dedim ama artık çok geçti. Çoktan viraja gelmiştik bile. Sanırım hızımız 50 falandı. Tabelalar ise 20 hız limiti gösteriyordu. Ozan virajın içindeki kırmızı ışıktaki arabaları görünce "H.sstr" dedi. Bende artık uyarmayı bıraktım ve sadece izlemeye başladım. Önce yandaki beton bloklara sol tekeri bir güzel gömdük. Beton bloklar bizi yeniden yola tepti. Hala durabilmiş değildik ve o hızla birlikte kırmızı ışıkta duran arabaya arkadan girdik.

Kısacası; sağlam bir trafik kazası yaptık. Bizim arabanın sol jant gitti, ön tampon düştü. Öndeki arabanın da arka tamponu düştü. Kenara çektik, ilk olarak adamın tamponu ile ilgilendik. Adam polis çağırıp zabıt tutturacam diye tutturdu. Bizde tamponu yerine oturtacağız diye tutturduk. Alttan bastırdık üstten çektik falan temponu yerine yamuk yumukta olsa oturtturduk adamı gönderdik...

Sonra kendi arabamıza baktık, düşen tamponu yerine oturtmaya çalıştık, janta baktık. Sonra ara yollardan çok yavaş bir şekilde arabayı eve geri getirdik. Kısacası yarış macerası başlamadan bitmiş oldu...Üstünde de 650 dolarlık araba hasarı...Kazanın şokunu mu düşün... çıkan masrafı mı...

Bunun üzerine geçtiğimiz günlerde bir de bisiklet kazası eklendi. Times meydanı'nda müşteri kovalarken ara sokakların birinde bir arabanın yanından geçerken adamın biri arka kapıyı açmak suretiyle çamurluğumu dağıttı. Üstüne arabadan inerek benden para istedi ve kavga ettik. Sonuçta ne oldu, ben kalkan sinirlerimle ve kırılmış çamurluğumla kala kaldım...

O da yetmezmiş gibi dün, metro istasyonunda yarış bisikletimi sürdüğüm için aldığım trafik cezası için mahkemeye gittim. Sırf istasyonda bisikletin selesine oturduğum için yediğim bu ticket için 2.5 saat salonda bekledim. Sonunda bari güzel bir sonuç çıksaydı... Çıkmadı... 25$ da onlar geçirdi...

Ekleyin, ekleyin... Yolda yürürken kafaya damlayan klima sularını, kendini trafiğin kralı sanan, insanların üstüne üstüne süren otobüs şoförleri, pislik içinde metro istasyonları, istasyonlarda çöp kutusuna işeyen evsizler, her tarafta dolaşan fareler, metronun içinde yatanlar, metroda giderken sırf ayağını ısıtıcının üstüne koydun diye ceza yazan polisler, bitmek bilmeyen araba gürültüsünü vesaire onları da ekleyin...

Sevmiyorum kardeşim! Ne burayı, ne insanlarını, ne yaşamlarını hiç birşeylerini sevmiyorum. Buraya gelmek için can atanları da anlamıyorum. Yaşanacak yer değil. Hayatın tüm zorluğunun üzerine sanki hayatı inadına zorlaştırmak için kurmuşlar böyle bir düzeni...

Tüm bunlar yetmezmiş gibi bir de çevrendeki insanlar üzüyorlar seni. Kimisi kayboluyor, kimisi halini bilmeden birşeyler yazıyor, kimisi bilmeden de olsa kalbini kırıyor, kimi de hiç umursamıyor...

Zor hakikaten yaşamak zor...

Az önce bir yerde okudum " senin için ölürüm ben! " yazıyordu sanki çok zor birşeymiş gibi. Sıkıysa yaşasın bakalım. Bence yaşamak ölmekten çok daha zor...

1 Yılın ardından...

2009-06-22T07:55:00.000-07:00

21 Haziran 2008 bu hikayenin başladığı gündü. Üstünden tam 1 yıl geçti. Bazen zorluklarla, bazen gülerek çoğu zamanda yoğun bir tempoda ordan oraya koşuşturacak geçti...

İnsan arada bir belli aralıklarla hayatına dönüp bakmalı. Neredeydim, nereye geldim ve nereye gideceğim demeli. Her baktığında kendini bir adım ilerlemiş olarak görebiliyorsa ne mutlu... Eğer göremiyorsa bilmelidir ki bugün düşünmek için güzel bir gün. Bu açıdan benim için bu bakışlar önemlidir.

Son 1 yılıma baktığımda her ne kadar cebimde 3-5 kuruş ve elimde satın aldığım hiç bir şey olmasa da burada yaşadıklarım, eğitimime yaptığım yatırım ve bu macera sayesinde bir adım daha ileride olduğumu düşünüyorum. Bunların dışında kendi başıma verdiğim yaşam mücadelesi içinde ayrıca büyüdüğümü ve güçlendiğimi de hissediyorum. Her savaştan daha bir güçlü çıkıyor insan. Öldürmüyorsa... Güçlendiriyor. Çekilen sıkıntı ne kadar büyük ise o kadar güçleniyorsun. Zaman zaman ortaya çıkabilecek tüm zorluklara cesurca koşabilme cesaretini damarlarında hissediyorsun. Bu duyguya bayılıyorum. İnsanın kendi bilek gücüyle, yaşayarak, çalışarak, çabalayarak bir yerlere gelebilmesi kadar güzel bir duygu yok.

Geçen bir yıl içinde geldiğim nokta neresi derseniz; Master'ımın 3. dönemindeyim. Bu dönemi de başarıyla atlatıp kış dönemi 2 dersi tamamladım mı eğitime son noktayı koymuş olacağım. Diğer yandan o ortamın içinde bulunmanın verdiği avantaj ile ingilizcem de oldukça ilerledi sayılır. Kısacası eğitim olarak ve yabancı dil olarak 1 yıl öncesine göre bir adım ilerideyim.

Artık yılın geri kalan kısmı için tek yapmam gereken ayda 1000 dolar cıvarı kazanıp okulun borcunu tamamlamak ve mali olarak da rahatlamak. İşin zor kısmı geride kaldık diyebiliriz. Tepenin uç noktasına çıktık. Şimdi biraz düz gidip sonrada yokuş aşağı inmenin keyfini süreceğiz :) Tıpkı bisiklet gibi işte. Önce dik yokuşlara sabretmeyi bileceksin sonra yol düzleştiğinde gülümseyecek ve aşağı inmeye başladığında eğleneceksin...

Peki "Mutlu musun?" diye sorarsanız... Son bir yıl içerisinde anlık mutluluklar dışında pek yüzümün güldüğünü söyleyemem. Beni mutlu eden ne varsa kısa süre içerisinde tersine dönüyor. Kısacası New York'ta olduğu gibi benim de kışım uzun sürüyor. Yaz ise hemen gelip geçiyor...

Elbette memleket hasreti, arkadaşlara duyulan özlem var. Öte yandan burada yaşadığımız mali sıkıntılar ve biraz fazla beklentiler içinde buldunduğum insanların beni üzmesi de bunda etken elbette. Ama yaşıyoruz işte :)

Bundan sonra ne olur? diye sorarsanız. Hedefim pedicab dışında farklı bir iş bulabilmek. Kendi alanımda olursa elbette daha iyi olur ama başka birşey olursa da hayır demeyeceğim. Okulun sonunda tıpkı okula başlarken yaptığım gibi, şansımı deneyeceğim. Olursa çok iyi bir fırsat çıkarsa karşıma değerlendireceğim ve çalışacağım. Eğer ki çıkmazsa veya bazı başka nedenlerden dolayı deli gibi dönmeyi istersem hiç beklemeden döneceğim vatanıma. Şu anda çok büyük oranda dönmeyi istiyorum bu da bir gerçek...

Elbette pişman değilim burada kaldığımdan. Çok güzel günlerim oldu; pedicab maceralarım, ev arkadaşlarımla geçirdiğim güzel günler, seyahatlerim, bisiklet yarışları, başka bir ülkeyi, kültürü tanımanın güzelliği ayrı bir değer kattı bana.

Bakalım devamı ne zaman gelecek ve bu maceranın ve blogun sonu nereye bağlanacak. Yaşayıp görelim :)

NOT:
21 Haziran'da 1. yılımı kutlayan, hatırlayan ilk ve tek insana çok teşekkür ederim. Benim için ayrı bir yerin oldu, burada da senin için bir yer olsun istedim. Sağol :)

Yine okul...

2009-06-18T22:38:00.000-07:00

1 aylık aradan sonra yaz dönemi derslerine başladık bu hafta. Yaz dönemi için 2 ders alıyorum; Strategic management of technology ve Network Security. Management dersine harika bir prof. geliyor. Adam inanılmaz bilgili ve tecrübeli. Ne yapıyorsunuz derseniz yaptığımız şey yaşanmış hikayeleri incelemek. Elbette şirket hikayeleri, kritik noktalarda alınan kararların doğruluğu veya yanlışlığı. Grafikler çıkartıyoruz analizler yapıyoruz ve tartışıyoruz. Elbette iş tecrübem olmadığı için üretkenliğim az ama ilk çalışmamdan memnun kaldı.

İkinci ders ise sonraki hafta başlayacak henüz o prof. ile tanışamadık. O ders ile birlikte haftanın ilk dört günü akşam 6-9 arası okulda kafa patlatacağız yani. Bakalım nasıl olacak. Çalışma şeklimi de değiştirdim haliyle. Artık sabahları Central Park da tur veriyorum. Elbette verecek birilerini bulabilirsek :) Parkta çalışmayı hiç sevmiyorum çünkü zamanın büyük bir bölümü müşteri bulmaya çalışmak ile geçiyor. Hoş 2 tane bulsak yetiyor bir gün için ama sabır gerektiriyor gerçekten...

Yabancı bir yerde eğitim almak, kendini geliştirmek insana daha bir güven veriyor. Özellikle öğrenmekte olduğu yabancı dil konusunda. Artık heyecanlanmadan, "ulen niye bana geliyor söz" demeden kendimi -tam olarak doğru gramer ve sözcüklerle olmasa bile- rahat ifade edebiliyorum. Belki de bu burada kazandığım en önemli özellik olacak benim için. İngilizceden korkum yok artık. Anlamakta ki sıkıntım çok büyük oranda bitti. Biraz daha konuşmaya ihtiyacım var. Ev arkadaşlarım hiç yardımcı olmuyor ama ben bununda bir yolunu bulacağım :)

Hava da düzelmedi gitti. Hala yağmurlu ve kapalı. Ancak tahminlerime göre hava düzelse de pek turist gelmeyecek. Bu domuz gribi vakaları, küresel kriz baya bir etkiledi. Bu sene pedicab işi de oldukça düşük bir kar bırakacak bence. Bakalım yaşayıp görelim...

Yagmur...

2009-06-12T07:55:00.000-07:00

Yagur berekettir evet doga seviniyor bende seviniyorum ama bir yandan da islerimiz baltalandigi icin uzuluyorum. 4-5 gundur calismiyorum. Hava kapali bizim de ruhumuz kapali.

Dun ev arkadasim ozan ile birlikte ona ehliyet almak uzere new jersey e gittik. Artik ehliyet meselesini merak eden arkadaslar icin bir aciklama yapmanin tam sirasi.

New York'da sifirdan ehliyet almak uzun ve pahali bir surec. Ilk etapta 30-40 dolar verip yazili sinava giriyorsunuz. 20 soruluk bu sinav cok basit ve gecemeseniz dahi tekrar tekrar girebiliyorsunuz ayni gun icinde. Internette sorulari kendi sitesinde zaten var yani gecin diye herseyi yapiyorlar.

Sinavi gectikten sonra ise direksiyon testi var. Bunun icin bir kurstan 4-5 ders aliyorsunuz ve onlar size 1 ay sonrasina direksiyon sinavi ayarliyorlar. Bu asama icinde yaklasik 150-160 dolar odemeniz gerekiyor. Ben sinavi gectim ama direksiyon a gitmedim pahali geldi...

Ha yok benim turkiye den zaten ehliyetim var diyorsaniz bu asamalara girmek istemiyorum diyorsaniz dun bizim yaptigimiz gibi New Jersey'e gitmeniz gerekiyor. Cunku New Jersey eyaleti baska bir ulkeden ehliyetiniz oldugunda yalnizca yazili sinavi gectiginizde size ehliyeti direk olarak veriyor. Yalnizca 25 dolar gibi bir ucret oduyorsunuz o kadar. Buradaki tek sikinti basvuru sirasinda New Jersey' de bulunan bir eve sizin adiniza gonderilmis bir fatura veya banka hesap ozeti gostemek. Adamlar sizin NJ'de yasadiginizi gormek istiyor yani. Ozan bir arkadasinin evinin adresine yonlendirdi telefon faturasini ve o gelen faturayi gosterdi. Daha sonra hemen teste girdi ve 47 de 40 dogru yaparak sinavi gecti. Aninda fotografini cektiler ve bastilar ehliyeti...

Oradan benim bisiklet yarisima gitmek uzere tekrar Manhattan'a donduk. Ancak baktik ki yaris alaninin yerinde kimsecikler yok. Anlasilan yagmurdan dolayi yarisi iptal etmisler. Yagmurda yagmur olsa bari ciseliyordu alt tarafi. Ne yagmurlarda yaristik biz hey gidi hey...

Yeri gelmisken en son yarisimdan da bahsedeyim hemen :) Gecen pazar Manhattan Uptown'da yapilan dag bisikleti yarisinda ikinci oldum. Aslinda birinci de olabilirdim ancak 3. olan kisi kafami karistirdi. 3 turluk yarisin 2. turunu tamamlarken bir anda gaza geldi ve finise girdi. Bir anlam veremedim acaba dedim ben mi 4. yu atiyorum salak gibi. Baya bir yavasladim. Yoldan gecen herkese sordum bu kacinci diye. En sonunda napalim yarisina kadar geldik zate arik tamamlayayim bari dedim. Turu tamamladigimda alkis kiyamet ikinci oldun bravo dediler :) Megersem adam son tur sanip finise gitmis daha sonradan adami tekrar parkura geri gondermisler. Ben tamamladiktan 30 saniye sonra o geldi. Az daha 2. likten de oluyorduk :) 2. oldun da ne oldu diyebilirsiniz. Eh iste bir t-shirt bir corap birde ufak bir bisiklet parcasi aldim. Eh yeter :) Maksat o heyecani yasamak...

Haberler

2009-06-09T17:16:00.000-07:00

Günler geçip gidiyor bir bir. Şu sıralar tatilde olmanın verdiği rehavet var. Havaların son 1.5 haftadır kötü gitmesinin ve işlerin kötü olmasının da bu rehavette payı var elbette.

Şu sıralar abuk sabuk işlerin peşinde koşturarak gün geçiriyorum. Yine de boş durmuyorum yani.

New York'ta yavaş yavaş aktiviteler başlıyor. Sokak festivalleri, özel günler yapılmaya başlandı. Geçen pazar Israil Günü'ydü. Yahudiler meşhur 5. caddeyi kapattırmış yürüyüş yaptılar, Central Park'ta konser düzenlediler. Onlardan öncede bizimkiler Türk Günü'nde 5. caddenin paralelindeki Madison caddesinde yürüyüş yaptılar. Bizimki sıradan ve sönük geçtiği için burada bahsetmedim. Yıllardır süre gelen zorla katıldığımız veya götürüldüğümüz 23 Nisan, 19 Mayıs etkinliklerinden kaynaklacak olacak ki uzak durmayı tercih ettim :). Ne yaptılar; yürüdüler, tepindiler falan :)

Bu arada ilginç olan bir olay geçen gün telefonum çaldı ve bir kadın 10 tane pedicab i düğününde kullanmak üzere kiralamak istediğini söyledi. Temmuz'un 3ünde evlenecek çift için gelen konukları kilise ile liman arasında taşımamızı istedi. Eyvallah dedik tabii :) 840 dolar falan dedik ama kadın pazarlığa girişti, tip falan da alacaksınız dedi :) Detayları mail at dedim ama ses çıkmadı. Bakalım ne olacak daha var.. :)

Bir başka haber de pedicablerimizin arkasına reklam alma olayı. Bir firma garajdaki tüm bisiklete reklam vermek istediğini söylemiş. Güya bu pazartesi takacaktık ilanları ama biraz daha süre istediler. Olursa aylık güzel bir getirisi olacak. O da beklemede...

Telefon demişken en son pedicab hikayemi de kısaca anlatayım. Kenara çekmiş takım arkadaşlarımdan biriyle telefonda Ankara'da yapılan yarış hakkında konuşuyorduk. İleriden el etti ve elinde değnek topallayarak yanıma kadar geldi. Bende tabii telefonu kapatıp ilgilendim hemen. Yalnızca 5 blok gideceğiz ne kadar dedi. Baktım adam zaten zor yürüyor 10 ver yeter dedim ve kısa bir sürüş yaptık.

Pedicab adamın çok hoşuna gitti. Sen benim özel şöförüm ol dedi. Telefonunu ver ihtiyacımız olduğunda bize yardımcı ol dedi. Eyvallah dedim. Yarım saat sonra buraya gel limana gideceğiz dedi. Biraz dolanıp yeniden oraya geldim. Harbiden geldi. Limana bıraktım bunları. Ben seni gene arayacağım dedi gitti.

Bende normal çalışmaya devam ettim. 5.caddede bir zenci çift aldım. Aksi gibi hep kısa gidecek olanlar beni buluyor. Bu çiftte yalnızca 3 blok öteye gideceğini söyledi. Mecbur düşük söyledik gene. 2 dakika sürmedi indiler. 10 dolar demiştim. adam cüzdanını çıkarttı baktı yok hep 20lik var. Sonra öbür cebinden bir tomar para çıkarttı baktı hepsi 20 lik 50 lik !. Kadın açtı çantayı baktı ondada bir tomar 20lik! Hay Allah'ım dedim ya ne var yani 20 dedirttirseydin bana :). Dedim 20 ver ne olcak :) Vermedi. Bekle bizi o zaman burda şu mağzaya girelim bizi geri de götür hem de güzel tip verelim sana dedi. İyi dedim. Başladım beklemeye. Yarım saat oldu yok. 45 dakika oldu yok. 1 saat oldu yok. Eee dedim başlayacam şimdi mağzana...

Tam o sırada yine o adam aradı. Gel bizi al diye. Ulan zaten geldi mi hepsi üst üste gelir. Orda 1 saat beklerken tam 3 kişi sordu hepsine yüksek fiyat çektim kaçtılar. Üstüne bu adam gelmedi ve öbürü çağırıyor! Dedim başlarım zenciye ben gidiyom. Gittim aldım adamı bir güzel götürdüm Central Park'a bıraktım. Ben seni gene ararım dedi gitti :)

Akşam garaja geldiğimde gene aradı downtown a gideceğini söyledi. Kabul etmedim. Biliyorum çünkü söylediğim fiyatı hayatta kabul etmeyecek :) Yarın kaçta başlıyorsun dedi bu seferde adam iyice yapıştı yani anlayacağınız :) Üstelik ertesi gün de ayrılacaktı yani uçağı vardı. Son gün aramadı. Hoş zaten ben 3 turdan ondan alacağımı almıştım zaten ve sabahta yarışım vardı erkenden. Yarış detayları bir sonraki yazıda :) Biraz sabredin bakalım... :)

Şimdi reklamlar :)

2009-06-03T21:31:00.000-07:00

Önceden böyle sunarlardı reklamları televizyonda :) Bende öyle sunayım dedim. Yazılarımın listelendiği sağ tarafta artık reklamlarım var. Bunlara tıklayarak bana yardımcı olabilirsiniz. Hoş henüz daha başarılı bir para transferi yapmadığımdan işe yarayacak mı gerçek mi bilmiyorum ancak şu anda 3.46 dolar kazanmış görünüyorum :) Eğer işe yarar da birde en çok tıklayanları keşfedebilirsem döndüğümde en büyük hediyeyi ona vereceğim :D

Bugün okulun yaz dönemi kayıdını yaptırdım. 15 Haziran - 23 Temmuz arasında hızlandırılmış olarak iki dersi haftada 4 günden alacağım. 3550 dolar borçlu biriyim şu anda. Bakalım 23 Temmuz'a kadar ödeyebilecek miyiz...

Sağlığımda pek iyi değil şu sıralar. Zamanında Çanakkale-Didim arasında yaptığımız bisiklet turu esnasında İzmir dolaylarında turu yarım bırakmama neden olan dişim yine iş başında. Ortası dolgu ile doldurulmuş olan azı dişim dayanamadı bir taraftan patladı. Bir bölümünü kaybettik yani dişin. 1-2 diğer dişimde de dolgu düşmesi oldu. Burada sağlık hizmetleri baya pahalı. 700-800 dolarlardan bahsediliyor ama bakalım bu sorunu nasıl çözeceğim.

Dişim kırık, bisikletim kırık, cebim delik, işlerim bozuk. Ama yarışıyoruz işte. Sıkıntılar aşağı çekmeye çalışsa da sevenlerin desteği ile çıtayı bir adım daha öteye götürmeye devam ediyorum. Hoş kimse dert sormayı, dinlemeyi sevmiyor herkes kendi derdini anlatmayı, dinlenilmeyi seviyor ama yinede burayı ziyaret edip 1-2 kelime güzel birşeyler yazan insanlar da bana yetiyor.

Aslında buraya yansıttığımdan çok fazla sıkıntı ve problem yaşıyorum. Genelde buraya pastanın en güzel kısımlarını koyuyorum. Çünkü kimse dert dinlemekten sıkıntı dinlemekten hoşlanmıyor. Umut dolu, neşe dolu yazılar insanı daha çok okumaya itiyor.

Her neyse, son durumlar böyle, işlerde pek bir kıpırdanma yok hala. Borçlar da oldu diz boyu :) Sağlıkta su koyvermeye başladı ama Kıvırcık yine de bir kap dondurma kendine hediye edip kıyıda köşede sevinen bir çocuk gibi kendini idare etmeye devam ediyor :)

Yılmak yok. Yola devam...

Highbridge Park dağ bisikleti yarışı

2009-05-29T20:52:00.000-07:00

İnternetten buradaki dağ bisikleti aktiviteleri hakkında bilgi edinmeye çalışırken daha önceden kayıt olduğum www.nycmtb.com adlı sitede manhattan içinde yapılacak bir yarışın ilanına rastladım. Yarış tarihine baktım hemen. Tarih ertesi günü gösteriyordu. Gözlerim açıldı tabi bir anda :) Bu kadar yakınımda bir dağ bisikleti yarışı olacaktı ve ben buna katılmayacaktım öyle mi? Elbette hayır :)

Aksi gibi o gece Manhattan'dan Brooklyn'e eve bisikletle gayet yüksek bir tempoda yine geliş rekorumu geliştirerek ( 51 dk ) gelmiştim. Yani bir miktar yorgundum.

Ertesi gün normal bir seyir içinde çalışmaya başladım. Çünkü yarış akşam 7 de başlayacaktı. Adamlar çok güzel bir seri başlatmış. Perşembe akşamları dağ bisikleti serisi. Sadece perşembe akşamları saat 7 de yapılacak olan 5-6 yarışlık bir seri bu. İnsanlar çalışıyor olsalar bile işten çıktıktan sonra 30-40 dakika gibi çok yıpratıcı olmayan bir süre içerisinde yarış heyecanını yaşayacaklar.

2 saat pedicab de çalışıp 30-40 dolar para kazandıktan sonra işi bırakıp bisikletimi alıp metroya atladım. Taaa uptown da bir yerlere 191. sokak cıvarında bir yerdeki parka gittim. Aksi gibi local giden tren o durakta duruyor sadece 50. sokaktan 190 a yarım saatte ancak çıktım.

İneceğim istasyona geldiğimde yarışa yalnızca 5 dakika vardı ve ben istasyondan çıkış merdivenlerinin en uzağında bir yerde inmiştim. Vakit kaybetmemek adına atladım bisiklete ve başladım istasyonda hızla merdivenlere doğru sürmeye :D. 10 saniye geçmedi ki bir polis gözleri fal taşı gibi açılmış olarak önüme atladı ve o an polis ile birlikte içimden tekrarladım : " kimliğini ver "

Anlayacağınız istasyonda bisiklet sürmek yasak olduğundan ceza yiyorum :) Üstelik yarışa 5 dakika var... Yetişelim derken geç kalacağız. Verdim direk kimliği ve ceza kağıdındaki tüm boşlukları daha o söylemeden söyledim. İçimden yaz biran önce de bırak gideyim yetişeyim bu yarışa diyordum o da inadına yavaştan alıyordu...

Neyse yedik cezayı yapacak birşey yok. Allahtan yarışın başlangıç noktası istasyona yakınmışta hemen gittim son anda yetiştim. İşte şimdi hiç bilmediğim bir parkta, hiç bilmediğim bir parkurda yarışmak üzere start çizgisindeyim...

Alıştım artık diyebilirim gözü kara yarışmaya. Kalifornya'da da öyle olmuştu. Pek bir umudum da yoktu zaten en arkada masum masum duruyordum :D. Derken startı verdi bizimki. Başladık asfalt yoldan tırmanmaya. Orta halli diklikte orta uzunlukta bir yokuştu. Baktım kimsenin gitmeye niyeti yok ayağa kalktım başladım yüklenmeye. en tepeye geldiğimde bir de baktım ki en öndeyim!

Bu moral ve heyecan getirdi tabi :D. Ancak bir anda kendimi garip hissettim. Yalnızdım ve önüme ne çıkacağını ve nereye gideceğimi bilmiyordum. Asfalt bitti ve arazi başladı. Bir anda saçma sapan dizilmiş olan kayalar ve ağaç kökleri beni karşıladı. Şaşırdım. Hayt huyt diyene kadar pat kıvırcık yerlerde :D .

Yarış sonunda birinci olacak olan eleman yetişti tabi geldi geçti ben kendimi toparlayana kadar. Adam parkuru adı gibi biliyor tabii. Derken ikinci ve üçüncüye de yakalandık tabi. Bu noktadan sonra birinci uçtu gitti göremedim bir daha ancak ikincilik için çok zevkli bir mücadele vardı :)

Parkur o kadar zevkliydi ki Manhattan'da böyle bir parkur olacağı aklıma bile gelmezdi. Dar patikalar, S çizen inişler, teknik inişler, tırmanışlar...

İlk tur acayip çekiştik 3 kişi. Bir arkadaki geçiyor bir ben geçiyorum derken S çizen bir patika da diğer ikisi birbirine girdi, diğerini yolun dışına taştı ağaca çarptı geri geldi tekrar ona çarptı derken ikisi de önüme kabak çiçeği gibi serildi :D Eee tabii banada geçmek kaldı. Bu noktadan sonra aşağı kadar indik ve ikinci tura girdik. Artık tabii nerede nasıl gideceğimi bildiğimden ilk turdaki kaybolmalarım, sağa dönecekken sola dönmelerim, tökezlemelerim tarihe karışmıştı. Arkadadakileri belli bir mesafede tutarak tam gaz tamamladım turu.

İkinci olduk :) Belki parkuru bilseydim birinci ile kapışabilirdim ama napalım buna da şükür. Sevinmem gerekir belki ama sevinemiyorum çünkü yarıştan sonra bisikletimi kenara koyduğumda bisikletin arka tarafında ters giden birşeylerin olduğunu fark ettim. Yakından baktığımda arka çeki borularının birinin ilk düşüşümde çatladığını gördüm. O an tabii tüm güzel hava karanlıklar içine döndü benim için. 2000 küsür dolarlık gövdeyi rezil rüsva ettim. Bir çaresine bakacağız artık yapacak birşey yok... Gidenle, ölene çare yok...

Tam da seviniyordum bol bol yarış olacak manhattan da diye. Elbet yine gireceğim bisikletim bu halde olsa bile ve buradan yine haberlerimi almaya devam edeceksiniz. Kıvırcık'ta bisiklet aşkı bitmez. Teker döndüğü sürece bizde seledeki yerimizi alırız her türlü :)

Görüşmek üzere...

Kıvırcık'tan haberler

2009-05-27T20:32:00.000-07:00

Uzun zaman oldu ki kendi hayatımdan ve yaşantımdan bahsetmedim. Biraz olsun ben neler yapıyorum anlatayım.

Kalifornya'dan geldikten 15 gün sonra taşındım. Eski evimizle aynı sokakta öbür köşe başında yeni bir evde oturuyorum artık. Sebebi sayımızın artık iyiden iyiye artmış olması. Bir kısmını bölmek gerekliydi :)

8770 sakini değiliz yani artık. Yeni evim diğerinin aksine giriş katında değil 2. katta. Üstelik pencerem kocaman bir ceviz ağacına bakıyor. Bu açıdan sevinçliyim. birazda olsa yeşil görmeye başadım. Evimiz diğerine göre daha sıcak bir ev. Yani demek istediğim biraz daha ev gibi ev. Koltuklarıyla mutfağıyla alışmış olduğum fotoğrafa daha yakın.

Ve okul... Şu günlerde tatildeyim :) Master'ın ikinci dönemi geçen hafta itibariyle bitmiş bulunuyor. Bitti ama beni de bitirdi yani. Son haftalar inanılmaz bir ödev trafiği ve final hazırlığı ile geçti. Neyseki bir kazaya uğramadan bu dönemi de kapattık.

Notlara gelirsek diğer dönem olduğu gibi A lar yok :) Bu dönemki profesörler inanılmaz sinir bozucu ders anlatıyorlardı ve en kullanılmayacak detayları öğrenmemizi istiyorlardı. Hal böyle olunca en zevkli olması gereken dersler en sıkıcı dersler oldu ve bende isteksiz yaptığım ödevlerden B aldım. Açıkcası çok da fazla umursamadım. Bu dönem, bitse de gitsek havasındaydım genelde. Ancak ingilizce iletişim dersi çok güzeldi. İngiliz bir kadının geldiği ders çok planı ve güzel gidiyordu. Her hafta bir ödev verdik. Sürekli iş yeri yazışmaları, cv hazırlama, işe başvurma, işe alma gibi konular üzerinde durduk, konuştuk.

Bu arada hayatımın ilk iş görüşmesi (en azından provası:)) ingilizce oldu. Bu derste son 3 hafta herkes sanki gerçekten bir işe başvuruyormuş gibi bir iş seçti, cv hazırladı ve sınıftan seçilmiş 3 kişinin önünde işe alınmaya çalıştı :D Şansıma sınıfın en baba elemanı da beni sorgulayanlar arasındaydı ( Kendisi ANSI yani amerikan standartlar enstitüsünde çalışıyor :))) . Bana kıl kıl sorular sordu ama bir şekilde üstesinden geldim :)

Hemen yaz dönemi için kayıt olduğumu da belirteyim. Yaz için 2 ders aldım. Haziran 20 - Temmuz 20 arasında yapılacak bu dersler için haftada 4 gün okula gideceğim. Bu ne demek oluyor? Geriye 3 dersim kaldı ve bu da demek oluyor ki Aralık 25 itibari ile master olayı da bitmiş oluyor :) Yolun yarısını devirdik. Umarım güç veren Allah gerisini de başarmayı nasip eder...

Sonrası mı? İçimden bir sebepten dolayı deli gibi dönmek geçiyor, hemen belki de şu anda. Ancak bilemiyorum bu durum biraz karışık. Ha bu arada kayıdımı yapan kişinin türk olduğunu ilk okula başladığım günlerde yazmıştım. Kayıdımı yenilerken yaz dönemi için sen bitirir bitirmez sana iş ayarlarız dedi. Üstelik bir arkadaşta geçen hafta eleman aranıyor ilgilenir misin diye mail attı. Bende ilgilenirim dedim ama daha cevap gelmedi. Fırsatlarda yavaş yavaş çıkmaya başladı aslında ama iyi bir fırsat çıkmadığı sürece yani bu fırsat kaçmaz denli bir fırsat çıkmadıkça döneceğim. Valla bilmiyorum bu okula başlarken de "Tek bir okula başvuracağım olursa olur olmazsa dönerim " demiştim ve kayıt yapan kişinin türk çıkması ve irfan abinin desteğine kadar o kadar denk gelmişti ki hayır demek aptallık olurdu. Bakalım... Kısmet...

Ve iş... İşler hala daha istenen düzeye gelmedi. Geçen hafta çok çalışmamın sonucu iyi kazandım ama normal bir yaz sezonu gibi değildi yine de. Çok fazla bisiklet var bu sene ve daha az turist var. Bence bir çok pedicabci garaj sahibine çalışacak bu sene. Bakalım neler olacak. Kurs borcum olan 3200 doları ödedim neyse ki ancak yaz dönemi için 3500 dolar çıktı şimdi başıma. Dilerim işler normal yaz düzeninde giderde boyunumuz bükülmez. Hali hazırda bulunan 1-2 pedicab hikayem daha var onları da sizlerle paylaşacağım. Sonrasında işin biraz yaşamsal kısmıne edebi bir giriş yapmak istiyorum :) Elbette vaktim olursa...

Görüşmek üzere...

Müşteri memnuniyeti :)

2009-05-24T16:35:00.000-07:00

Broadway'deki bisiket yolundan aşağı doğru iniyorum. Bu yol genelde sakin olur çünkü pek alışveriş mağzası yoktur Macy's e kadar.

Broadway'in geçen yıl değiştirilen tasarımında bisiklet yolu ile araba yolu arasında insanların oturabilecekleri masa ve sandalyeler var. Yolun sonundaki en son masaya geldiğimde tam yeşil yandı basacağım diye sevinirken masadan biri bana el kaldırdı.

Şaşırdım çünkü genelde her mekanı yürüyerek gezen ucuzcuların mekanı olan bu masalardan daha önce hiç müşteri almamıştım :)

Kadın çok yorulmuş, dolaşmaktan artık tabanları acımış bir yere kıpırdanamıyor :) Ama diğer yandan gezmektende geri kalmıyor hanım :) bize bir tane daha lazım dedi. Neyse ki arkadan başka bir pedicab ci daha geliyordu. Kadın önce fiyatı sordu. Rockefeller Center'a gitmek istiyorlardı bisiklet başına 20 dolar dedim. Hepsi birbirlerinin yüzüne baktılar ve kadın ben gidiyorum diyince diğerleride ona uymak durumunda kaldı :) Kadın baya baskın anlaşılan grup içinde :)

Kadınları oturttum bir güzel. Kadının bavulunuda tam ben alacakken zenci ben yaparım diyip bir güzel yerleştirdi. Bende kadına dönüp "Uzat şöyle ayaklarını mis gibi, yaslan geriye ve tadını çıkart ohh..." dedim.

Yola çıktığımızda arkada konuşmalarına kulak misafiri olduğumda kadın kaç para olursa olsun buna değer diye söylüyordu. "Eğer zor durumdaysam ve kendimi bana bu iyi hissettiriyorsa, beni içinde bulunduğum durumdan kurtarıyorsa kaç para olduğunu kimin umrunda?" diyordu :)

Fiyat zencilerin içine oturmuş olacak ki " Sırf merakımdan soruyorum, taksi ne kadar tutardı?" diye sordu :). Bende biraz abartıp 10-15 falan dedim 3-5 dolar tutacak yola :D. Bari içi rahat olsun değil mi ama :)

Masadan kapıya teslim gezimiz Rockefeller Center'ın önünde son buldu. Bavulu indirirken zencinin neden atıldığını anladım. Kadınlarda inerken "Vay be ne kadar ağırmış 3 kişi taşıdığımı bilmiyordum. Bilseydim daha fazla şarj ederdim" dedim :) Gülüştüler, çok çok teşekkür ederek gökleri gelen Rockefeller Plaza'ya tıngır mıngır ilerlediler...

Çığlık çığlığa Times turu :)

2009-05-20T19:25:00.000-07:00

Akşam seansındayız. Şovlar henüz dağılmış ve bizler deli gibi müşteri kovalıyoruz. Elbette polisler başımıza bela, göz açtırmıyorlar. Şehirde bisiklet sayısı iyice artmış artık konvoy halinde gider vaziyetteyiz. Elbette boş pedicabler konvoyu :)

Şovlardan çıkanların dağılması ile birlite gece seansı bitiyor elbette. Şu sıralar kimse times da vakit harcamıyor. Şov müşterisi zaten şovundan sonra bir şekilde oteline gidip dinlenmeye çekiliyor.

Şovdan 1 müşteri alabilmiştim Times da son dakikalarımı harcıyordum artık. Broadway den aşağı doğru sallanırken ve her gözüme kestirdiğime yanaşıp binmeye teşvik ederken son denememin sonuç verdiğini görüyorum.

Teredütte kalan kadın belli ki hiç bir yere gitmecek olsa bile bu değişik icadı demek istiyor :) Nereye gitmek istersiniz diye sorduğumda aldığım yanıt "bilmiyoruz" oldu çünkü. Hemen bir Times Square turu önerdim ve fiyatını söyledim. Kadın bir çocuklara birde kocasına baktı onay alabilmek için ve sordu: " Hepimizi nasıl alacaksın bu şeyin üstüne?"

Hemen bir Broadway paketi yaptık tabi :) Usül, yordam belli. Koca kıçlar alta ufaklar üste :D. Pasta misali... :)

Elbette pedicab deki ilk deneyimleri. Çocuklar daha ilk pedal atışımdan itibaren kıkırdamalara ve bağrışmalara başladı :) Dedim içimden normaldir tabi daha yeni başladık. Ancak ilerleyen dakikalarda öyle olmadığını anladım :). Her köşe dönüşümde veya bir arabanın arasından geçtiğimde Broadway inliyordu resmen. Ufaklıklar çığlığı basıyor ardından da gülmeye başlıyorlardı. Elbette herkes gene bize bakıyor :)

Hay Allah'ım ya dedim ne var bunda bu kadar çığlık atılacak. Üstüne birde daha hızlı, daha hızlı diyorlar. Elbette onlara uyacak değilim. Diğerleri gibi bu akıma kapılıp ondan sonra çocukları broadway asfaltına hatıra olarak iki seksen yaymak istemiyorum :D.

Valla acayip gürültülü bir Times turu oldu :). Başladığımız noktaya geldiğimizde çocuklar hala daha hızlı demeye devam ediyordu. Dedim "bitti bitti hadi yallah" :)

Yine de güzel bir turdu ve bu aile fotoğraf makinemin hafızasında yer edinmeyi hak ediyordu :)

Tur içinde tur :)

2009-05-19T20:10:00.001-07:00

Rutin çalışma günlerinden biri. Akşam saatlerine doğru 5. caddeden aşağı doğru iniyorum. Bugün de pek iyi değil işler ama ufak tefek de olsa birşeyler kapmayı beceriyorum. Damlaya damlaya göl olur misali hiç bir kısmeti kaçırmadan pedallıyorum New York sokaklarında.

Şanslı olacağım ki yolun sağ tarafına geçtiğim an 3 tane genç kız beni durdurdu ve 4 blok ötedeki NBA Store a gitmek için bana fiyat sordu. Zaten ne hikmetse son zamanlarda ya çok yakına gidecek olanlar yada en uzağa gidecek olanlar buluyor beni hep. Bu kadar yakın mesafe için ne denilebilir ki...

"Kişi başı 5 dolar atın götüreyim sizi hadi" dedim. Şöyle bir birbirlerine baktılar. Hepsinin yüzünde hafif bir gülümseme vardı. Binmek istedikleri bariz bir şekilde belli oluyordu. Çok direnmediler ve atladılar arkaya.

Şirin, incecik 3 kız kolayca sığdılar arkaya. Haliyle 3-5 dakikalık kısa bir yolculuktan sonra vardık NBA mağzasına. Elbette 3-5 dakikalık bir yolculuk olsa bile trafiğin içinde cambazlığımızı yaptık ve etkiledik müşterilerimizi. İnerken " Biz biraz dolaşıp çıkacağız, sonra bizi otelimize götürür müsün?" diye sordular. Ohh dedim tamam bir 20-25 daha kopar bunlardan derken otelinde 6 blok aşağıda olduğunu söyleyince biz gene fiyat kırmak zorunda kaldık tabii ki :). "Tamam" dedim. "Bekliyorum köşede".

Kısmet bu ya tüm gün müşteri peşinde koşan ama zar zor müşteri alan ben, köşeye geçerken bir zenci tarafından durduruluyorum. "Bana iki tane lazım" bul gidelim diyor ama ben mecburen pek oralı olamadım ve köşeye geçtim. Çünkü bir söz verdiysem eğer bu sözü ne olursa olsun tutmam gerekir diye düşünürüp hep. Eğer bunları alsam şimdi ve sonra kızlar çıksa beni burda bulamasa hissedeceklerini düşününce ve arkamdan konuştuklarını hissedince tüm moralim bozulacak gene biliyorum.

Şans bu ya tam o sırada adam ısrarla ikinci pedicabi yolun karşısından çevirmek suretiyle amacına ulaştı ve ikinciyi de getirdi yanıma. Hiiç fiyat sorma falan olmadan ikinciye times square e gideceklerini söylediler ve ilk ikisi atladılar arkasına. Sonrada diğer ikisi koşarak geldi ve benim bisiklete atladı.

Allah'ım sen affet diyerekten çıktık artık yola yapacak birşey yok. Turu aldığım kişide şehrin en azılı fiyat çakan türk ü oldu. Bu turun sonunda bu zencilerin yüz ifadesi kesinlikle değişecek eminim ama bakalım ne olacak :)

Diğer pedicabci de işini biliyor tabi bir an önce gidebilmek ve başka müşteri alabilmek amacıyla arabaların arasından slalom yaparak kırmızı ışıkları yeşil görerek bir çırpıda indik Times'a. Times her zaman ki kalabalığıyla karşıladı tabii bizi. Artık güneş batma kıvamına geliyordu ve ortam gittikçe güzelleşiyordu.

Aksi gibi Times'ın en uzak köşesine 42. sokak 8. cadde ye gittik. Orası olduğunu öğrenince acaba şu anda kızlar bana neler sayıyordur acaba diye geçti içimden :) Neyse bir restorantın önünde indirdik bunları. Ben elbette fiyat işini turunu alan kişiye bıraktım ve yüzleri seyre başladım :)

7 blok ve 2 cadde için bisiklet başı 30 dolar çektiğinde zenci dalga geçtiğini sanıp gülmeye başladı ama bizim elemanın ne kadar çetin olduğunu bilmiyordu daha :) çatır çatır aldı parayı. Haliyle bana da vermek durumunda kaldılar aynısını. Parayı elime uzatır uzatmaz kaptım ve ok gibi uzadım. Nereye mi? Elbette NBA store'a :)

Deli gibi bastım 3-5 dakika içinde geldim yeniden mağzanın önüne. Saatime baktım tam 20 dakika geçmiş. Off ya çok olmuş kesin gitmişlerdir artık beni mi bekleyecekler diyip 1-2 dakika soluklanayım dedim köşede. Tam artık yeniden işe dönmek üzere kalkmıştım ki kapıdan çıka geldiler :D

Sanki hiç birşey olmamış gibi "ooo, welcome back" diye karşıladım onları. Yeniden bindirdim şirin kızlarımı ve sohbet muhabbet otellerine bıraktım.

Şans işte yarım saat içinde 60 dolar kazanmış oldum. Heyecanlı bir trafikti :) Allah'a şükür ki bir turun içine başka bir turu sorunsuz örtüştürmek nasip oldu ve yeniden New York sokaklarına neşe ile tekrar döndüm :)

Böyle müşteriye can kurban :)

2009-05-14T07:05:00.000-07:00

California sonrası soluksuz iş başı yaptık. Havaların biraz daha düzelmesi ile birlikte artık dışarıda daha fazla vakit harcayabiliyoruz. Elbette bu da gelir artışı demek. Lakin hala daha turistler şehre gelmiş değil ki bu yıl oldukça kötü geçecek gibi görünüyor...

Herneyse, 5. caddeden aşağı doğru salmış gidiyorum. Öğle vakti, öyle iş miş yok. Soran dahi yok. Hani soran olsa fiyatı yerlere düşürüp yine alacam yani o derece. Nasıl olduysa adamın biri el etti. O heyecan ve sevinç ile birlikte adamın yanına yaklaştım. Artık kaçarı yok ne yapıp edip alacam bu adamı.

"Apple store" dedi. Eyvallah dedim sonrasına elbette klasik soruyu yapıştırdı : Ne kadar? 20 dolar dedim adamın gözleri fal taşı gibi açıldı :). Normalde olsa 30 dan aşağı denmez ama naparsın işte. Bana indirim yap dedi 15 e falan indik onuda beğenmedi illa tutturdu 10 diye. Hay Allah'ım nerden buluyorum bunları ben :)

Neyse aldık napalım iş iştir. Götürdük adamı Apple store'a. Yolda sohbet muhabbet. Sri Lanka'dan gelmiş 1 günlüğüne iş için. İş arası çocuklarına birşeyler alabilmek için mağzaları dolaşmak istemiş ama vakti yok pek. Neyse konuştuk baya geldik Apple'a dedi eğer beklersen ben burdan başka bir mağzaya daha gideceğim dedi iyi dedim oturalım bari biraz burda.

10 dakika sonra geldi :) Fiyatlar pahalı gelmiş :D. Neyse yeniden inmeye başladık 5. caddeden aşağı bu bi dondurma arabası gördü dur dedi. Şurdan bir dondurma alalım dedi. Ben istemem falan desem de bana da aldı. Çektik kenara başladık yemeye sohbetle birlikte. Fiyatı da konuşmadık yani hiç. Normalde böyle başlayan hizmetlerimde 100 dolar konuşur ama bakalım ne olacak :)

Neyse yeniden çıktık yola bu disney store'u gördü dur dedi 2dk durduk. Ufak bişey aldı geri çıktı devam ettik. Giderken bu seferde bir gyrocu gördü. Karnı açmış beyfendinin. Bana 53. sokaktaki ünlü gyrocuya gidelim dedi. Bende dedim bırak onu ya bir numarası yok onun bizim yediğimize gidelim dedim götürdüm bunu 50. sokağa. Orda da bir güzel oturduk gyro yedik :)

Sonra dedi son bir yere daha gidecem sonra beni otele bırakırsın dedi. İyi dedim kalk bakalım. 2 sokak arkadaki bir yere gittik sonra da 5 sokak ötedeki oteline gittik. Ve iş geldi para mevzusuna :). Normalde böyle bir tur için 100 den aşağı söylemem ama harekete 10 dolarla başlamışız ne yazık ki :) Yine de yüksek derdim de adamı sevdim o kadar yemek ısmarladı, dondurma aldı falan hadi 60 yeter dedim. Çıkarttı verdi, üstüne bir kaç dolarda tip verdi. İyi adamdı be :) Böyle müşteriye can kurban :)

California 4. gün

2009-05-06T23:02:00.000-07:00

Ve geldik işte son güne. Artık rutinleşmiş olan sabah 15 km pedallama faslı oyun gibi geliyor :) Son gün ya nasılsa, artık küfür ederek değilde ıslık çalarak tırmanıyorum yokuşları erken bir vakitte.

Media Center'a gelip son kahvaltımızıda bir güzel yapıyoruz basın ailesi olarak. Sonra vuruyoruz yine kendimizi fuar alanına. Benim beklediğim Pazar günü herkesin buraya akın edecek olmasıydı. Ancak karşılaştığım ortam beni şaşırttı. Çünkü saat 12 olmasıyla birlikte festival alanında neredeyse adam kalmadı. Downhill yarışının saat 1 de bitmesinden sonra herkes dağıldı. Firmalar çadırlarını toplamaya başladı. Bende zaten çoğu önemli görüşmelerimi yaptığımdan sona kalan basit markaların çadırlarında fotoğraf çekerek geçirdim öğlen vaktini. Aslında buraya gelmeden önce daha büyük ve şaşalı bir fuar alanı bekliyordum bu bir gerçek ama beklediğim olmadı. 3 çember halinde dizilmiş olan kısa sürede gezilebilecek bir fuar alanı vardı. Firmaların neredeyse yarısı eski ürünlerini getirmiş hem satış yapıyor hem de alıcılarına bedava teknik destek veriyordu.

Hal böyle olunca bende çoğu yeniliği kapmış olaraktan birazda UCI yarışını takip etme eğilimine girdim. Önce SRAM çadırına uğrayıp sonunda sakinleşen tamir alanına uğradım ve biskiletimi kendilerine emanet ettim. Madem bedava destek hizmeti var bizde yararlanalım değil mi :D.

Yani anlayacağınız artık mikrofonum yok bisikletimde :D. Takım arkadaşlarım bunu anladılar elbette ama çoğunuz anlamadı elbette :). Taaa geçen yılın Alanya Kızılalan yarışında kayalık bir tırmanışta bisikletin direksiyonundaki amortisör ayar kolunu diz atıp kırmıştım ve o günden bu yana 1 yıldır bisikletimde öylece sallanıp duran kol artık tarih oldu :D. Kendisi 100 dolar olduğu için almaya yanaşmamıştım öyle kullanıyordum :D amma SRAM çadırı sağolsun tek soru sormadan çat diye değiştirip verdiler :) Bu festival en çok bisikletime yaradı vallahi.

Neyse :) yarışlara geri döndüm sonra en baba yarış olan Sauser'in katıldığı UCI yarışının finişinde pusuya yattım. Önce bayanlar geldi. Onların turu daha kısaydı tabii. Gelenlerle yapılan röportajlara ortak oldum ve fotoğraf çektim. Kısa bir süre sonra Sauser tüm ihtişamı ile finiş çizgisini geçti. Dünyaca ünlü bu sporcu ile yan yana olmak "how was the race" demek güzel bir duygu :). Tebrik ettik uğurladık :)

Sauser e amerika da yarışmak ile avrupada yarışmak arasındaki farkı sordu bir gazeteci. Cevap: Amerika da izleyiciden çok gazeteci vardır, Avrupa da ise gazeteciden çok izleyici :)

Hak vermemek elde değil çünkü son gün gerçekten bu yarışı izleyen bir Allah'ın kulu yoktu gazetecilerden başka. Herkes iniş yarışlarını ve akrobasi içeren yarışlara odaklanmış burda. Doğrusu ilginçti.

Bugünün bu kadar çabuk biteceğini düşünmüyordum açıkcası. 4 gibi çadırlar toplanmıştı bile. Bize de festival alanına veda etmek düştü. Otele doğru zorlu maratonun son sürüşünü sağ salim atlamanın keyfiyle birlikte mutlu bir sürüş gerçekleştirdim.

Otele geldiğimde benden mutlusu yoktu. Gidebilecek miyim, Sorun çıkacak mı? Becerebilecek miyim? derken sağ salim bitirdik işte. Elbette bir son her zaman yeni bir başlangıcın öncüsüdür. Şimdi bol bol haber yazma vaktiydi ve dönüşte beni birikmiş ödevler ve hazırlanması gereken sunumlar bekliyordu. Üstelik para kazanma derdi pedicab de 1 haftalık arayıda kapatmak gerekiyordu.

Hiç kolay olmadı doğrusu 10 gün boyunca şöyle koşturmadan rahat rahat oturamadım. İnanılmaz bir tempo vardı hayatımda. Hiç bir şeyi aksatmadan herşeyi başarıyla yapabilmek inanılmaz stressli ve yorucu oldu. Kendime şaşırdım biraz da. Yapabildiklerimi ve yapabileceklerimi görmek güzeldi.

Elbette bu işin birde dönüşü vardı. Hala yırtmam gereken bir 175 dolar vardı (uçak için bisiklet ücreti) :D. Havaalanına sırtımda dağcı çantası, direksiyonun bir tarafına asılı bir laptop, diğer tarafına çantalara sığmayan ayakkabı vs. direksiyonun üzerinde de kocaman bir bisiklet çantası ile geldiğimde herkes bana tip tip bakıyordu :D.

Arkada kuytu bir yere geçtim ve bisikleti en ufak parçalarına kadar ayırdım. Aynı taktiği uygulamam gerekiyordu. Ya bu alet o ufacık x-ray cihazından geçecekti yada ben 175 dolar bayılacaktım. Yarım saatlik bir uğraş sonrasına paketleme sürecine tanık olan otopark görevlisi gelip beni tebrik etti :D. Başarılı olmuş olacağım ki x-ray cihazı da paketime hayır demedi :)

Ve işte dönüyoruz... Elveda Pasific okyanusu. İlk hedef Arizona. 2 saatlik bir uçuş sonunda Arizona ya geldik. Çöl tabii heryer bir şey beklemiyordum zatende uçağın rötar yapmasınıda beklemiyordum. 3.5 saat havaalanında oturdum kaldım. E tabi boş duracak değildim çektim priz olan bir köşeye oturdum yere (çok kalabalıktı),açtım laptop u ordan da mtbtr için haber yapmaya devam ettim.

Onca rötardan sonra sonunda istikamet New York. 6 saatlik yolculuğa laptop dayanamad elbette. Bende napayım napayım derken alım elime kalemi başladım yazmaya. Yazdım da yazdım. Artık sona yaklaşırken bir anons geldi. New York da hava şartları iyi olmadığından inemiyormuşuz. Haydaa. Başladık New York'un etrafına tur atmaya. Tam 1.5 saat tur attırdılar. Neyseki sonunda sağ salim indik.

Elbette çile bitmedi biter mi. Saat olmuş gece 2. Daha 2 saatlik bir metro yolculuğu var. Sırtta dağcı çantası, elde koca bisiklet çantası ve laptop. Boyumdan büyük yükümle ite kaka metrolarda süründük :). Sabah 5 gibi bizim evin durağında indim. Ama artık mecalim kalmamıştı. Sürükleyemiyordum bile bisiklet çantasını yerde. Bende sırtlandım koca çantayı dağcı çantasının üstüne. Elde laptop çantası sırtta dağcı çantası onun üzerindede kocaman bisiklet çantası :D. Napim tek yol buydu :)

Eve geldiğimde kendimi yatağa attığım gibi öylece uyumuşum. Elbette tüm gezinin yorgunluğu orda o an çıkmıştı. Herşeyi başarıyla tamamlamış olmanın verdiği mutlulukta eklenince üstüne. İnanılmaz keyifli bir uyku oldu :).

Bu California macerası benim için çok güzel oldu. Yoğundu belki ama güzeldi. Dünya'yı biraz daha tanımış oldum. Yeni fikirler edindim. Yeni anılar yaşadım. Elbette bu 4 günün özeti çok fazla bisiklet içeriyor. Bisikletle arası olmayanlara biraz sıkıcı gelmiş olabilir :) Ancak bundan sonra daha çok pedicab hikayelerine ve kendi yazılarıma daha çok ağırlık vermek istiyorum. Elbette vakit buldukça...

Sevgiyle kalın efendim.

Görüşmek üzere.

California 3. gün

2009-04-29T20:16:00.000-07:00

Gözlerimi açıyorum, sabah olup olmadığını anlayabilmek amacıyla hafif aralık bıraktığım perdenin arasından uyku gözlerle bakıyorum. Hava hala karanlık. Sonra nerden estiyse birde saate bakıyorum. Gözlerim açılıyor bir anda. Saat çoktan 7 olmuş...

Hemen fırlıyorum yataktan kapıyı açıp dışarı bakıyorum. Tüm bulutlar sanki yorgunluktan kendini şehrin üstüne bırakmış. 10 metre ötesi sisten görünmüyor...

Hemen hazırlandım çıktım çünkü yarışım saat 8 de başlayacaktı. Taksi çağırmayı düşündüm ancak vazgeçtim. Hem 25 dolar yüzünden hem de yarıştan önce ısınamayacağım için. Direk binerek gitmeye karar verdim hem ısınırım diye düştüm yollara.

(fotoğraf son gün çekildi :))

Yine küfür ede ede çıktım tabi yokuşları :) Üstelik bu sefer soğuktu ve nemden ıslanıyordum. Yetiştim starta. Start planları gerçekten çok güzeldi. Her kategorinin bayrakçısı var yarıştan önce ilgili bayrağın altında toplanıyor yarışçılar. Vakit geldikçe bayrakçı eşliğinde starta gidiyorsun ve startını veriyorlar.

Bismillah diyip başladık bir maceraya daha. Parkuru neredeyse hiç bilmiyorum. Çok az bir kısmını dolaşma imkanı buldum. Gözü kara gidiyoruz işte milletle birlikte :). Olay tamamen hislerime ve yeteneklerime kalmış artık. Düşeriz kalkarız ama bitirirz herhalde sonunda derken nefes nefese kalmaya başladık bile :)

Kısa bir asfalttan sonra atıldık toprak yollara. Parkur gerçekten çok güzel başladı. Bir yerden sonra bir bisikletin geçebileceği çok uzun bir single track e girdik. İnanılmaz keyifliydi. Bir sağ bir sol dönüyor hafif iniyor hafif çıkıyorduk. Bir yerden sonra tadı kaçtı çünkü önümdeki beni baya bir yavaşlattı yol bitene kadar. Geçebilecek kadar yer yoktu çünkü.

Sonra çıkışlara vurduk kendimizi. Sağlam tırmanışlarda vardı. Çok uzun olmasalarda dikliği yerindeydi. Belli bir zaman sonra tabii grup içinde benzer güçlere sahip olanlar kümelenmeye başladı. Bende 5-6 kişilik bir grubun içine girdim. Bir ben bir onlar geçiyordu. Bu kısımda zevkliydi :). Zirveye geldiğimizi hissettiğim anda ben daha çok yüklendim ve inişe önde girdim. Akılılık yapacaz ya :) İnişin nasıl bir yol olduğunu biliyormuş gibi atladık önden :). Oldukça dik bir iniş karşıladı beni ama düz görünüyordu. Ehh dedim bişey olmaz saldık aşağı. Meğersem taaa en aşağıya kadar kum havuzuymuş :) Tekerlekler bir sağa bir sola kaya kaya zor zar indim. Bu arada işi bilenler yetişti tabi :) ama ben onlara pabuç bırakır mıyım hayır :)

Güzel manzaralar eşliğinde parkur bir indi bir çıktı. Normal bizim yarışlar gibi değildi 25 kilometre ve tek tur üzerindendi. Aslında bu durum daha zevkli kıldı yarışı güzeldi sürekli başka bir yer görmek farklı bir inişi denemek daha güzel.

Ancak jel memleketinde yaşayan ben yanıma jel almadığım için 1 saat sonra kesildim :). Dil dışarı çıkmaya başladı. 1-2 kişiye geçildim. Valla artık halim kalmamıştı onların peşinden koşmaya bıraktım kendi hallerine :).

Son kilometrelere doğru en dik çıkışta seyirciler karşıladı bizi. Aralarında da ponpon kızlar :D. Baktım gelenlere destek çıkıyorlar bakayım şöyle sert,hızlı bir çıkış yapayım ne yapacaklar dedim yüklendim pedallara. Ayağa kalkıp hızımı arttırdım öndekilere yetiştim ve geçtim iki kişiyi. Coştular. Birşeyler söylediler ama anlamadım :D Son anda birisi "hadi bu çıkış son sonra finiş geliyor" dedi. Onu duyunca bende tempoya devam ettim. Finiş alanına doğru birini daha yakladım. Adam biraz heyecan yaptı. Hafif eğimli tek bisikletin gidebileceği yolda karşısına çıkan virajda şaşırdı yere yapıştı :D. Ama geçemedim çünkü yolu tamamen kapamıştı. Sonradan yine bindi ve gitti bende fazla zorlamadım. Zaten birinci olacağımız yok bişey fark etmez dedim :D. Güzelcene finişimizi yaptık. Finişten geçerken bir adam adımı anons etti ve bravo çok güzel derece dedi alkışlandık falan. O an Muammer'in dünya kupası macerası aklıma geldi :D. Şimdi seni daha iyi anlıyorum Muam :D.

Hayret ettim ki hiç bilmeden girdiğim bir parkuru düşmeden tamamladım :D. Hiç bilmeden girdiğim jel almayı unuttuğum, sabah 15 km pedallamak zorunda kaldığım bir yarış için 50 kişiden 16. lık benim için fena değil. Zaten zevkine girmiştim.

Sonrasında durmak yok elbette. Yine fuar alanı markalar ve yarışlar. Bir çok değişik bisiklet yarışı seyrettim. Doğrusu içim gitti onlara da katılmak istedim. Canım sıkıldıkça fuar alanındaki bedava enerji içeceklerden içiyordum, acıktıkça media center a gidip birşeyler yiyordum :)

Saatler çok hızlı geçiyordu. Hemencecik saat 6 oldu bile. Fuar kapandı otele döndüm. Aslında otelde kalmak yerine yarış alanındaki kamp ortamında olmayı tercih ederdim. Adamlar kocaman bir alanı kamp alanı olarak ayırmışlar. İnsanlar karavanlarıyla arabalarıyla gelmiş burada kalıyorlardı. 4 günlük bir tatil gibi. Adamlar gerçekten festival kavramını yaşatıyorlar. Ne güzel valla gel kampını yap, yeni ürünleri gör, yarışacaksan yarış, dolaşacaksan dolaş... mis gibi valla. İnşallah bir gün bizim ülkemizde de böyle bir aktivite olur...

California 2. gün

2009-04-26T22:15:00.000-07:00

Gün elbette erken başladı. Sabahın ilk ışıklarıyla saat 6 gibi uyandım. Hint usulü kahvaltımı yaptıktan sonra yola koyuldum :). Festival süresince yarış olayını erkenden aradan çıkarıp cumartesi ve pazar günü tamamen fuara odaklanmak istediğimden cuma günü için 2 tane yarışa kayıt yaptırdım. İlki downhill yarışıydı yani dağın tepesine çıkıp tamamen aşağı bisikleti saldığınız bisikletin genelde kendiliğinden gittiği yokuş aşağı bir yarış. Bu tip yarışlar öyle fazla uzun sürmez en fazla 5-10 dakika.

İkinci ise benim uzmanlık alanım olan cross country, yani inişli çıkışlı uzun dağ yollarında 1.5 - 2 saat süren uzun bir bisiklet yarışıydı. Bu yüzden tüm bunların üzerine yarış alanına gidebilmek için sabah sabah 15km pedal çevirmek istemedim. Zaten yorucu geçecek bir gündü. Resepsiyondan taksi çağırttım, attım bisiklet bagaja attık ve gittik :).

Amerika'ya geldiğimden beri ilk kez taksiye bindiğimi o zaman fark ettim :). Ya da daha doğrusu parasını benim ödediğim taksi yolculuğu diyelim :). Araba olunca iki dakika da gittik tabi ve New York'da 5-10 dolarlık taksi ücretini bile çok bulan ben 20 dolar verdim üstünede 4 dolar tip verdim :D. Eee para harcanmaya başladı bir kere durmuyor yerinde :)

Festival alanına vardığımda ilk iş olarak iniş yarışın yapılacağı parkuru görmeye yani deneme sürüşü yapmaya gittim. Giderken yolda aynı yarışa giden başka bir bisikletçi ile daha karşılaştım. Birlikte aramaya başladık başlangıç yerini. Adamlar çok güzel yapmışlar her yarışa ait parkuru farklı bir renkli ok ile işaretlendirmişler. Bizde yeşili takip ediyorduk. Bir yerden sonra işaretler kaybolur gibi oldu ve ben yanımdakinin tavsiyelerine uyup onu takip ettim. Etmez olaydım :D. Bayağı bir yokuş aşağı indikten sonra yolun yanlış olduğunu öğrendik ve onca yolu geri tırmanmak zorunda kaldık. Neymiş: Kendi işini kendin göreceksin :)

Neyse bulduk ve tam gaz aşağı sallandık, harika bir parkurdu ama hemencecik bitti :) ve ben adamları yine takdir ettim :D. Niye mi? Çünkü indiğimiz yerde koca bir tır ve minibüsler bizi ve bisikletlerimizi tekrardan yukarı çıkartmak için hazır bekliyordu :)

Asıl yarışın saatini beklerken fuarda gezintiye devam ettim. Bu arada fuarın en önemli markasının benim ikinci yarışım olan cross country yarışının başlayacağı saatte önemli bir tanıtım yapacağını öğrendim. Hal böyle olunca işler karıştı biraz tabii. Hemen kayıt masasına gidip ikinci yarışımı iptal ettirip ertesi gün bir üst kategoride yarışmak için başvuruda bulundum. Eee festival büyük olunca yarıştan bol birşey yok her gün başka bir kategorinin yarışı var. Memnuniyetle kabul ettiler ve böylece cuma günü yanlızca bir yarış yapmış oldum. İyi de oldu aslında üst üste zor olacaktı.

Neyse geldik yarış saatine :) Bu benim bisiklet hayatımdaki ilk iniş yarışım olacaktı. İlginç bir deneyim olacaktı ki başlangıcıda çok ilginç oldu :D.

Sıramız geldi bizi çağırdılar. İlk önce bisikletlerinizi ters çevirdik ve hepsini yan yana dizdik. Sonra bisikletlerimizden yaklaşık 50-60 metre uzağa sıralandık hepimiz ve bizden sırtımız bisikletlerimize dönük şekilde dizlerimizin üzerine döküp başımızı yere koymamızı istediler :D. Bu ne biçim bir başlangıç diyeiblirsiniz ancak 50 kişinin start aldığını düşünürseniz bu kişileri adeta uçarak gideceği parkurdan önce biraz ayrıştırmak oldukça mantıklı bir hareket aslında :)

Düdük çaldı ve hepimiz bisikletlerimize koşmaya başladık. Beni tanıyanlar koşuda ne kadar kötü olduğumu bilirler :) Elbette burada da geride kaldım :D. Ancak tekniğime gayet güveniyordum :)

Ve işte mücadele başladı. 50 kişi yokuş aşağı tam gaz gitmeye başladık. Bisiklet zaten 40-50 km hızla giderken ben daha da pedal çevirip başta baya bir kişiyi geride bıraktım. Bir arabanın geçebileceği büyüklükteki bir yolda her an her saniye birilerini geçmeye çalışıyorsunuz. Harika birşey :).

Bu her zaman o kadar kolay olmuyor tabii ki. Parkurun bir bölümünde peşinde takipte olduğum birini sollamak istedim. Aksi gibi o anda da uçulacak bir bölgeye gelmişiz. Daha doğrusu adamın gitmekte olduğu yer düz giderken sol tarafta kalan geçeceğim yolda ise ufak çaplı bir basamak varmış :D. Ya Allah! diyip güzelcene bir havalandım içimde derin bir heyecanla :D. Neyse ki kontrollü bir iniş yaptım. Soğuk terler boşandı tabii ki hemen :D ama geçtim herifi o bana yeter :D.

Öndeki bir iki kişinin daha peşine takılmıştım ki son viraj çıka geldi. Önümdekine baya yaklaşmama rağmen bu sert virajda herşeyi mahfetmek istemedim. Bıraktım adamı gitti.

Tüm yarış yanlızca 8 dakika sürdü :D. Kaçıncı olduğumu çok merak ediyordum. Yarıştan sonra hemen fuar alanına gidip sonuçlara baktım. 50 kişiden 12. olduğumu gördüm. Bu benim için iyi bir sonuç aslında. İlk deneyime rağmen, koşu dezavantajına rağmen iyi bir sonuç :) Valla çok zevkliydi bir daha bir yerde yakalarsam bu Super D' yi kesinlikle kaçırmayacağım :)

Yarıştan sonra tekrar fuar alanına döndüm. Marka ziyaretlerine devam ettim. Bol bol fotoğraf ve bilgi demek bu elbette. Arada güzel bisiklet şovları da oldu. Oldukça ünlü olan Ryan Leech diye bir adam başında kulaklıklı mikrofonu altında bisikleti ile konuşa konuşa harika bir akrobasi şovu yaptı.

Bu şovu da izledikten sonra fuar vaktinin de bitmesiyle birlikte yeniden evin yolunu tuttum ve yine haber hazırlamak ve dinlenmek üzere otelime geri döndüm.

California 1. gün

2009-04-24T23:06:00.001-07:00

Sabahın ilk ışıkları ile birlikte açıyorum gözlerimi kocaman iki kişilik bir yatağın içine gömülmüş olarak... Yabancı bir yer haliyle pek uyku tutmuyor, heyecan da var zaten :).

Otel hintli bir ailenin oteli. Bakalım kahvaltı dahil cümlesindeki kahvaltı kelimesinden ne anlıyorlarmış diye resepsiyona uğruyorum. Kadın bana yandaki kahve makinasını ve tabağın içindeki bizim eti cin tarzındaki krakerleri gösteriyor :). 1-2 tane atıştırıp yollara düşüyorum. Hiç bilmediğim bir şehir, hiç bilmediğim yollar ve insanlar...

Çıkmadan önce google map den festival alanının haritasına bakmıştım. Benim otelime 13km uzaktaydı. "13km nedir ki bisikletle gidip gelirim mis gibi ohh" dedim çıktım yola :). Ancak o kadar kolay olmadı. 3km geçtikten sonra maşallah dana gibi yokuşlar beni karşıladı. 45 dakikada ancak festival alanına varabildim :D.

Alana ilk vardığım an karşılaştığım manzara etkileyiciydi. Etrafı tepelerle çevrili bir alanın ortasındaki düzlüğe kurulmuş fuar, daha ilk günden rengarenk çadırlarıyla cıvıl cıvıl bir görüntü oluşturmuştu. Ancak ben bu renkliliğe katılmadan önce media center a gidip basın kartımı almak durumundaydım. Bu basın kartı çok önemliydi çünkü o kart her kapıyı açan, her sınırı geçmeye izin veren bir anahtardı. Adamlar sırf basın için kocaman bir bina ayırmışlar ve hemen yanına da sabah kahvaltı, öğlen yemek verilen bir büfe koymuşlar. Basın kartının en büyük faydalarından biri de bu yemek hizmetlerinden bedava yararlanmak oldu herhalde :D . Buradaki yemekler oteldekinin aksine damak zevkine hitap eden türdendi :)

Enteresan bir balıklı sandaviç yedikten sonra sonunda fuar alanındayım. Fuar alanı dediğim yuvarlak şeklinde konumlandırılmış çadırlardan başka birşey değil aslında. Burada firmalar 2010 ürünlerini sergiliyor ve teknik destek veriyor. Buradaki asıl amacım mtbtr.com için ürün yeniliklerini haber olarak sunmak. O yüzden hemen işe koyulup markaları birer birer gezdim.

Öğlen olunca tekrar değerli olan yemek arası için yukarı çıktım :) Burada yemek alırken pedalpushersonline.com sitesinden bir yazar ile tanıştım. Taa New York'dan geldiğimi görünce ilgisini çekti. Meğer o da bu festivale uzaktan gelenlerin hangi düşüncelerle buraya geldikleri üzerine yazı yazıyormuş. Benim hikayemi ilginç buldu. Birlikte oturduk yemek yedik ve ben hikayemi anlattım :)

Daha sonra yine fuar alanındaydım. Benim jant üreticisinin çadırına gittim. Hem onlarla sohbet ettim hem de bisikletimin uzun süredir süre gelen arka göbek ve jant ayarı sorunlarını hallettirdim. Adamlar o kadar ilgili o kadar nazik ki. Ne isterseniz ne arızası varsa hemen ilgileniyorlar ve ne değişmesi gerekiyorsa değiştiriyorlar. Benim için 90 dolarlık malzemeyi çat diye verdi üstelik montajını ve bakımınıda hiç üşenmeden yaptı. Bende bol bol teşekkür ettim tabii ki :)

Adamlar 4 gün süren festivali aktiviteler ile tıka basa doldurmuşlar. O kadar ki hangi yarışa gireceğinize, ne zaman nerede bulunacağınıza karar veremiyorsunuz. Dağ bisikletine ait akla ne geliyorsa hepsinin yarışı vardı. Yol bisikleti olsun, downhill olsun, slalom yarışı olsun, bmx olsun her çeşit yarış vardı ve yaş kategorileride inanılmaz çeşitliydi. Bende buraya kadar gelmişken hem en iyi olduğum cross country yarışında hem de çok sevdiğim downhill yarışına katılmak istedim.

Yalnız beleş parçaların acısı başka yerden çıkmış oldu. İki yarışa katılabilmek için toplamda 147 dolar kayıt parası ödedim. Türkiye'nin gözünü seveyim. Ne güzel bedava giriyorduk yarışlara :). Hoş orda insanları zorla yarıştırırken burda insanlar akın akın yarışlara geliyorlar. Eh tabii onlarda bu durumu değerlendiriyorlar.

Komik bir ortamdı aslında kayıt alanı. Önce bir form alıyorsunuz ve 1 sayfa dolusu aktivite ve yaş grubu arasından girmek istediklerini işaretliyorsunuz. Daha sonra yazar kasa sırasına giriyorsunuz sanki bir alışveriş mağzasından alış veriş yapar gibi :) Sonra arkadaki masaya işi gösterip numaranızı ve tüm detayları içeren zarfınızı alıp çıkıyorsunuz.

İlk gün böyle çabucak geçti gitti. Birşey anlamadım vallahi :). Saat 5-6 gibi otele geri pedalladım ve ilk gün notlarını mtbtr ye girmeye başladım. Bugünlük bu kadar :) Asıl hikaye yarışlarla başlıyor elbette :D. Geç oldu biliyorum ama bol bol yazacağım merak etmeyin :)

Ve Kalifornia başlar :)

2009-04-15T23:25:00.001-07:00

Aklımdabinbir düşünce A trenini almış JFK havaalanına doğru gidiyorum. Acaba trafik cezam orda çıkacak mı? Acaba kimliğimin tarihi geçtiği için sorun çıkacak mı? Yoksa Delta havayolları sitesinde yazdığı gibi bisikletimden 175 dolar taşıma ücreti alacak mı?...

Sorular..Sorular...Sorular...

Neyse, havaalanına geldim 1.5 saat sonunda. Sırtımda sırt çantası, elimde laptop, diğer omzumda ise kocaman bir bisiklet çantasının içinde emektar Scott'ım.

Gün geçmiyor ki Amerika denen bu memlekette herşeyin para olduğunu tekrar tekrar fark etmeyeyim. A treninden inip JFK ye girdiğiniz anda 5 dolar şarj ediliyorsunuz. Niye? İstediğiniz terminale Air Train dışında gitme şansınız yok da ondan! Air Train e girdik bari şu köşede duran tekerlekli arabalardan alayım bir tane diyorsunuz anında bir kadın geliyor : " 3 dolar ". Ulen size yedireceğime bu parayı taşırım eşşek gibi diyip yola devam ettim :)

Neyse air train i de geçtik geldik Delta'nın mekanına. Beni gören gözleirni alamıyor zaten boyumdan büyük yüküm var. Ama birşeyler yapmalıyım bunları bana şarj ederlerse yanmışım ben. Online checking kısmına geliyorum hemen. Zenci bir görevli bana yardım ediyor. Hakikaten yardım ediyor. Sen sırt çantanı yanına al elindekide şahsi eşyan yerine geçer bunuda tek paket olarak gönder dedi. Bilgisayardan biletlerimi bastırdık ve ben hiç tartıya falan uğramadan x-ray e doğru tabiri caiz ile kaçtım :D

Eğer şu bisiklet çantasını bir şekilde bu x-ray cihazına sokabilirsem işi bedavaya getireceğiz ama nasıl mübarek boyumdan büyük. Aldım elime koli bandını çantanın tüm boşluklarını alacak şekilde doladımda doladım. Bu arada tabi gelen gitti :D. Görevlide bana bakıp bakıp " Olmaaaz ,geçmezz" diyip duruyordu. Görürsün sen dedim içimden. Sonunda paketi bitirdim ve banta koydum. Kadın " Eh bir deneyelim bakalım" dedi. Ben hazırolda bekliyorum tabii ki bant ilerlediğinde geçmeyecek gibise itekleyecem içine :D Kadın hemen müdahale etti " Dokunma! " :D. Neyse çalıştırdı bantı ve bizim paket ucu ucuna geçti x-ray den :D. Ama paketin x-rayden çıkışı uçarak oldu :D. O an içim biraz cız etti tabii.

Uçak seyahatleri benim için hep stressli geçer. Her iniş kalkış anı 10ar yıl götürür benden. Bu gün de bir 40 yıl gitti yani :) Ama bu seyahat boyunca bir taşla kuş sürüsü indirdim diyebilirim :). Grand Kanyon'dan , Rocky mountains'e , Los Angles'dan San Diego'ya kadar her yeri görme imkanım oldu :) Bu seyahat sayesinde Amerikayı baştan başa geçmiş birisi olarak şunu söyleyebilirim ki Amerika'nın %90'ı çöldür ve kıyı kesimleri dışında insan bulmak zordur :) Uçsuz bucaksız düzlükler ve çöl havası. Grand Canyon'a kadar başka birşey yoktu açıkcası :)

Los Angeles da bir aktarma yaptım. Burada yaklaşık 2.5 saat bekledim. Los Angeles New York'a göre çok daha büyük ve düzenli bir şehir olarak göründü bana. Bir de şunu gördüm Los Angeles da 3 evden birinin mutlaka havuzu var :D Tam tatilciler anlayacağınız :)

Monterey'e gelirken artık gün batmak üzereydi. Bu uçuşta inanılmaz bir gün batımı izledim. Pasifik okyanusu'nun 10 bin km üzerinde pırıl pırıl bir havada mükemmel renklere baka kalarak gün batımı izlemekte nasip oldu.

Ve işte şimdi 9.5 saat süren yolculuğun ardından sevimli ufak otelimden sizlere yazıyorum. Fotoğraf makinem çantamda kaldığı için fotoğraf yok şimdilik ama yarından sonra öncelikle mtbtr.com da sonrada vakit kalırsa burada sizlerle yaşananları paylaşmaya devam edeceğim :)

Görüşmek üzere :)

Ah bu ispanyollar :)

2009-04-14T08:51:00.000-07:00

5. caddeden aşağı tıngır mıngır iniyorum. Pek fazla insan yok ama yinede şansımızı deniyoruz işte. Tam Disneyland'in önünde taksi arayan iki ispanyol a binmek istermisiniz diye soruyorum ama nafile hayır cevabı alıyorum. 1 metre geçtikten sonra onları kırmızı ışıkta duruyorum.

Arkama kafamı çevirdiğimde biraz kararsız olduklarını fark edince hemen bir daha çağırıyorum. Kız yaklaşıyor yavaş yavaş ve "İspanyolca biliyor musun?" diye soruyor. Hayır cevabı alınca elindeki google map çıktısını uzatıyor direk :D tek kelime konuşmak yok. İspanyollardan para çıkmaz genelde. 3-5 dolara taksiye binmeyi her zaman tercih ederler. Bende o yüzden 15$ dedim binsinler diye. Zaten iş yok..

Neyse atladılar bunlar öyle böyle bir şekilde gittik. Konuşamayınca bari biraz hareket yapalım arabaların arasında falan dedim öyle eğlenerek geldik otellerinin önüne. Adam para verecek :D paraları çıkarttı.

Bozuğun var mı diye sordu. Dedim herhalde elindeki 20 yi verecek benden 5 istiyor. Tip konusunda zaten ümitsiz olduğumdan ispanyollardan öyle bir istek bile doğmadı yani içimde :)

Neyse ben 5 tane birlik uzattım adama o daha 20 yi vermeden. Sanıyorum ki 20 yi verecek :D tuttu bana verdiğim 5 birlikten 3 tanesini geri verdi ve thank you diyip yürümeye başladı :D.

Hobaaa diye çıkıştım durdular tabi hemen :D. Aslında hola diyecektim :D yani ispanyolca hello ya o manada :). Neyse durdular. Adama derdimi anlatana kadar canım çıktı artık konuşmayı bıraktım el işaretleriyle sessiz konuşma moduna girdik. Ben önce kendimi sonra adamı göstererek 5 yapıyorum sonra adamı işaret edip kendimi göstererek 3 yapıyorum sonra avuçlarımı havaya açıp bu ne ya der gibi adama bakıyorum :D

Adam ısrarla anlamamakta diretiyor. Sorun ne der gibi yüzüme bakıyor. Allah'ım sen bana sabır ver ya rabbim diyorum :D. En son adamın elinde vermediği 20 liği görüyorum aha işte bu bu diyorum :D elimdekilerin hepsinin birlik olduğunu gösteriyorum. O zaman kafa şarj etti. 20 yi vermeyi unuttuğunu anladı bizim ki :D "Oooo sorry morry " başladı. İyi bari sorry yi biliyormusun dedim içimden. Neyse 20 yi aldık arada 3 dolarda tip almış olduk bahane ile :D Bu ispanyollarla başımız dertte valla.. :)

Kısa... kısa..

2009-04-07T23:37:00.000-07:00

Hey! 1 haftadır yazmıyorum diye kayboldum sanmayın :). Yoğunluk başladı hafiften. Şu sıralar garaj biraz meşgul etti beni. Çünkü yeni oyuncaklarımız var artık :) 26 tane yeni bisiklet alındı garaja. Onların montajı, bakımı ıvır zıvırı ile uğraştık 3-4 gün. Main street kadar kaliteli olmasa da fiyatında göre bir malzeme geldi işte :)

Diğer yandan Teksas ekibi döndü artık. Evdeki ekip tamamlandı. Hoş teksas macerası baya sorunlu geçti ama napalım. Hayallerindeki paraları kazanamadan geri döndüler başlarına da gelmeyen kalmadı. En büyük darbe son gün yaşandı. Bir polis bizim arkadaşlardan birini alı koyunca diğerleri bisikleti alıp garaja öyle kitlemeden koymuşlar. Etresi gün bir baktılar bisikletin yerinde yeller esiyor. Anlayacağınız baya bir zarar var...Ama napalım kısmet işte olacak olan oluyor.

Okul cephesinde de sıcak çatışmalar oluyor :) Ara sınav dönemindeyiz. Projeler ödevler üst üste maşallah. Wireless Networks dersinden dün sınav olmuştuk. 77 puan almışım. Eh, fena sayılmaz :)

Bu arada Güllüoğlunu da zengin etmeye devam ediyoruz :) Bu sefer bisikletlerin üzerine bir baklava keyfi yaptık (patron sağolsun :)) Bundan önceki baklava alışımız komikti ama :) Biz aldık mı tepsi tepsi alıyoruz baklavayı. Hal öyle olunca evde tepsiler birikiyor. Tepsileri geri götürdüğünüzde 10$ lık tepsi parasını geri alabiliyorsunuz. Dedik bunları da geri verelim baya bir ucuza gelsin bu sefer :) İçeri girdik kadın " Bunlar hangi restoranttan geliyor?" diye sordu :). Bizde "Valla bunlar bizim evden geliyor" diyince kadın şok oldu :). Ne diyeceğini şaşırdı. "Nasıl yediniz bu kadar baklavayı" diye sormadan edemedi :D. Kadına alınan baklavaların ertesi günü göremediğini söyleyince daha da dumur oldu :D. Ayrıca tebrik etti :D. Güzel güzel baklavamızı aldık evimize geldik. Fotoğraf çekmeyi de ihmal etmedik tabii :)

Ali ile görüşebilir miyim? :)

2009-03-29T14:24:00.000-07:00

İnsan yaptığı işlerin sonuçlarının güzelliğini gördüğünde daha mutlu oluyor. Bende şu sıralar bu sitenin farklı amaçlara hizmet ettiğini gördükçe daha da mutlu oluyorum.

Yazın ortasında, Amerika'daki ilk hattımı aldığımda numaramı sizlerle güzel bir illastrasyon ile paylaşmıştım. Altına da eklemiştim istediğiniz zaman arayabilirsiniz diye. O günden bugüne tanıdıklarım hariç kimse aramamıştı :) ancak geçen gün bir ilk oldu ve numarayı gören bir arkadaş bana ulaştı.

Tanışmamız enteresandı. Aslında tanışamadık bile çünkü "Ali ile görüşebilir miyim?" dedi ve bende yanlış oldu galiba diyip yüzüne kapattım :) Daha sonradan yorum olarak Ali sana ulaşamıyorum telefonundan diyince durum anlaşıldı ve geri aradım :)

Vize değişim prosedüründen hayata, hayattan kore filmlerine kadar herşeyden konuştuk :). Bilgilendik, bilgilendirdik. Özetle işe yaradık diyelim. Aynı zamanda bazı eksiklikleri de fark ettik. Meğer hiç bir yere adımı ve e-mail adresimi yazmamışım. Dolayısıyla Ali ile hitap edilmeyi hak ediyorum :). Ama yine de söyleyeyim benim adım Ali değil Mustafa'dır ve e-mail adresim verypiskedi@gmail.com dur :). Yakında bu bilgler için uygun bir yer ayıracağım elbette blogun kıyısında köşesinde bir yerde.

Bakınız nerden nereye geldik. Bu blog sayesinde yeni insanlar tanır oldum. Sık sık ingilizce yazıştığım, konuştuğum birini daha kazandım :) Darısı henüz blogu olmayanların başına :)

Pedicab hakkında merak edilenler...

2009-03-21T09:45:00.000-07:00

Eee yaz geliyor elbette work and travel cılar hareketlenmeye başladı. Türkiye'den kalkıp buralara kadar gelmek isteyen para kazanmak isteyenler araştırmalarına başladı. Şu sıralar benim sayfama ulaşan bazı arkadaşlardan buradaki son durum hakkında bilgi isteyen mailler alıyorum. Hepsine tek tek cevap vermektense buradan bir seferde cevap vermek daha mantıklı geldi :)

Herkesin kafasındaki ortak sorular şu şekilde; acaba yasa gelecek mi? Bisiklet sayısı düşecek mi? Kriz işi nasıl etkiledi? Kalacak yer nasıl bulabiliriz? Gelince bisiklet bulabilir miyiz? vs...

Evet yasa konusu herkesin dilinde. Ha çıktı çıkacak diyorlar. Yasa çıkarsa geçen yıl 1000 cıvarında olan pedicab sayısı 360 a düşecek. Ayrıca new york ehliyeti ve kimliği de istenecek. Ayrıca her pedicab e normal araba gibi plaka konulacak ve plakasız olanlara ceza kesilecek. Doğrusu risk alıyorsunuz. Yasa çıkarsa hayalleriniz bir anda suya düşebilir ve bir anda zarar edip ülkenize dönebilirsiniz.

Diğer yandan dünyadaki ekonomik kriz bu işi de etkiledi elbette. Şehire gelen turist sayısında bariz azalma var. Şu sıralar insanlar bisiklet kiralarını zor kazanıyor. Normalde geceliği 400 dolar olan oteller fiyatlarını 100 dolara kadar düşürmüş vaziyetteler. Düşünün artık... Yani önceki seneler gibi olmayacak gibi görünüyor. Öyle bol tipler, fazla fazla sarj etmeler biraz zor görünüyor bu sene :) İnsanları bindirebilirsek şükür. Bedava desek bile binmiyorlar şu sıra :D.

Kalacak yer konusunda da şunları söyleyebilirim. Aslında en zor kısım bu. Çünkü ev bulması, bulunan evin yakın olması, depozito verme zorunluluğu az kişi isen kiraların yükseliği karşısında ezilme (kiralar 1300-2000 dolar arası) olasılığı v egenelde ev sahiplerinin yıllık kontrat istemesi yaşanan sıkıntılar arasında.

Şurası açık ki ilk kez gelecekler burada rüya gibi bir yaz geçirmeyi düşünmesinler. Buraya sıkıntılara katlanmaya geleceksiniz. Elbette güzel anılarınız ve fotoğraflarınız olacak, gezeceksiniz de ama burada bulunduğunuz sürenin %90ında Türkiye'deki hayatınızdan daha fazla sıkıntı çekeceksiniz. Hiç beğenmediğiniz yerlerde kalmak zorunda kalacaksınız. İyi para kazanabilmek için tüm gün çalışacaksınız (12-15 saat). Kayış gibi pizzalar yemek zorunda kalacaksınız. Beğenmiyorsanız hergün gyro yiyeceksiniz içiniz dışınız gyro olacak :) Yani bunları bilerek kararınızı verin derim. Sonradan hayal kırıklığı olmasın.

Tüm bunları göz önünde bulundurduktan sonra ben üstesinden gelirim her türlü çalışırım kazanırım diyorsanız buyrun gelin. Bisiklet bulma konusunda ben her türlü yardımcı olurum. Patronla aramız iyidir :). O konuda sıkıntı olmaz.

Herşeye rağmen yine de iyi bir deneyim olacak Amerika sizler için. Ülkenizin kıymetini daha iyi anlayacaksınız :) Pedicab olmasa da vazgeçmeyin, başka eyaletlere , başka işlere bakın. Bu tecrübeden mahrum kalmayın ve gördüklerinizi,yaşadıklarınızı herkese anlatın. Böylece herkes ne kadar güzel bir yerde doğduğumuzu ve büyüdüğümüzü anlasın :)

Hoşcakalın.

Ve ilk yolculuk : California !

2009-03-15T19:36:00.000-07:00

Uzak yerlerden sıcacık haberlerim olabilir demiştim :). 16-19 Nisan tarihleri arasında Amerika'nın en büyük bisiklet festivallerinden biri olan Sea Otter Classic'e gidiyorum. Fikir bir çok yarış yazısı ile destek verdiğim, bir parçası olduğum www.mtbtr.com adlı dağ bisikleti haber sitesinin kurucularından Alptekin Başkır'dan çıktı aslında. MTBTR'nin şu anda Amerika'daki tek elçisi olduğumdan bu görev bana düştü :)

5 gün boyunca bisiklete dair ne varsa Sea Otter'da göz önünde olacak. Dağ bisikleti yarışları, yol bisikleti yarışları, hızlı-iniş yarışları, bmx ve downhill yarışları ayrıca en son model bisiklet parçalarının gösterileceği bir fuar ziyaretçilerin damağında harika bir tat bırakacak :). Bende elbette en dikkat çeken noktaları, yenilikleri meraklılarına mtbtr.com üzerinden sizlerle paylaşacağım.

Şu anda basın statüsünde olabilmek için başvurumu yaptım ve araştırmalarıma başladım. En önemli aktiviteler, yarışlar ve malzeme tanıtımlarını bir sıraya koymaya çalışıyorum. Okuluma ek olarak bir ödevim daha var yani anlayacağınız :)

Umuyorum güzel olacak :)

Meraklıları şu siteden daha detaylı bilgi alabilirler :

www.seaotterclassic.com

10 bin Tık !

2009-03-13T01:58:00.000-07:00

Tam 10 bin tıklama... Bu sitenin buralara geleceğini hiç ummazdım aslında. Başlangıçta sadece kendim için, geriye dönüp baktığımda her güzel detayı hatırlamak amacıyla hazırladığım bu site önce yakın arkadaşlarımın uğrak yeri oldu sonra da hiç tanımadığım insanlarla beni tanıştıran bir aracı oldu.

9 ayı geride bıraktığı şu günlerde henüz 1 yaşını doldurmamışken 10 bin tıklamaya ulaştı. Gurur verici. Umarım tıkladığınıza değecek şeyler buluyorsunuzdur sitenin içinde. Mümkün olduğunca burayı yaşatmaya, canlı tutmaya, fotoğraflarla doldurmaya çalışıyorum. Elbette kış döneminde biraz üşüdük ve yavaşladık :) ama havalar ısınıyor. Yakında çok sıcak bölgelerden fotoğraflar ve yazılar görebilirsiniz diyorum :)

Buraya uğrayan, yorum yazan herkese çok teşekkür etmek istiyorum.

İnşallah 20 bininci tık da da görüşürüz :)

Yaprak Dökümü No:2

2009-03-10T18:02:00.000-07:00

Eee bir araya gelmek mümkün olduğu gibi bazen yollar ayrılıyor da... Bazen isteyerek bazen istemeden. Hüseyin arkadaşımızdan sonra dün Ömer arkadaşımızıda ülkemize iade ettik.

Onun için süpriz bir karardı bu. Hani size hep bahsettiğim vize süreci var ya dört gözle cevap beklediğimiz... Şans ona gülmedi. Hepimiz onay alırken ona red cevabı geldi. Üstelik okulun hatası yüzünden. J1 vizesi bittikten sonra 1 ay daha başvuru için vakit olduğunu söylemişlerdi. Oysaki bu onların reddetme sebebi oldu.

Ne diyelim hayırlısı olsun. Her işte bir hayır vardır diyorum, kendisine hayatta başarılar diliyorum.

Seninle kaderimiz kısa bir dönem için kesişmiş olsada iyi bir dostluk kazandığımızı düşünüyorum.

Yolun açık olsun Ömer...

Türkiye'de görüşmek üzere :)

Teksas macerası

2009-03-08T22:19:00.000-07:00

Bugünlerde evimiz oldukça sakin. Neden mi? Bazı arkadaşlarımız (Emin, Mustafa, Faruk) Teksas'da rodeo olayından payına düşeni kapmak için 3 gün önce Teksas'a gitmiş bulunuyorlar :)

Alınan istihbaratlara göre Teksas'da 20 gün süren rodeo ve konser etkinliği sırasında pedicab cilerde otopark-stadyum arasında çalışarak mühtiş paralar kazanıyorlarmış. Sadece bahşiş usülü çalışılan yerde günde yaklaşık 100 müşteri alınabiliyormuş. Bu da oldukça yüklü bir bahşiş demek tabii ki :)

Eh gidebilen gitti. Onlar okula ara verdikleri için rahat rahat gittiler. Biz ise tıpış tıpış okulumuza gidip onların garajı açıp-kapama görevini üstlendik. Aslında Teksas işi tam benlik bir işmiş. Otoparkın önüne pedicabciler sıra oluyormuş ver hiç durmadan bir ileri bir geri insan taşıyorlarmış. Saniye durmaya bile vakit yokmuş. Ne güzel antrenman olurdu be! :)

Aslında gelen ilk haberler çok iyi değil. Hafta içi zencilerin ağırlıklı olması nedeniyle bahşişler yarım dolar (!) ve 1 dolar arasında geziyormuş :) Fiyat söylemek kesinlikle yasak. Eğer şikayet edilirseniz polis sizi tutuklayıp götürüyormuş. O yüzden ne verirlerse razı olacaksınız.

Şu anda bu maceraya ilişkin bir fotoğraf yok elimde ancak arkadaşlardan haber geldikçe sizlerle paylaşacağım elbette :). Hey gidi hey, biz öğretmenler, mühendisler, mimarlar, işletmeciler... Şu anda para kazanabilmek, hayatımızı sürdürebilmek, borçlarımızı ödeyebilmek için neler yapıyoruz :)

Ama güzel be, bizim torunlarımıza anlatacağımız çok şey olacak :)...

Antrenmanlar başladı...

2009-02-26T20:12:00.001-08:00

Uzun zamandır kötü havalar yüzünden yapmaya bir türlü imkan bulamadığım bisiklet antrenmanlarıma geri döndüm artık. Eskisi kadar planlı programlı bir şekilde antrenman yapamayacak olsam da nabızımı yükseltmek ve en azından yarışları tamamlayabilecek düzeye gelmek istiyorum.

Bugün daha önce siteme fotoğraflarımı koyduğum Prospect Park'daydım. Evden çıkıp kaybolmaya bayılıyorum. Prospect Park'a gidiş yolunu bilmeme rağmen bam başka yollardan oraya ulaşmayı denedim. Harita falan yok. Tamamen iç güdüsel olarak ve Brooklyn'in sokak numaralama sistemini göz önünde bulundurarak.

Biraz dolanarak da olsa parkın bir girişini yakaladım sonunda. Bir baktım sol taraftan tam gaz gelen bir yol bisikletcisi var. Allaaahh dedim peşine takıldım hemen :D. Bembeyaz son sistem bir bisikleti vardı. Parkın etrafını dolanan yolda peş peşe gider olduk. Yarım tur attıktan sonra bir de baktım ki arkadan mavi kırmızılı daha karizma bir adam yanımızdan ok gibi uzadı. Ben beyazlıyı bırakıp onun peşine takıldım hemen. Beyazlıyıda ayarttık tabi oda arkama girdi. Adamlar baya basıyorlardı. Kilometre saatime baktığımda maşallah 40 dan aşağı inmiyorduk.

Öndeki adam başta beni takmadı. Parkın içindeki yol hafif inişli çıkışlı bir yol ama sonlarına doğru sağlam bir yokuş var. Bizim Beşiktaştaki yıldız yokuşunun ilk bölümüne benziyor. Orada da bunlardan kopmadım. İkinci turda da arkasında beni görünce adam bir defa daha dönüp baktı. Şaşırdı galiba :) Bu şekil seyrederken yandan gri bisikletli bir adam daha çıka geldi. 4 kişi deli gibi gider olduk parkta. Öndeki adam yer yer liderliği diğerlerine bırakıp onların rüzgarında dinleniyordu. Bir an arkasındakinin ben olduğunu bilmesine rağmen aralarında yalnızca dağ bisikleti süren benden öne geçmemi istedi. Geçeriz anasını satim dedik bastım uzadım. Bunlarda peşimde. Ama sonra adamın uyanıklık yaptığını anladım. Çünkü o yokuşa gelmiştik artık. Tüm bu sürüş sırasında nabzı %95 den aşağı inmeyen ben o anda %99 ile sürüyordum zaten :). Yokuşa başladık yarısına kadar önde tırmandım. Sonra baktım arkadan ataklar geliyor onların arkasına geçtim ancak yokuş tam düzelirken koptum. Arayı açtılar. 3. turun ortasına kadar görüş mesafemdeydiler ancak sonradan kayboldular.

Bende yavaşladım. Nasıl olsa dönüp dolaşıp gene geleceksiniz dedim :D. Geçerlerken bir defa daha peşlerine takılırım diye düşündüm. Ancak o kadar beklememe rağmen gelmediler. Bu sırada yandan başka bir tanesi çıka geldi. Hemen düştüm peşine. Ancak bu seferki hepsinden daha baba çıktı. Son vitese alıp kaçmaya başladı benden. Rüzgarında olduğumdan baya bir süre kopmadım. Adam gıcık oldu. Bazı yerlerde kenara çekilip eliyle buyur git uza diyip duruyordu. Ne olacak yani sürelim işte birlikte dedim içimden. Sinir olduğu belli oluyordu. Bende zorlamadım bıraktım peşini. Zaten 2 saat olmuştu bile. Yavaş yavaş dönme vaktiydi artık. Evin yolunu tuttum.

Güzel bir gündü :D. İnşallah kendi kategorimdekilerle böyle zevkli mücadele vermek nasip olur. Kısmet, bakalım :)

Şubat'ta geldi geçiyor....

2009-02-24T21:43:00.000-08:00

Merhaba dostlar, biliyorum yine unuttu diyorsunuz buraları ancak şu sıralar başka yerlere yazmaktan buraya sıra gelmedi. Tahmin edebileceğiniz üzere bir dolu ödev ile mücadele veriyorum. Bu dönem üstümüze üstümüze gelmeye başladılar. Neyse ki iyi bir zamana denk geldi. Bu sıralar iş çok olmadığından vakit ayırabiliyorum ödevlerime.

Routing & switching dersinde sonunda cihazlara konfigrasyon yapmaya başladık bugün. Bugün mutlu günüm yani :) Bir kaç haftalık sıkıcı teorik detayları geçtik artık. Eee kursun faydasıda ortaya çıktı tabi. Millet daha o ne derken ben 10 dakika da iki lab ödevini bitirdim ve hocaya 2. ödevi göndermek için yer açmamışsınız sitenizde dedim. Millet şaşırdı :)

Ayrıca bu dönem efektif ingilizce konuşma ve yazma dersimiz var. Kadın çatlak sürekli birşeyler verip duruyor. Uğraşıp duruyoruz işte.

Ah bir de şu havalar ısınsa. Bende antrenmanlarıma başlasam. Sonra yarışlara gitsem... Bu arada Nisan ayında Tenessee ye gitme ihtimalim yüksek görünüyor. Daha önce takım arkadaşlarıma bahsettiğim 100 mil yarışına katılmayı düşünüyorum. Dağlarda ormanlarda 100 mil ( yaklaşık 160 km ). Enteresan olacak. Bir forum sitesinde new yorktan oraya gidecek olan bir bisikletli grup yakaladım. Belki onlarla giderim belki yalnız bilmiyorum. Ama her nasıl olursa olsun heyecanlı olacak. Elbette derece yapmayı beklemiyoruz. Önemli olan gezmek tozmak ve tamamlamak.

Bakalım para durumlarımız o zamanlar el verirse başka yarışlarda sırada elbet. Ancak öncelik elbette okul masraflarımızda. Ama umutluyum bakalım 1-2 yarış daha eklemeyi düşünüyorum.

Şubat ayı da geldi geçiyor. Umarım Mart'ta içimiz ısınır ve sıcacık fotoğrafları burda sizlerle paylaşmak nasip olur.

Kendinize iyi bakın...

Kıvırcık.

Kısa...Kısa...

2009-02-15T13:21:00.000-08:00

Bir salı gecesi, Jersey Boys adlı show un önünde bekliyoruz. Bu alışılmadık bir durum. Normalde geceleri polis bizi o sokağa bile sokmaz. Her nasılsa bugün gelmediler ve sürekli acaba gelirler mi diyerekten gözümüz sokağın başında show un dağılmasını bekliyoruz.

Sonunda dağıldı. Herkes birer birer gidiyor. Ancak kimse pedicab e binmeye tenezzül etmiyor. Artık öyle ayağa düştük ki, biri sorsa kaç dolar olursa olsun götüreceğiz. İş yok çünkü. İçeride neredeyse adam kalmadı. Umutsuzluk iyice arttı tabi.

Derken bir çift yaklaştı. "4 blok aşağı gideceğiz ne kadar?" dedi. Off dedim ya gele gele böylesi gelir zaten. Ne kadar diyebilirsin ki sadece 4 bloğa... 5 dakika bile sürmez...

"Ne kadar istiyorsanız verin" dedim. Biraz şaşırdı. "Evet" dedim. "Ne kadar geçiyorsa içinden, ne kadar vermek istiyorsan ver" dedim.

Bazen bu taktik tutuyor. Bindikten sonra bu işin kolay bir iş olmadığını gördüklerinde ve eğlendiklerinde yol kısa dahi olsa bu alçak gönüllülüğün karşılığında 20-25 veriyorlar. Zaten fiyat söylemem gerekse 15 den yukarı denilemeyecek bir yol.

Kadın biraz ısrar etti bir fiyat söylemem konusunda ama bende ısrar ettim. O zaman 15 veririz dedi. İyi dedim buyrun.

Çıktık yola. Örttüm battaniyeyi bir güzel üstlerine. Sonra garip bir şey oldu. Köşeyi döndükten sonra kadın bir opera sanatçısı gibi yüksek bir sesle şarkı okumaya başladı :D. Sokaktaki herkes bize bakıyordu :D. Kadında da hakikaten şovlarda oynayabilecek kadar güçlü ve net bir ses vardı.

Kırmızı ışıkta durduk. Arkama dönüp; " Broadway şovlarında oynmayı hiç düşündünüz mü? " dedim. " Onlardan daha güçlü ve güzel bir sesiniz var". Cevap ne olur dersiniz :) " Tam 3 yıl oynadım" " 2000-2003 yılları arasında adını şimdi hatırlayamadığım bir şovda oynamış hanım efendimiz :). Bu şarkı senin için dedi yine başladı çığırmaya :)

Artık neredeyse gelmişken bende ona Lion King' de oynadığımı söyledim. Şaşırdı :). Dedim tabi burda değil kendi ülkemde bir otel de oynadım. Olsun dedi bence burda da şansını denemelisin... "Bir gün şov çıkışında sahne arkasına git, yönetmeni bul ve daha önce bu oyunda oynadığını söyle. Sürekli insan ihtiyacı oluyor bu şovlarda insanlar değişiyor" dedi."Hiç düşünmemiştim" dedim. Ciddiye almasam da bu düşünceyi, "Gideceğim" diyim indirdim onları...Enteresan bir kadındı :)

------------------------------------------------------------------------------------

Bu sıralar ingiliz nüfusu çok şehirde. Bu iş ingiltere de de olduğundan ingilizler biraz daha sempatik bizlere. 4 erkek 5 kız el etti durdurdu beni, sordu ; " Bu şeye kaç kişi alabilirsin en fazla?" Dedim ; " 4 ". O sırada adamların ikisi çoktan atlamıştı zaten arkaya. Soran şöyle arkaya baktı; " Geriye kalan iki yi nereye alırsın ?" diye sordu :). Dedim " Kucağa :D" . Güldü, keyifli bir yolculuk olacağını anladı ve bir erkek paketi yaptık arkada :). Kızlarda hemen arkaya yanaşmış acaba banada birşey çıkar mı diyen pedicab e bindiler.

E biz biraz geride kaldık tabi 4 tane hıyarla. Diğeri önden bastı uzadı biraz. Bende ki saplar çok çılgın çıktı. Yol boyunca rahat durmadılar. Kucaktakiler diğerlerinin dizlerinde hoplamaya başladılar. Yoldan geçen herkes bize bakıyor tabi. Olayı gittikçe abarttılar. Öyle bir zıplıyorlardı ki lastikler bir iniyor bir şişiyordu. İçimden dedim şunları indirene kadar tek parça kalırsa bu pedicab şükür....

Gidene kadar her türlü numarayı yaptılar. Yoldan geçenlere el çakmalar, sen geç arkaya ben sürecem demeler ( ki yoğun ısrar üzerine 2-3 metre sürdürmek durumunda kaldım :)) ve ona buna laf atmalar...

Neyseki sağ salim buldum da adresi indirdim. Bol bol teşekkür ve gülücük tabii ki...Sen bir de bana sor dedim içimden... Bisikletime baktım şöyle bi...

Bir gün bu alet ortadan ikiye ayrılacak ama :D bakalım ne zaman :)

Gokhan at Vancouver

2009-02-06T10:56:00.000-08:00

Iste size cesur bir Turk genci daha! Bisikletin bana kattigi degerli arkadaslarimdan biri olan Gokhan AYAL hem yazilarim sayesinde, hem de cevresinin destegi ile ayni yolculuga soyunmus bulunuyor.

Elbette kolay olmadi onun icin karar vermek ve islemleri yurutmek. Ilk basta yanima gelmek istesede amerikan konsoloslugu tarafindan 2 defa red yiyerek basladi macerasi. Bu sonuc onun icin cok uzucu ve yipratici oldu elbette. Bu kadar cok isterken bir seyi, olur olmaz yerlerde engellerin cikmasi insani derinden uzuyor. Ancak bir iste surekli sorunlar cikiyor ve bir turlu kismet olmuyorsa fazla israr etmemek lazim. Herseyde bir hayir vardir. Demek ki kismeti burada degildi...

Ama ne kadar guzel ki yilmadi. Hedefi icin baska alternatifler denedi, vazgecmedi. Kanada'ya basvurdu ve sonuc olumlu oldu. O simdi Kanada'da hayallerinin pesinde kosuyor ve elbette yasadiklarini bizlerle paylasmak istiyor. Yani anlayacaginiz merakla takip edilecek bir blog sitesi daha var artik. Hemen adresini verelim:

http://www.gokhanayal.com/

Bu arada kisa sure once baslattigim anket hazir almis basini giderken bu yazi uzerine iyi gitti diye dusunuyorum. "Isterdim ama" diyenlere guzel bir cevap bence. Bakiniz; Isteyen yapiyor :)

Gorusmek uzere...

İkinci perde

2009-02-03T20:33:00.000-08:00

Evet... Aylaklık dönemi bitti. 1 aylık tatilin sonuna geldik. Okul dün itibari ile başlamış bulunuyor. Koşuşturmaya ilk adım olarak yorumluyorum bunu. Konu olarak biraz daha derinleştik tabii ki. Olay biraz daha bilgisayarın derinliklerine inmeye başladı. Başka bir binada alıyoruz bu sefer dersleri. Bu sefer de psikoloji eğitimin olduğu binaya vermişler :) Mezun olana kadar tüm binaları dolaşacağız herhalde :D

Bu dönemde dersler kolay gibi görünüyor. Sanırım en zoru yarın ki olacak. Çünkü ders Effective, oral communications adında bol bol konuşacağımız, rapor hazırlacağımız sıkıntı dolu bir ders olacak :) Bugün bir defa daha kendimi gereksiz bir olayın içindeymiş gibi hissettim. Ben bu konuları bu dersleri zaten gördüm, bir daha aynı şeyleri görüyorum üzerine de bir dolu para veriyorum diye hissettim... Dönesim geldi yine anlayacağınız...Bilmiyorum bu dönemde böyle geçerse belki önümüzdeki kış bir çılgınlık yapar dönerim...

Ha bu sefer wireless networks dersinde iki tanede Türk var sınıfta :) Bu sevindirici. Organize oluruz artık :) Henüz kendileriyle çok muhabbet edemedim ama haftaya bol bol konuşmayı düşünüyorum.

Yavaş yavaş yine pedicab e başlamayı düşünüyorum. Para suyunu çekmeye başladı yani anlayacağınız :D Ama daha ölmedik dur bakalım :) Mart'ı rahat görürüz yine de. İkinci perde aralanıyor yavaş yavaş. Yeni oyunda bol bol yazacak olaylar olacak emin olabilirsiniz :).

Yasallık sevinci...

2009-01-24T11:36:00.000-08:00

Sevgili dostlar, şu sıralar yani son 15 gündür belki zamanımın çoğunu evde geçirdiğim için sizlere yazacak pek birşey bulamıyorum ancak gelen güzel bir haberi paylaşmak istedim.

Taaa Ekim ayında başvurduğum vize değişikliği talebi sonunda cevap buldu. Yaklaşık 3.5 aylık bir bekleyişten sonra vize değişikliğim kabul edildi. Anlayacağınız resmen yasal olduk artık. Okul bitene kadar F1 vizesi ile buradayım artık.

Bugünlerde ingilizce ye ağırlık verdim iyicene. Anna karenina yı okumaya başladım. Günde 1 sayfa okuyorum ama bu da bir ilerleme sayılır :). Bilmediğim tüm kelimeleri not ediyorum, karşısına ingilizce karşılığını ve bir adet örnek cümle yazıyorum. Faydalı oluyor gibi. Devam edebilirsem güzel olacak.

Ayrıca hergün ingilizce alt yazılı bir film izliyoruz ev halkı olarak. Yeni tvmizde tabii ki :P. Bizim plazma güzel çıktı. HDMI kablomuz olsa daha güzel olacaktı ama nedense ! koymamışlar :) Olsun yine de güzel.

Bu arada kendime ingilizce konuşabileceğim arkadaşlar bulmak için facebooktan arayış içine girdim. Arkadaş bulamasamda bulma çabaları içinde ingilizce konuştuğum için yine kardayım :). Bu arada dün biriyle 3 saat konuştuk ve sonra internetten konuşmak yerine mektup yolunu tercih ettiğini söyledi. Yani anlayacağınız bir mektup arkadaşım var artık :D. İlk kez birilerine mektup yazıp yollayacağım, üstelik ingilizce. Enteresan olacak :) İlk sen başla dedim. Bakalım ne yazacak... :)

Yaprak dökümü No.1

2009-01-19T14:26:00.000-08:00

Evimizden biri ayrıldı bu pazar günü. Hüseyin kardeşimiz Amerika'daki macerasına son verdi ve güzel ülkemize dönüşünü gerçekleştirdi. Buraya gelme amacı yalnızca ingilizcesini biraz geliştirmek,gezmek ve dönmekti. Aslında Ekim ayında dönecekti ancak 5 haftalık bir uzatma daha yapmıştı. Bu sürenin sonunda artık burda kalmakta bir amacı olmadığını düşündü ve dönüşünü gerçekleştirdi. Kendisine Türkiye'deki yaşantısında başarılar diliyoruz :). Kendine iyi bak Hüseyin!

Last ride :( ...First hundered :)

2009-01-12T23:12:00.000-08:00

Yeni yılın ilk günleri. Christmas'ın telaşesi bitmiş artık turistler evlerine dönmüş ve New york sokakları kışın soğuk yüzüne terk edilmeye yüz tutmuştu. Bizler artık son şanslarımızı deniyor, belki hala kalan bir kaç turistten iş yaparız diye düşünüyorduk.

Herkes artık işlerin olmadığından şikayet eder bir biçimde sokaklarda boş boş dolanıyordu. Artık son şansımızı deniyorduk. Ancak ne şovlardan çıkanlar pedicab e biniyordu ne de sokaktakiler bu soğukta pedicab i tercih ediyordu.

Bende böyle bir günün içinde keyifsiz bir biçimde 6. caddeden yukarı doğru çıkıyordum. Adamın biri nasıl olduysa el etti durdurdu. "İşte!" dedim şans güldü. Ne yapıp etmeli ucuza da olsa bu adamı almalıyım diye düşündüm ve yaklaştım...

-Yes sir!

Adam bana "Plaza otele ne kadara götürürsün?" diye sordu 13 blok olmasına rağmen 20 dolar dedim alabilmek için ancak çokmuş anlamında kocabir "oooo" duydum :). Hemen ardından "Evet, Plaza'ya gidecem ama biraz dolanıp gitmek istiyorum mesela Times Square'i gezip öyle gitmek istiyorum o zaman kaça olur?" dedi. Normalde bu tur için en az 50 dolar şarj etmemiz gerekirken ben alabilmek namına 30 dedim. Cevap yine aynı... "ooooo...." :)

Adamın halinden binmek istediği belli. Gittiği yerden parası olduğu da belli. Yuh! dedim geceliği 500 dolarlık otelde kalıyorsun hala pazarlık yapıyorsun eh be kardeşim dedim içimden. En son 20 dolara yap bunları tamam dedi. Baktım etrafıma...Boş sokaklar... Gel ulen gel dedim sonunda...

Neyse kısa bir times turu yaptık ve oteline getirdim adamı. Yolda bol sohbet eksik değil tabii. Adam Mısırlı çıktı. Bir kaç kere İstanbul'a da gelmiş. Ordan burdan konuşarak geçirdik zamanımızı. En son bırakmaya yakın bana "Central Park turunu kaça yapıyorsunuz?" diye sordu ona da bu sefer " 60 dolar " dedim dudak büküp kafa salladı.

Artık turu bitirme vakti geldiğinde indi ve ben yarın Central Park'ı gezmek istiyorum dedi ben de atladım tabii hemen "İstediğin saatte gelir alırım seni otelin önünden ve güzel bir tur atarız senle" dedim. "Central Park için en uygun zaman saat 3 olur" dedim. Niye böyle dedim. Gerçekten 3 en güzel olduğu için mi? Tabii ki hayır :D 4.30 şovlarına yetişebilmek için tabii ki ... :D

Neyse adam telefonumu aldı ben seni ararım dedi. Eh hal böyle olunca aramayacak dedim içimden. Çünkü çoğu zaman hep öyle oldu. Hep aldılar telefonu çok nadir bir kaç kişi dışında kimse geri dönmedi...

O gece sabaha karşı yatmıştım ve öğlen 2 gibi uyanmıştım. Kahvaltı yapıp çıktım ancak aklımın bir kenarında "arar mı acaba?" sorusuda vardı. Gel gelelim aradı :D. "Saat 3 oldu beni gezdirmeye hazır mısın?" dedi :D Oysa ben hala metrodaydım ve hala yarım saatlik yolum vardı en az :D

Biraz kekeledik tabii vakit kazanmak için, aklımdan, "niyeti var kaçırma bunu" diye geçti ve bir bahane uydurdum: " Şu anda çok uzağa bir müşteri götürüyorum, saat 4 de gelir alırım" dedim :) cevap: " Saat 4 de de öyle güzel olur mu?" ... " Olur.. olur :D...

Tam 4 de gittim vardım otelin önüne kan ter içinde. Baktım kimse yok.5 dakika geçti gene kimse yok... 10 dakika oldu... Dedim boşu boşuna terledik bir de bu soğukta yaaa...

Tam gitmeye hazırlanıyordum ki geldi :D. Özür diledim elbet ve sonra 1 saat gezdirdim adamı Central Park'ta. Şakalaştık, konuştuk eğlendik tabii ki. Burdaki yaşamımdan, İstanbul'a , okuldan , politikaya kadar herşeyden konuştuk. Adam karizmatik bir yapıya sahip olduğu gibi bilgiliydi de. Bunu değerlendirmem lazımdı. Mutlaka güzel bir tip almalıyım diye düşündüm ve biraz da üzerine oynadım :D

Sonunda yeniden otelin önüne geldiğimizde inerken çok memnun kaldığını ve çok teşekkür ettiğini söyledi. Umarım seni yeniden görmek mümkün olur diyerekten cebinden bir adet 100 dolar çıkartıp uzattı :D... Şaşırdım. Çünkü dün bana 10 doların hesabını yapan adam bu sefer 40 dolar fazladan verdi. Elbette yine teşekkürlerimizi ileterekten adamı uğurladık oteline :D. Alan razı... Satan razı :)

Eğer o adamı söylediği fiyatı beğenmeyip şutlasaydım, almayasaydım yalnızca 20 dolar değil tam 120 dolar kaybetmiş olacaktım. Bu yüzden hiçbir zaman müşteri kaçırmamaya özen gösteriyorum. Çünkü bazen öyle oluyor ki 10 dolara aldığınız bir kişiyi içinizden söve söve götürürken, onu indirdiğiniz yerde başka birinin size müşteri olmak için beklediğini gördüğünüzde şaşırıp kalıyorsunuz...

Yani bir kere daha ispatlandığı üzere...
Aza tamah etmeyen çoğu bulamıyor...

Yaşasın artık televizonumuz var :D

2009-01-09T10:17:00.000-08:00

Dinlenme zamanı geldi çattı. Artık sokaklar boş ve soğuk. Dışarı adım atmaya değmiyor artık. E okulda bitti. Yeni dönem 5 şubatta başlayacak. O zamana kadar boşum. Yapılabilecek en iyi şey evde oturup film izlemek,kitap okumak, araştırma yapmak...

Baktık çoğu vaktimiz evde geçecek hadi o zaman bir televizyon alalım eve onu izleyelim bari dedik. Kablolu yayına abone olduk. Sağolsunlar paragöz cable şirketimiz dün geldi taktı bağladı. Şimdilik ufak 37 ekran bir televizyona bağlattık yayını. Bizim patron sağolsun olaya el attı ve 32" plazma tv hediye etti bize :D. 3-5 gün içerisinde teslim almayı umuyoruz. :)

Kanalların içerisine boğulmuş vaziyetteyiz. 800 küsür kanal var ve paragöz kablo şirketinin bize verdiği tv alıcısı çok yavaş :(. Yıne de güzel ama müzik kanalları film kanalları haber kanalları bol miktarda mevcut. Anladığımız kadar izlemeye başladık :D. Dün gece kanalların birinde şu meşhur Cosby Show a denk geldim. Eski belki ama güzel yine de :D.

İngilizceyi geliştirmekte dinlemek ve konuşmanın çok büyük önemi var. Tv bağlatmamızın asıl amacımız ingilizceye faydası olmasıydı zaten. Zaman tv karşısında çay yudumlama zamanı :) Hadi bakalım...Misafirliğe bekleriz :)

Times Square de yeni yıl kutlamaları

2009-01-02T01:12:00.000-08:00

Kutlamalar ile ilgili kısa bir videoyu siteye eklemek istedim. İzlemek için 2009 yazan kutucuğa tıklamanız yeterli. Yeni bir sayfada video çalışmaya başlayacak.

Hoş ben o kutlamaların çok yakınında olmama rağmen, bir sokak ötesinde yalnızca dinleyebildim ve o coşkuyu yaşayanların sevinçlerinin bitip dönüşe geçmelerini bekledim ancak yine de o kalabalığı hissetmek o konfetilerin sokakların arasında yayılmasına şahit olmak da güzeldi.

Yeni yıl iyi başlamadı aslında. -20 derece sıcaklıkta karşıladık yeni yılı. Haliyle pek kimse gelmedi kutlamaya ve kazancı düşük oldu. Hemen dağıldı kalabalık. Ve ben hasta oldum :). Ancak ciddi birşey yok sadece biraz boğaz ağrısı ve hapşırık vardı hepsi o. Şimdilerde geçti bile. Yeniden sokaklara geri döndük bile.

Bu arada okuldan son haberleri vereyim size. Tüm notlar açıklandı. 3 dersin 3 taneside A düştü. Ayrı bir sevinç oldu tabii. Devamınıda getireceğiz inşallah. İkinci dönem şubatta başlıyor. Mayıs 15 e kadar devam edecek. İkinci perdeyi oynuyoruz. Bakalım bu dönemin parası nasıl kazanılacak, ne kadar çalışılacak, neler yaşanacak. Yaşayıp görelim bakalım :)

Nice mutlu yıllara...

2008-12-31T09:55:00.001-08:00

Sevinçlerinizin üzüntülerinizden fazla olduğu bir yıl dileğiyle...

Mutlu yıllar Türkiye!

Not: Yıl başını benimle birlikte times square de kutlamak isterseniz işte adres :

http://newyears.earthcam.com/ts/

Gurbet...

2008-12-24T22:30:00.000-08:00

"Kimi kendi isteğiyle, kimi de zorunluluktan atar bedenini gurbetin soğuk rüzgarına. Bedeni ile birlikte beynini, ruhunu ve olduğu kişiyi de getirir beraberinde..."

İlk adım attığında yabancı topraklara, bastığın toprağın yabancı olduğunu bilirsin, çekinerek atarsın adımlarını tanımadığın bu yeni dünyada. Yeni doğmuş bir bebekten farkın yoktur. Gezdiğin sokaklar, baktığın yüzler, insanlar, renkler, oturduğun sandalye, içtiğin meyve suyu, yattığın yatak... hepsi bambaşkadır artık...

Hayatında hiç mango yememiş biri gibi, yaşadığın olaylara, tattığın şeylere büyük bir dikkat ve çekince ile yaklaşırsın önce. Ancak... Sonra alışmaya başarsın, mangonun ne olduğunu bilirsin artık, görünce tanırsın, tadını bildiğinden güler yüzle atarsın ağzına.

Gün gelir ışıklarıyla başta seni büyüleyen o sokaklar artık sıradanlaşmaya, baktığın yüzler,meyvalar tanıdıklaşmaya başlar. Çünkü biraz daha buralı olmaya başlamışsındır artık. Her yeri tanımanın bilmenin verdiği rahatlıkla biraz daha huzurlu hissedersin kendini. Artık içindeki yabancı, yerini tanıdığın bir simaya, yani olduğun insana bırakmaya başlar...

Eee... dedik ya...İnsan yalnızca bedenini atmaz gurbetin soğuk rüzgarına, birlikte beynini ve olduğu insanıda beraberinde götürür diye... Beraberinde getirdiğin ruh, olduğun yeri sahiplenmeye başladığında ortaya çıkmak ve hayatı sana biraz daha zorlaştırmak için pusuda hazır bekliyordur maalesef...

İlk adımlarında keşfetmenin ve şaşkınlığın eşliğinde geçirdiğin günlerin keşfin bitmesiyle birlikte yerini başka arayışlara ve süprizlere bırakır kendini. Üstünden çok geçmez aynı yanlızığı yaşayan tek kişi olmadığını fark etmen. Hatta bir anda aynı yolun yolcusu olan insanlar ile birlikte aynı odada oturup kalktığını, aynı tabağa çatal salladığını ve aynı ekmeği bölüştüğünün ayırdına varırsın. Keşfetmenin ve şaşkınlığının gölgesinden kurtulduğun anda bu insanlarla aynı yolda yol almak sana büyük bir mutluluk verir. Hemen hemen herkes sana iyilik yapmaya çalışır, yardımcı olmaya çalışır. İçinden dersin, gurbet insanları bak nasıl kenetlendiriyor, emin adımlarla yürümeye başlayanlar, henüz emeklemeye çalışanlara nasıl güç veriyor, emekleyenlerde birbirine ne kadar büyük bir destek veriyor...

Sorgulamazsın bu desteklerin, yardımların, dostluk çalışmalarının nedenini. Çünkü beraberinde getirdiğin ruh, herkesi kendin gibi sanır ve hepsini memnuniyet ve büyük bir mutlulukla kabul eder. Kendi ülkesinde edindiği o saf ve temiz dostlukları burada da bulduğunu sanır. Ancak aldandığını farkmesi uzun sürmez. Başlarda içinde hissettiği bu eşsiz mutluluk zaman içinde kendini bir üzüntüye bırakır...

Gurbette isen eğer her ne kadar etrafında sana çok yakın duran insanlar olsa da, aslında geçirdiğin her anda, yaşadığın her olayda, yapayalnız bir adam olduğunu unutmayacaksın. Bugün yüzüne gülen insanların yarın arkandan seni kötüleyebileceğini, bugün sen önemlisin, senin derdin benim derdim diyen kişilerin, yarın ufak bir terslikte seni yapayalnız bırakabileceğini unutmayacaksın.

Seni kullanmak isteyen insanların oyuncağı olmayacaksın. Bazen mecbur kalacaksın; hayata, kendine kızacaksın ancak her zaman kendi koyduğun hedeften şaşmadan, onların miskinliklerine ortak olmadan, onların yaptıkları yanlışlara uymadan yoluna devam etmeyi bileceksin.

Günler geçtikçe insanların güler yüzlerinin yanı sıra sinsiliğini, faydacılığını, umursamazlığını gördüğünde için biraz daha acıyacak ve eskisinden daha yalnız hissedeceksin kendini; ama yine de umutların, hayallerin ve hedeflerin seni hep ayakta tutacak. Yenilmeyeceksin. Son şiddetle gemine çarpan hırçın dalgalardan daha güçlü olduğunu önce kendine, sonra tüm dünyaya ispatlayacaksın ve aştığın dalgaları gördükçe kendinle gurur duyacaksın...

Gün gelip fırtınalar dindiğinde, sessiz sakin sularda yol alırken batan güneşe doğru; bir an olsun ardına baktığında birden , hafif , tatlı bir gülümseme yerleşecek o yorgun biraz daha yaşlanmış yüzünde. O gülümseme, gün batımına yol alan gemi başarının ve mutluluğun fotoğrafı olarak tarihteki yerini alacak...

Sevgiler...
Kıvırcık.

First Race + Woodbury Outlet

2008-12-22T13:45:00.000-08:00

Sevgili dostlarım hayırlısıyla Amerika'daki ilk yarışıma katılmış bulunuyorum. New York'un Albany ilçesinde bol bol kar içinde yapılan yarışta 3. oldum. İşte hikayemiz;

Ev arkadaşlarımla birlikte güzel bir araba kiraladık önce. Cevdet Abi sağolsun herşeyi halletti ve bize sürücülük yaptı. Hoş bir yarışan ben vardım içlerinde ama onlarda bana destek vermek, olayı kavramak için takıldılar peşime.

Kiraladığımız araba hakikaten güzeldi. Dodge'un 7 kişi oturulabilen minivan tarzı bir arabaydı. Gayet sağlam basıyordu ancak tabii ki su gibi benzin içiyordu :).

4 saatlik bir yolculuktan sonra Albany'e geldik. Start alanını bulmak zor olmadı. Hemen hazırlanıp numaramı aldım. Yarışa öyle pek bir ilgi yoktu. Zaten her yer karlarla kaplanmıştı.

Kısa bir süre sonra yarışı düzenleyen kadın asıl parkurun karlar altında kaldığını bu yüzden gölün etrafında sıradan bir parkurda 10 tur atılacağını söyledi. Buna üzüldüm biraz çünkü olay artık dağ bisikleti yarışından çıkmıştı. Neyse bir şekilde başladık yarışmaya ve önde 3lü bir grup oluşturduk. Önde ikisi gayet iyi basıyorlardı bende takıldım onlara. Gayet iyi yüklenmeme rağmen bir türlü öndekini yakalayamadım ama aranında açılmasına izin vermedim. İkinci turda ikinciyi yakaladım ve bir virajda aralarına girdim. Ancak fazla hızlandığımdan yol dışına taştım ve karların arasına saplandım. Elbette onlarda arayı açtı. Sonraki turlarda kapatana kadar canım çıktı ancak kapattım :). Yine ikincinin ardına girmişken tam bir virajda yine yol dışına taşarak sendeledim. Yine uzayıp gittiler. Artık son turda iyice yüklendim ve yine yakladım ama artık finiş çizgisine gelmiştik yararı olmadı :)

Yarış -10 derecelere yakın bir havada gerçekleşti. Soğuğun ne kadar etkili olduğunu görmek isterseniz aşağıdaki sakallı adamın sakallarının nasıl donduğuna bakabilirsiniz :)

Ödülümü veren ablamız oldukça sıcak kanlı ve sevecendi :) Aslında tanıştığımız herkes öyleydi. Bize oldukça güzel ilgi gösterdiler. Hatta ben bitişe geldiğimde çok enteresan bir manzara ile karşılaştım. Bizim arabanın içinden karadeniz havası çalıyordu ve yabancıların hepsi bizimkilerle horon tepiyorlardı :D.

Yine de güzel bir yarıştı. Çekişmeli oldu ancak çok kısa sürdü. Yaklaşık 40 dakika kar içinde debelendik geldik :D. Ödülüm 20 dolarlık bir çek, fox marka 60 dolarlık bir bisiklet çantası ve sıradan bir bisiklet kitabı oldu. Güldük eğlendik geldik :).

Dönerken altımızda madem araba var New Jersey'deki şu meşhur Woodbury Outlet Center'a bir uğrayalım dedik. Burası 100lerce markanın outlet mağzası olan bir alışveriş köyü.

Köy diyorum çünkü her markanın mağzası iki katlı evlerden oluşuyor. Birinden diğerine giderek güzel fiyatlarla bol bol alışveriş yapıyorsunuz.

Bizimkilerde aldı birşeyler, benim zaten çoğu şeyim olduğundan para harcamak istemedim yok yere. Fiyatlar indirimli ama öyle abartı indirimler bulamadık. Ancak yine de burası bol miktarda alışveriş yapılacaksa gerçekten güzel bir yer.

Yarışa gidiyoruz :D

2008-12-19T21:05:00.000-08:00

Heyecanlıyız... "ız" diyorum çünkü kendimle birlikte başkalarınıda bu heyecana ortak ettim galiba :D. Garajda çok sevip saydığımız Cevdet abi ile bizim meşhur mekaniker nam-ı diyar "Martin" de peşime takıldı geliyorlar :D. Elbette beni destekleyecek olan ev arkadaşlarımı saymıyorum bile! :D.

Ancak ne yazık ki koşullar ağır. Pazar günü %100 kar yağışlı ve -10 derecelerden bahsediliyor. Açıkcası 9 da başlayacak yarış için 4 saat yol tepip dandik bir yarışa gideceğimiz için çok da heyecanlı değilim ancak sonucu çok merak ediyorum. Bakalım 6 ayda ne kadar geriledik ne kadar ilerledik...

Bu arada bu hafta neredeyse hiç yazamamış olmamın nedeni okulun son haftası olması ve 3 günde 5 projeyi tamamlamak zorunda kalmış olmamdan dolayıdır. Açıkcası zor oldu. İşe çıkamadım. Ancak yinede bir şekilde hallettik ve okulun ilk dönemini hayırlısıyla tamamladık. Bundan sonraki dönem şubatın ilk haftasında başlayacak. O zamana kadar kendimi işe odaklamaya çalışıyorum. Bu arada yıl başı geliyor ancak hala daha sokaklarda hareketlilik yok. Heryer süsleniyor ancak gelen turist yok. Ocak 5 den sonra pedicab işi biter diyorlar. Bakalım ne olacak. Şu yılbaşı haftasını max. kar ile kapatırsak o bizi bir ay götürür ancak kısmet bakalım bekliyoruz.

Ayrıca ilk ciddi kar bugün New York sokaklarına düştü. Sabah kalktığımda pencereden dışarı baktığımda yerde 2-3 parmak kar olduğunu görünce gözlerim açılıverdi birden :D Manhattan'da da yerler bir miktar kar ile kaplandı ancak zamanla yumuşadı ve etkisini kaybetti. Böylece karda pedicab kullanma tecrübesini de yaşamış olduk :D. Elbette bunları fotoğraflayıp sizlerle paylaşmak istiyorum ancak havalar iyi gitmiyor makineme kıyamıyorum :). Ama emin olun bundan sonra bol bol fotoğraf ile süsleyeceğim sitemi. Söz :)

Sevgilerle...
Kıvırcık.

Radio City Christmas Spectacular

2008-12-16T20:03:00.000-08:00

Christmas yaklaşıyor ve New York değişiyor. Her yer ışıl ışıl ve cıvıl cıvıl olmaya başlıyor. Hemen hemen her mağza, her alışveriş merkezi dükkanlarını süslüyor bu güzelliğe ortak olmaya çalışıyor. Elbette bu özel gün için özel şovlar da düzenleniyor.

Aralık ayı başından beri sürekli önünde müşteri kovaladığımız New York'un yılbaşına özel şovu ile baş başa bırakmak istiyorum sizi. Onlar bilet bulabilmek için çıldırıyor, bakalım siz beğenecek misiniz :)

Scott USA :)

2008-12-15T07:36:00.000-08:00

Ve işte onunda sevgilim geldi :). Ona kavuştuğum için çok mutluyum. İnşallah birlikte çok güzel günler geçireceğiz burada. Her zaman olduğu gibi beni taşıyacak, götürecek uzaklara. Yeni maceralara, hikayelere koşturacak.

Hatta ilk faaliyetimiz 21 Aralık'ta olacak kısmetse. 21 Aralıkta Albany de yarış olduğunu öğrendim. Bugün yarın kaydımı yaptırmayı düşünüyorum ancak ulaşım sorununu hala çözebilmiş değiliz. Araba kiralamayı düşünüyorum ama sürücü sorunuda var. Bakalım halledebilirsek Amerika'daki ilk bisiklet yarışıma katılmış olacağım. Doğrusu oldukça heyecan verici :)

Buradan bu bisikletin taaa buralara kadar gelmesinde büyük emeği geçen takım arkadaşlarım Muammer ve İbrahim'e kucak dolusu sevgilerimi ve teşekkürlerimi iletiyorum. Aynı zamanda o koca kutu ile mücadele edip taa postanelere taşıyan babamında ellerinden öpüyorum.

İnşallah aldığım güzel sonuçları buradan duyurmak nasip olur...

Güzel sonuçlar olmasa bile güzel hikayeler ile döneceğimden emin olabilirsiniz :D. Bu yıl çok renkli geçecek çok... :D

Okuldan haberler...

2008-12-12T19:50:00.000-08:00

Evet... Master olayında ilk dönemin sonuna neredeyse gelmiş bulunuyoruz. E tabii dönem içerisinde yaptığımız çalışmaların sonuçlarıda yavaş yavaş internete düşmeye başladı. Burada öğrencilikle ilgili herşey Blackboard denen internet tabanlı bir program üzerinden hallediliyor. E tabii bizde notlarımıza oradan bakıyoruz.

Gerçi daha dönem bitmedi son 1 hafta kaldı dönemin bitmesine ve hala bitmeyi bekleyen 5 ödev var :( O yüzden lafı fazla uzatmayacağım :D

Data Communications dersinden ilk iki projeden 98 ve 96 aldım. Başta biraz notları bol tuttu sanırım. Bu derste normal içeriğe ek olarak yaptığımız şey ilgimizi çeken bir teknoloji ile ilgili 10-15 sayfalık bir rapor hazırlayıp, bir sunum ile sınıfta bunu sunmak. Başta benim için hiç kolay olmadı tabii.Akıcı bir ingilizceye sahip olmadığımdan o an anlatmak istediğim şeyi önce düşünüp cümleyi kurup söylemek benim için oldukça zor bir durumdu. Ancak hallettik neyseki...

Project management dersinden ise ara sınavda 85 aldım. Bu dersin birde final projesi var ve hala kara kara nasıl yapacağımı düşünüyorum :D. Vakit olsa yapacağım elbet ama nerde o vakit...

Business Principals dersinden ise henüz notlar açıklanmadı. Söylediğine göre hepsini göz önünde bulundurup öyle not verecekmiş. Bakalım ne olacak.

Burada master yapmak istiyorsanız eğer gerçekten başlamadan önce şart koştukları Toefl sınavına çalışmış, girmiş ve güzel bir skor elde etmiş olmanızı tavsiye ederim. Her ne kadar bazı üniversiteler bu sınavı şart koşmuyor olsa da derste anlatılanı anlamadan, kendinizi ifade edemeden buradan birşeyler kazanmanız çok zor.

Bu açıdan zamanında bol bol yabancı film izlemiş olmam, oyunları çözmek için saatlerce uğraşmışlığım ve otelde turistlerle konuşmak için mücadele ettiğim bir nebze rahatım :)

Neyse şimdilik bu kadar. Aslında şu anda çok mutlu hissediyorum kendimi yerimde duramıyorum :) Neden mi? Nedenini yarın öğreneceksiniz :)

Iyi bayramlar !

2008-12-08T18:49:00.000-08:00

Biliyorum oralarda keyfiniz yerinde fistik gibi 10 gunluk tatili kapmis planlar hazir bir sekilde tatile girdiniz. Valla kiymetini bilin derim. Simdi buyuklerin elleri opulmus, kurbanliklar kesilmis ve tum ocaklar mis gibi tutuyordur. Ne diyelim keyfini cikarin :)

Kurban bayraminin buradaki yansima ise sadece bir kac saat... O da bayram namazinin camide kilinmasindan ibaret. Sirin Fatih Camii miz her zamanki cemaati ile gorevini yerine getirdi ve ikramlarinida sagolsun eksik etmedi :). Elbette hemen ardindan isi olan isine... okulu olan okuluna...

Olsun. Ne de olsa kutlayacak cok bayramlarimiz olur geri dondugumuzde degil mi? :)

Iyi bayramlar olsun bakalim hepinize :)

Beckham ve aliesi :)

2008-12-02T18:58:00.000-08:00

Sokakta çalışmayı seven bir pedicabci için olmazsa olmaz bir şeydir broadway şovlarını takip etmek. Keza bende şovların bir numaralı müdavimi olaraktan standart öğlen turu avı için şovların etrafında dolaşıyordum. Şovların olduğu sokaklara girdiğimde daha henüz hiçbir pedicabcinin mekana gelmediğini gördüm. Aslında normalde cuma günleri öğlen şovları olmaz ancak şükran gününde hiç bir şov olduğundan mütevellit ertesi güne öğlen şovu koyduklarını ben internetten görmüştüm. Anlaşılan kimse bu ince detayı fark etmemişti...

Herneyse, ilk uğradığım şov olan Hair Spray'e geldiğimde onun karşısındaki Jersey Boys şovunun önünde elinde fotoğraf makineleri olan insanlar gördüm. Başta reklam için veya başka bir amaçla fotoğraf çekiyorlar sandım önemsemedim. O sırada şansa denk gelen bir polis beni oradan kovdu. Ancak elbette bu yılacağımız anlamına gelmiyor, sokak etrafında bir tur attıktan sonra tekrar aynı yere geri döndüm.

Döndüğümde beni şaşırtan son model bir jipin üzerine çıkmış bir kadının elinde fotoğraf makinesi hazır halde beklediğini gördüm. Yahu bu ne halt yiyor burda demeye kalmadan bir anda sol tarafımdaki kapı açıldı ve flaşlar patlamaya başladı. İçeriden çıkan kimdi dersiniz? Beckham ve Ailesi :D Kafamı çevirdiğim anda Beckham ile göz göze geldik ancak elbette çok uzun sürmedi. Herşey bir kaç saniye sürdü. Kapıdan çıkmaları ile özel limuzinlerinin kapısının açılması ve içeri doluşmaları çok sürmedi. Çocuklardan biri jipin camına kolunu yaslamış somurtarak oturuyordu. Pek mutlu değil gibi görünüyorlardı. El salladım gülümsedim, o da hafifce gülümsedi. Derkene jip gaza bastı ve gittiler...

Ha onlar gittikten sonra ben ne yaptım derseniz, koskoca şovdan tek başıma olmama rağmen bir tane bile müşteri alamadım :D Neyseki onun karşısındaki Hair Spray den kalabalık bitmek üzereyken bir yolcu kaptım da beklediğime değdi :)

Birinci gelen 100 doları alır !

2008-11-28T22:54:00.000-08:00

Öncelikle şunu söylemeliyim ki Şükran günü tam bir fiyasko oldu bizim için :) Hani demiştim ya çarşamba akşamı başlayıp perşembe günü devam edecek güzel şeyler olacak... İnsan sabahın altı buçuğunda yapar mı bunları yaa! Hepsini kaçırmışız tabii saat 12 de gidince :D Bir gittik ki herkes dağılmış evine gitmiş bile. Tüm mağzalar kapalı her yer tatil insanların dışarı çıkması için hiç bir sebep yok :( Tüm gün boş boş dolandıktan sonra geldim eve. Napalım kısmet değilmiş...

Ancak çarşamba akşamı işler o kadar güzel gidiyordu ki okula gidemedim. Sokaklar acayip derecede kalabalıktı ve insanlar sürekli bir yerden bir yere gitmek istiyorlardı. O gün pedicabciler iyi iş yaptı ama dediğim gibi perşembe tam bir fiyasko oldu.

Perşembe günü eve erken gelince bir güzel yemek yaptık ve erken uyuduk. Dolayısıyla erken kalkıp erken işe başlayabildim uzun zaman sonra. Kahvaltıdan bile feragat ettim çünkü o gün Black Friday olarak adlandırılıyordu ve tüm mağzalar %40 ile %70 arasında indirime gidiyordu.

Erken çıkmanın faydasını da gördüm tabii hemen. inanılmaz bir kalabalık vardı çünkü. İnsanlar deli gibi alışveriş yapmak istiyordu.Artık kaldırımlara sığamıyor araba yoluna taşıyorlardı. Ancak yine de sabah saatlerinde sokakta pek iş olmadı bende American Girl Place in önünde sıraya girdim. Millet o kadar çıldırmış ki American Girls e girebilmek için ta sokağın öbür ucuna kadar sıraya girmişler içeri girebilmek için. Hoş bu işimize geliyor çıkana bike taxi, bike taxi diyip kapabildiğimizi kapıyoruz işte...

Şansa bir tane çıktı banada. Adam iyi paralı çıktı karısı ve çocukları içeride alışveriş yaparken söyledi gideceği oteli üzerine onlar çıkana kadar beklemem için bir 20lik attı. Bir 10 dakika onları bekledik sanırım. Alışverişlerini yaptılar ve iki bisiklet four seasons otele gittik bi 25 er daha aldık üstüne. Ondan sonra kimleri aldım kaç kişi aldım bilmiyorum. Sürekli birilerini taşıdım indirdim ancak en ilginci akşam saatlerinde yaşandı...

Normal bir şekilde Times Square'e girmeye hazırlanıyordum, arkadan bir ıslık sesi duydum. Hop bir baktım biri el ediyor. Hemen yanaştım tabii. Anne baba ve iki ufak kız binmek üzere yaklaştılar. Kadın korktu geri kaçtı Allah Allah dedim ne oldu acaba. Binebileceğimi sanmıyorum dedi kadın aha dedim su koy verdi gene biri alamayacağım sanırım gene müşteriyi... Dedim çok yavaş sürerim korkmaya gerek yok gel... Baba atladı hemen yok yok onun fobisi var falan birşeyler dedi. Eee dedim ne olacak. İki ufak kız atladı hemen bisiklete. Baba bir 20 lik çıkarttı ve " Al bizim ufaklıkları 4 blok ötedeki otele götür" dedi. Onlara iyi bak dedi ve bir 20 lik daha çaktı :D.

Neyse, o trafiğin içerisinde ilerlemek çok zordu ve yürüyerek giden anne babayla birlikte gittik o 4 sokağı. Kızlar ufak olduğundan gözleriyle sürekli anne babalarını arıyorlardı zaten. Onlarla bir güzel sohbet ettim, üstlerine battaniyeyi örttüm o şekil geldik otelin önüne kadar. Trafik o kadar yoğundu ki gittiğimizde anne baba bizden önce varmıştı :D. Adama yaklaşırken adamın cebinin gene eline girdiğini gördüm. Dedim herhalde tip verecek bir kaç dolar... Hiç acımadı bir 20lik daha çaktı. Helal be! dedim :D. Çok teşekkür etti ve otellerine girdiler. Herhalde ilk kez yokuş aşağı hiç pedal çevirmeden 4 sokak için, 60 dolar almış oldum. Enteresandı :)

Bundan daha enteresanı şov zamanı yaşandı. Her zaman olduğu gibi Broadway şovlarının önüne pusu kurmuş şovun dağılmasını bekliyorduk. Saat 10.30 oldu ve yavaş yavaş çıkmaya başladılar. Çok uğraştırmadılar sağolsun kalabalık içerisinden güler yüzlü bir adam "We need two" diyerek üstümüze koşmaya başladı :D. Eyvallah dedik. Bana bir adam ve iki ufak kız, diğerine de bir kadın ve bir kız bindi. Hareket edince nereye gittiğimizi sorduk. Meriddian otel dediler. Diğer pedicabci ile göz göze geldik o an. Ve o bakışlardan anladım ki ikimizde bu otel nerede bilmiyoruz :D. Ama bizde de hak var yani ne bilelim o otelin new yorkun en pahalı en prestijli oteli olduğunu. Sanki orda kalmaya gelen pedicabe mi biniyordu da oraya müşteri götürecektik di mi :D. Alır limuzinini gider adam ki daha önce oraya hiç müşteri götürmediğimden bilmemem normaldi ancak bu sefer adamlar limuzin yerine pedicabi seçmişlerdi :)

Neyse ufak kız biraz tarif edince haa diyip yola koyulduk. Bir sağ bir sol yaparken adamlar kendinden geçti tabii. Kıkırdamalar öbür pedicabe laf atmalar başladı. 8. caddeden yukarı çıkarken yanımıza zart diye başka bir pedicab daha geldi. Bunların tayfasından birileri daha pedicab almış, Hobaaa derkene birbirlerine patlamış mısır atmaya başladılar sokağın ortasında :D. Derken bir pedicab daha geldi ve ardından bir tane daha... Maşallah ne ekipmiş ya! dedik. Dayananamamış hepsi pedicab almış :D Her bir yenisini gördüğümüzde Hobaaa diye bağırıp onlara da mısır atıyorduk :)

Sonra artık otele yaklaşmışken nasıl olduysa iş gene yarışma olayına geldi. E o kadar pedicab olunca bu mevzu hep açılıyor zaten. Colombus Circle u dönerken benim bisikletteki ufaklıklardan küçüğü gülerek "Otele kim birinci giderse 100 doları alır!" diye bağırdı. Bende güldüm tabii. Kız gaza getirmeye çalışıyor bisikletleri daha da bassınlar diye. Takmadım kafaya arkalarda rahat rahat gidiyordum. Ama acayip eğleniyordu ekip. Birbirine laf atmalar, mısır atmalar kahkahalar diz boyu gidiyordu. En çok güldüğümüz olayı anlatayım size...

Colombus'u döndükten sonra bir anda karşımıza çıkan kırmızı ışıkta aniden durmak gerekti.E tabii yarış ayarında olduğundan millet, hızımız iyiydi. Yan yana gidiyorduk normal durduk. Durduğumuz an, yanımdaki pedicabdeki adam "Bizim diğerleri nerde? Geldiler mi?" diye sordu :D. O anda arkadan duramayan şapşalak pedicabci lannkkk diye yanımdaki pedicabe sağlam bir hızda geçirdi. Yanımdaki pedicabci : " Aha işte geldiler " dedi :D Gülmekten öldük orda :D. Ha aslında benim güldüğüm olay o çarpmanın etkisiyle arkadaki 9 yaşlarındaki erkek çocuğun koltuğundan uçup bisikletin yarı açık ön kapısına poster olması olmuştu ama neyse :D. O çocuğun uçuşunu gören tüm millet koptu zaten o an :D. Çocuk bozuntuya vermeden hemen yerine oturdu ama bu kahkahaları engelleyemedi tabii :D

Neyse o sırada bizim ufak kız yine teklifini gündeme getirdi. Otele kim birinci giderse 100 dolar alır dedi. O ışıktan sonra zaten otelin olduğu sokağa giriyorduk yani yalnızca 100 metre falan kalmıştı olsa olsa. 3 bisiklet yan yana bekliyorduk. O onu dememiş bile olsa içimdeki yarışcı ruhu gereği benim bisikletim hiçbir zaman ikinci gidemezdi zaten o otele. Işık yeşil olur olmaz iki bisiklet yüklendik pedallara, spd ayakkabılar sağolsun 100 metrede iyi bir sprint attım. 1 boy farkla otelin önüne ilk gelen oldum. Arkadakiler coştu zaten birinci gelince. Neyse keyifler yerinde herkes indirdi müşterilerini. How much soruları gene havada uçuştu tabii. Ne kadar desem derken arkadaki pedicabcinin 30 dediğini duydum ve benim adam birşey sormamış olmasına rağmen 30 dedim... Adam gülerek... "Al bu senin ödülün" dedi ve hiç acımadan çıkarttı 100 doları çaktı elime :) Ben şoklarda tabii gene.

Thank you mank you derken girdiler otelden içeriye...

Ne diyelim; Whoever goes first, takes hundered... :)

Amerika'da yarışmak...

2008-11-24T21:57:00.000-08:00

Sevgili dostlarım, bu sıralarda içimdeki yarışma duyguları acayip şekilde kabarmış vaziyette. Özellikle internetten buradaki yarışların tarihlerini ve yerlerini öğrendikçe daha da yerimde durmaz oluyorum.

Elbette New York içinde dağ bisikleti yaygın olarak kullanılmıyor ve bu alanda çok fazla yarış yok ancak bol miktarda cyclocross ve yol bisikleti yarışı bulmak mümkün. Özellikle klüp olayı burda daha ön planda. Klüplere üye olmak kolay ve sürekli olarak antrenman gibi sürüşler organize ediliyor. Elbet katılmak istiyorum ama maalesef doğru düzgün bir bisikletim yok. Aslında bir cyclocross almayı istiyorum. Hem yol bisikleti olarak kullanılmasından hem fazla sayıda yarışı olmasından dolayı bunu ciddi bir tercih olarak görüyorum.

Diğer yandan arazi inişine olan tutkum ön plana çıkıyor bazen ve bir downhill iniş bisikleti almak, New Jersey'deki parka gitmek istiyorum. Ancak henüz ne oraya gidebileceğim bir arabam ne de bir bisikletim var...

İşte geldiğimden beri hayalini kurduğum bisiklet, Sabrina Jonnier in ellerinde şu anda ancak elbet bir gün benimde olacak :)

Şu sıralarda başka bir heyecanda sevgili dostum Muammer'in bana canavarımı yollayacak olması. Umarım kısa süre içerisinde canavar paketlenip sahibine iade edilecek :D. Bisikletim geldiğinde elbette mart ayı içerisinde bu siteden bol bol yarış haberleri alacaksınız :) Şimdiden düşnmesi bile heyecanlı bakalım performansımız ne hallerde ve Amerika daki sıralamamız nerelerde olacak.

Eee hayatımız bisiklet olmuş bizim. Lakin herkesin düşündüğünün aksine bisiklet benim hayatıma çok şey kattı. Bisiklet sayesinde hayatı öğrendim, harika bir çevre edindim, güzel dostluklar kazandım, harika anılar ve sağlık kazandım. Yeri geldi onun sayesinde otelde harçlığımı kazandım ve şimdi yeri geldi yine okul paramı onun sayesinde kazanıyorum, onun sayesinde okuyorum.

Eee ne dedik hobilerini yaşamını kazanmaya çevirenlerin mutlu olduğu bir dünya burası. Bir işi yapmayı çok seveceksin, üzerinde bir de para verecekler... İşin özü bu :)

Ha bu arada bu hafta perşembe ve cuma günü şükran günü olduğundan 3 günlük bir tatil var burada ve çok renkli günler geçecek. Bu hafta fotoğraf makinemi rafta tozlanmaktan kurtarıp sizlerinde gözünü gönlünü açmak istiyorum :) Bakalım neler olacak...

Amerika'da 6 ay..

2008-11-21T08:32:00.000-08:00

Bugün 21 Kasım Cuma. Cuma olmasının yanında başka bir anlamı daha var benim için çünkü bugün itibari ile New York'daki 6. ayım da tamamlanmış oluyor. Sanki 6 ay değil de 6 yıl burada gibi hissediyorum kendimi. Belki günleri çok uzun dolu dolu yaşadığımdan, az uyuduğumdan belki de geride bıraktıklarım bana çok uzak göründüğünden böyle hissediyorum. Ancak bir gerçek var ki 6 aydır burdayım :)

Şöyle bir dönüp baktığımda 6 aya sayısını hatırlayamayacağım kadar çok müşteri/insan, onlarca güzel anı, çekilmiş bir çok zorluk ve elimde kalan bir hiç i görüyorum.

Dün öylesine bir düşündüm acaba ne kadar kazandım, kazandığımı ne yaptım diye. Ortaya çıkan tablo enteresan oldu. Çünkü 6 aylık süre zarfında 15 bin küsür dolar para kazanmışım ancak şu an da cebimde sadece 150 dolar var. Nasıl olur diyeceksiniz? Oldu işte. Nasıl olmasın ki? 5000 dolar okula, 5500 dolar bisiklete, 850 dolar fotoğraf makinesi ve ıvır zıvırlarına, 3600 dolar kira,telefon,metro kart ve yemek davasına, 200 dolar yatak ve bir o kadar da üst baş a harcayınca aslında elde kalan 150 dolara pek şaşırmamak lazım. Ancak yine bir gerçek var ki cebimde 150 dolar var ve Ocak ayında 1800 dolar tekrardan okula verilmesi gerekiyor.

Ayrıca Ocak-şubat-mart da hiç iş olmayacağı için 1800 dolar yeme içme parası da biriktirmek gerekiyor. Kısacası görünen o ki zor günler bekliyor. Özellikle Nisan da. Çünkü Nisan da 1800 den sonra geri kalan 3200 ün de yatması gerekiyor ki ondan önceki 3 ay hiç iş olmayacağından bu parayı nasıl toplayacağım henüz bilmiyorum.

Sözün özü Ocak 6 ya kadar 3600 dolar para toplamam gerekiyor. Yani yaklaşık 1.5 ayda. Nasıl olacak bilmiyorum. Çok da kafamı takmıyorum. Çünkü biliyorum ki kafayı takarsam stress yapacağım, stress yaparsam biraz daha yaşlanacağım, kısmet olurda toplarsam o parayı yaşlandığımla kalacağım :). Şimilik tek yaptığım elimden gelenin en iyisini yapmak ve gerisini Allah'a bırakmak...

Umarım Christmas tahmin edilenden iyi geçer de bizlerin yüzü de fazlasıyla güler. Kısmet bakalım neler olacak.

Bu arada havalarda artık eksilerde gezmeye başladı. Şu an ki tek sıkıntı ayaklarda ve ellerde. Aldığım ayakkabı kılıfı bir yere kadar işe yarıyor ancak yine de ayak parmaklarımın üşümesine engel olmadı. Çift çorabı deneyecez... Ellerde de hala yazlık eldiven var. Ona da acil bir çözüm bulmam gerekiyor.

Kısacası Kıvırcık üşüyor :). Üşüsün bakalım. Biliyorum daha bu birşey değil. Hele bir kar yağsın da o zaman göreceğiz üşümeyi :)

Okul ve ben

2008-11-17T19:53:00.000-08:00

Dostlarım, geldik sonunda eksi derecelere... Yarın için hava gündüz için 6 gece için -2 gösteriyor. Ayrıca kar ihtimalini de söylemeden geçmeyelim. İşlerin azalmasının üzerine bir de şimdi soğukla mücadele başladı hadi hayırlısı bakalım.

Bende napayım evde pineklemeye alıştım galiba.Bir kere başladımı insan miskinliğe, hemen hayatını sarıp sarmalıyor bir şekilde. Ben de iyi alıştım perşembe-cuma-cumartesi işe gitmeye. Geri kalan zamanlarda genelde okul için ödev araştırması yapıyorum, yemek yapıyorum, bulaşık yıkıyorum, eğer haftanın başıysa ve hava güzelse dışarıda bir yeri gezmeye çıkıyorum. Üzerime gelen bu anlam veremediğim sıkıntıyı bir şekilde atmaya çalışıyorum.

Şu sıralar geleceğim üzerine kafa yorarken buluyorum kendimi hep. Acaba yaptıklarımın ve yapacaklarımın geleceğime ne kadar katkısı var, olmak istediğim yere, ulaşmak istediğim seviyeye ne ölçüde getirisi var, düşünüyorum. Bazen sırf bir diploma için 18 bin doları ve daha değerlisi 1.5 yılımı boş yere harcayacakmışım gibi geliyor. Bazen de o diploma olmadan iş bulmamın oldukça zor olacağını düşünüyorum. Diploma herşey mi, bilmiyorum.

Aslında her zaman diplomanın kağıt parçalarının hiç bir anlam ifade etmediğini savunurdum. İnsanın yapabildiklerini ispatlamanın, kendini göstermenin, seçilmenin, işe alınmanın daha farklı yolları olduğuna inanırdım. Şimdi ise söylediklerimi yutar gibiyim. Bilmiyorum belki de o 1.5 yılda cisco sertifika sınavlarını geçsem daha faydalı olacak ama belki de her ikiside olsa süper olacak :D. Bilmiyorum aklım karışık.

Bu arada okulda 3. sunumumu da yapmış buluyorum. Sınıfta daha slaytı nasıl ilerleteceğini bilmeyen, daha slaytta yazanı okuyamayan elemanların arasında biraz önde gibi görünsem de ingilizce de henüz onlar kadar akıcı ve detaycı olamadığımdan gerçek ben i ortaya koyamadım henüz. Dönem bitmek üzere 1 aydan az vakit kaldı dolayısıyla projeler de iyice kapıya dayandı. Dönem bitene kadar 5 proje daha bitirmem gerekiyor. Zor değil aslında hiç. Yalnızca biraz sıkıcı. Bu dönem hep yöneticilik ve proje dersleri olduğundan pek keyif alamadım. Bir sonraki dönem biraz daha bilgisayarın derinliklerine ineceğiz inşallah. Bakalım sonuçlar nasıl olacak...

Central Park

2008-11-13T08:07:00.000-08:00

Bu salı adaşımla Central Park'ı gezelim dedik. Hava güzeldi ancak biraz soğuktu. Yinede fotoğraf çekme, gezme aşkı ağır basmıştı ve yollardaydık. Tabii ki sevgili yol bisikletlerimiz bu yolculukta bizi taşıma görevine nail olmuştu yine. Hedefimiz bu sefer Central Park'ın üst tarafını yani daha önce gitmediğimiz yerlerini gezmekti. Bunun için D treni ile 125. sokağa kadar çıktık ordan 110 a geri döndük. Tam ortasından bir giriş yaptık ve ilk gördüğümüz ara yola daldık. Ancak kocaman bir kaya karşımıza duvar gibi dikildi. Peki bu bize engel mi? Tabii ki hayır... :)

Derken yandan giden bu merdivenleri keşfettik :) Sonbaharın büyüsü artık iyiden iyiye New York'u kaplamaya başlamış hatta biz o güzelliğin en güzel anını fotoğraflamak için biraz da geç kalmışız. Ama olsun yine de bu haliyle de güzel...

İnsan iyiden iyiye derinliklerine indikçe parkın daha doğal güzelliklerle karşılaşıyor ve tüm bunların el yapımı olduğu aklına gelince içinde bulunduğu güzellik biraz değer yitiriyor. Ancak herşeye rağmen bu güzelliğin içinde oturmak, vakit geçirmek güzel...

Şırıl şırıl bir sesler duyunca takip etmeden yapamıyoruz. Karşımıza gizli saklı bir şelale çıkıyor. Bu manzarayı görünce Küçükkuyu'daki baş değirmen şelalesini ne kadar özlediğimi fark ediyorum. Onun içinde yüzdüğüm günler, altında durup suların beynime çekiç gibi indiği günler ve birden buz gibi suya atladığım günler aklıma geldi. Onların yerini tutmasada bu da güzel bir şelaleydi...

Enteresan oluşumlar her adımda karşımıza çıkmaya devam ediyor. Şelaleyi 3-5 adım geçmemiştik ki otantik bir köprü gördük. Fotoğraflık değeri vardı doğrusu özellikle iç mekanın...

Aşağılardan birazda yukarılara doğru çıktığımızda göz ucuyla gördüğümüz harika bir kırmızıyı takip ediyoruz. Elbette pişman olmuyoruz. Bu müthiş kırmızının ortasına oturmuş bembeyaz bir bank bizi bekliyordu.

Bunlar son fotoğraflarımız oldu. Çünkü adaşımın garaja dönmesi gerekiyordu ve zaten artık havada yavaş yavaş kararmaya başlamıştı. Dolayısıyla parkın ufacık bir kısmını ancak gezebilmiş olarak geri dönmek durumunda kaldık. Olsun ama üzülmüyoruz nasıl olsa daha buralardayız değil mi :)

Pedicabcinin bir günü...

2008-11-10T17:05:00.000-08:00

Günaydın New York!

Günaydın sorunlar... :)

Uzak, soğuk bir yatakta açılır gözlerin; alışmaya çalıştığın enteresan perdelerin, soğuk duvarların arasında. Alelacele çıkarsın evden, genelde gözün yarı açık, nadiren keyifli bir kahvaltı sonrası...

İlk hedefin bellidir; Metro istasyonuna giden yolun nasıl biteceğini düşünürsün önce, sonrada metroya adım attıktan sonraki 1 saatin nasıl geçeceğini...

Çinlilerin donukluğunu, saflığını ve vurdum duymazlığını izlerken geçip gider zaman. Kimi zaman bir beşik gibi bir o yana bir bu yana savrulan vagona ayak uydurur, uyur geçer zaman...

Yerin altından ilk adımını attığında uyanırsın. Çünkü yer yüzüne adım atacağın sıralarda daracık çıkışta elbet birileri sana çarpacak en olmadı çıktığında şehrin soğukluğu sana bir tokat atacak.

Garajın yolunu tıngır mıngır tutarken şanslıysan, yani hala mp3 çalarının pili bitmemişse biraz keyiflenerek devam edersin yoluna. Klasik hareketlerdir paça bandını takıp, suyunu doldurduktan sonra kendini yollara atmak.

Artık ezberlediğin sokaklardasın yine. Bir sel gibi akan yeni yüzlere baş kaldırırcasına üstlerine doğru sürüyorsun ekmek teknesini. Başlıyorsun işine gününün nasıl geçeceğini bilmeden. İlk " bicycle taksi" sözlerini söylerken bom boş olan cüzdanın içinde kaç adet kağıt olacak hiç bir fikrin yok. Belki elin boş döneceksin bu sokaklardan, belki aldığın müşterilerin sayısını hatırlayamadan, cebinde bir tomar kağıtla gülerek gideceksin evine... Kim bilir...

İnsanları ikna edebilmek üzere kurulmuş işimiz. Neden binsinler ki bu 3 tekerlek ve bir kasadan oluşan bu garip alete? Çenen sağlam olacak bir kere. Bakışlarda vuracaksın önce. Vurulan avını sözlerinle uslandıracaksın. Sıcak bir gülüş ve ardından nazik bir buyur edeceksin. Ava av olduğunu hissetirmeyeceksin üstelik. Yaklaştığında ürkütmeyeceksin onu yüksek fiyatlarınla. Ustalıkla anlatacaksın sebebini. Nelerle karşılacağını, neler hissedeceğini. Elbette söylemeyeceksin adrenalini yükseldiğinde öleceğini, söyleyeceksin ona yükseldiğinde nasıl keyifli vakit geçireceğini.

Bir el uzatıp aldığında ekmek teknesine henüz hiçbirşeyden haberi olmadan rahat rahat koltuğa yerleşip böbürlenen tipleri, biliyorum içinden geçireceksin " siz görürsünüz şimdi..."

Hareket ettiği anda ekmek teknesi, gözlerinin biraz daha kocaman açıldığını fark etmek çok vakit almayacak arkadakilerin. Arabaların arasına tam gaz saldığında, duran bir arabaya yaklaşırken yavaşlamak yerine daha çok pedallayıp son anda direksiyonu boşluğa kırdığında, dönemeçlerde düz gider gibi yapıp bir anda sokağa kırdığında elbette tansiyon biraz daha yükselecek. O anda belki arkana bakmana gerek kalmayacak çünkü belki arkadakiler çoktan havaya girmiş " uuuu, wowww" diye bağırıyor olacaklar. Eğer ses gelmiyorsa arkana dönüp baktığında pedicab in iki yanındaki direklere sıkı sıkı sarılmış bir çift göreceksin muhtemelen. Yüzünü bir gülümseme alacak elbet o anda çünkü kendine güveni tam, yapabileceklerinin ve yapamayacaklarının farkında olan bir sürücü olarak bir tek sen korkmayacaksın orada.

Gidilecek yer yaklaştıkça rahatlamalar başlayacak tabii ki. Hedef bina göründüğünde arka tarafta "oh be! sağ salim geldik" düşünceleri havada uçuşacak ama yere adım attıkları anda %99 u çok beğendiklerini, çok memnun kaldıklarını söyleyip ne fiyat biçtiysen fazlasını verecek ve uzaklaşacaklar. Tabii İtalyan, Fransız veya uzak doğulu değilse :)

Bu maraton bitmeyecek bütün gün. Her köşe başında sarı taksilere el kaldıranlara yanaşacaksın işportacı gibi. "Binmek ister misin?" diye soracaksın şansın yok. Belki şansın tutacak paraya kıyıp binecek, belki o anda arkasındaki seni enteresan bulup sırf merakından binecek...

Kimi zaman otel kapılarında güvenlik görevlileri ile paylaşacaksın kozunu. Onlarla tartışırken bile gözün bir yandan kapıdan çıkmakta olan müşterilerde olacak. Hani biri niyetlense görevli mecburen çenesini kapayacak ve sende işine bakacaksın. Umut işte naparsın. Umut kimi zamanda akşam şovlarında olacak. Şov kapılarında en az yarım saat bekleyeceksin şovun bitmesini. Geç gelme lüksün yok! Çünkü her an kapının önünde yer kalmayabilir ve yolun ortasında kalabilirsin. Hoş, şovdan alıp alamayacağın da mechuldür. 20 tane pedicab in içinden seni seçmeleri biraz hayaldir ancak hergün ısrarla deneceksindir şansını. İyi yerde bekleyip şansını arttırıp çaresiz bekleyişine başlayacaksındır...

Şanslıysan ve kaptıysan bol bol müşteri bugün günün son saatlerinde, Times da son turlarını atarken içinden şarkılar söylersin. Diğer pedicabcilerin yüzüne gülümseyerek bakarsın iyi para yapmış olmanın verdiği rahatlıkla. Hatta bazen el kaldırmış bir müşteriye atlamazsın yeteri kadar yaptığını düşünürsen. Paylaşırsın nasibini başkalarıyla...

Garajın yolu yokuş aşağıdır bu sefer. Dönüş keyifli ise yoldaki çukurlarla oyun oynarsın. Hatta bazen kimisine zevk olsun diye bilerek girersin. Başka pedicab ci varsa onunla yarışmaya kalkarsın :). Ancak günün bittiği yer hep aynıdır. Hep aynı kapıda son bulur. Ekmek tekneni bırakıp yine en büyük nimetin ayaklarına bırakırsın işini ve yürürsün canın çıkmış halde metroya.

Çile bitmez tabii. Çekilecek çile çok. Sağolsun MTA'in ( metroyu işleten şirket) çalışmaları hiç bitmez 100 yıllık bu metroda. 1-2 haftada bir rezil eder bizi istasyonlarda...metrolarda... Şanslıysan gelmişsindir sabaha karşı 1 de , değilsen gelmişsindir 3 de 4 de. Duş alırken uyumak istersin bazen. Ağır gelir bedenin o an ancak çaresi soğuk sudur o an.

Emekleyerek gittiğin yatağından kalkışında aynı şekilde olur genelde. Kimimiz bir hava yumağı ile boğuşarak kalkarız, kimimiz yataktan zorla çekilerek. Bazılarımızın sabah gitmesi gereken okulları vardır, bazılarımızın cevap bekleyen kızları.

Hepimizin derdi hayatla olmalı...

Uhh...

2008-11-03T20:33:00.000-08:00

Uhh... İnanılmaz bir üç gün oldu... Hani dedik ya yan gelip yatıyoruz diye inadına acısı çıktı bu üç günde. Aslında iyi ki dinlenmişim diyorum şu anda yoksa belki bu üç günü sağ salim çıkartamaya bilirdim...

Buraların kültüründen bir haber hayatımıza devam ederken cuma günün Halloween, yani cadılar bayramı olduğunu öğrendik. Hoş benim içimden bu gün pek birşey olmaz diye geçiyordu. Saat 2 de işe başladım genelde olduğu gibi. Güzel, güneşli, hafif sıcak bir gündü. Gün içerisinde Empire States de takılarak, Times'a çıkarak günü kurtarmaya çalıştım. Allah'a şkür bir kaç tur aldım moralim yerine geldi. Saatler ilerledikçe kıyafetli insan sayısında da artış oluyordu tabii. Ancak Times ve etrafının giderek boşaldığı bariz bir şekilde belli oluyordu. Empire States cıvarına gittiğimde kıyafeti olan tek tük bir kaç gencin aşağı doğru yürüdüğünü görüyordum. Bugün sakin geçecek gibi görünüyordu. Arkadaşlar downtown da yürüyüş yapılacağını söylüyorlardı ama ben pek kulak asmıyordum.

Keza günüme normal bir şekilde devam ettim. Oteller bölgesine indim akşam vaktine doğru. Baya uğraşmama rağmen müşteri alamadım. Bir yemek molası verdik Ömer'le hızlıca sonra elbette aynen devam...

Tekrar işe döndüğümde sokakların iyice boşaldığını gördüm. Broadway şovlarnın dağılmasına az bir vakit kala ünlü mağzaların dekorasyonunu yapan bir adamı aldım pedicabime. Sohbet muhabbet gezdirdim onu. Yıllardır burada yaşıyor olmasına rağmen hiç binmemiş ve bugün bu deneyimi yaşamak istemiş.

Görevimizi başarıyla yerine getirdikten sonra tekrar dolanmaya başladım. Ortada ne doğru düzgün pedicab vardı ne bir taksi ne de doğru dürüst insan...

Şovlara gittik Ömer'le. Yerim iyi olmamasına rağmen akıllı davranarak bir müşteri aldım, oteline bıraktım. O zamandan sonra başladı maraton. Geri Times'a dönerken birini daha aldım Central Park'ın oraya çıktım ve dönüşte bir tane daha...

Ortada doğru dürüst taksi olmadığından herhalde pedicab e kaydılar diye düşündüm. Düşünürken ortalık bir anda karıştı. Polis arabaları 8. cadde de dört dönmeye başladı. Sirenler, koşan polisler ve ters yönden tam gaz gelmekte olan arabaları ortalığı gene lunaparka çevirdi. Ortalıkta kimsecikler yoktu. Yol araç trafiğine kapanmıştı haliyle yoksa nasıl gelsin karşıdan polis.

Her neyse, derken bir polis pedicabime eliyle vuraraktan çabuk çık git burdan dedi. Bende kırmızı ışık olmasına rağmen bastım gittim. Vay be! dedim "Filmlerde gördüğümüz koşuşturmanın tam ortasında canlı şahit oldum sonunda" dedim :). Anlaşılan birileri cadılar bayramını bahane edip kostüm giymenin avantajıyla bir haltlar yedi.

Neyse bizi ilgilendirmez dedim yürüdüm. Derken ileride bir kız beni durdurdu ve downtowna gitmek istediğini ve ne kadarsa ücreti ödeyeceğini söyledi. İyi dedim gel. Başladım aşağı inmeye 20. sokağa kadar gelmiştim ki kız gitmekten vazgeçti. Başka bir yere gideceğini söyledi indi. O vakit yolda yürüyen birkaç kıyafetli eleman gördüm ineyim bakalım biraz daha ne var burda dedim. Daha 2 sokak gitmemiştim ki 3 kişi beni durdurdu ve 8. sokak 3. caddeye gitmek istediğini söyledi. Eyvallah dedim buyrun...

Güzelcene saşağı salaraktan ilerliyorum...14. sokak...insanlar beliriyor 10.. sokak... kalabalık artıyor... 8. sokak trafik kitleniyor...3. caddeye girdiğimde ise adeta bir insan seli beni karşılıyor. Her adım başında elini kaldırmış taksi arayan bir insan bekliyor. Şaşkın şaşkın arabaların arasından ilerliyorum. Adeta izdiham yaşanıyor. Millet bir yandan eğleniyor, eğlenmeyi tamamlayanlarda bir an önce ordan çıkmaya çalışıyor, tamamen tıkanmış trafiğin içinde taksi arıyor...

Bir telaş bıraktım bizimkileri 8. sokağa. Hemen döndüm o sokağa geri. Müşteri bulmakta hiç zorlanmadım :) Uzak yakın neresi olursa alıyor güzel güzel şarj ediyordum :). Pedicabciler adeta bir kurt gibi sokağa saldırmış, bir tazı gibi aldıkları müşterileri bir an önce götürüp tekrar geri gelmeye çalışıyordu. Tıkanan trafiğin içinde kimi zaman kaldırımlara çıkıyor, kimi zaman da ters yollara giriyorduk. O vakitlerde kural,nizam diye birşey kalmamıştı artık. Polisler bile her yaptığımızı görmezden geliyor trafiğin açılmasını istiyorlardı. Bizler deli gibi pedallayıp kaynağa geri dönmeye çalışırken daha dönemeden bir başkasını, götürdüğümüz noktadan da daha bir başkasını alıyorduk...

Ben adanın en ucundaki en baba,en pahalı Empire suites'e almıştım yolcumu. Lakin bir türlü geri dönemiyordum. Oraya giderken kullandığım bisklet yolundan bir türlü çıkmak nasip olmadı. Çünkü dönüş yolu üzerinde yarım saat- kırt dakikadır yürümekte olan bir çift tarafından durduruluyor ve tekrar geri dönmek zorunda kalıyordum. Sanırım 4-5 defa bisiklet yolunu boyluca teptim. Bisiklet yolunda ışık olmaması ve genelde düz olması işime geliyordu...

O gece sabah 4 e kadar çılgınlar gibi çalıştık. Kaç müşteri aldım, nerelere gittim hatırlamıyorum bile. Tek bildiğim garaja döndüğümde cebimde 500 dolar cıvarında bir para vardı. İnanılmaz bir geceydi. Öğlen 2 den sabah 4 e kadar 14 saat aralıksız ( yemek hariç) pedallayıp, müthiş bir efor sarf ettiğim bir gün oldu. Saat sabah 6.5cıvarı yatağımla buluşabildim ancak. Elbette recovery tozumuzu yudumladıktan sonra :)...

Recovery yaradı mı ne öğlen 12 de uyandım. Ömer kalk gidip çalışalım dedi. Eyvallah dedim. Broadway şovuydu,konserdi şuydu buydu derken Cumartesi günü de gece yarısına kadar çalıştık. Ancak benim pazar günü erkenden dersim vardı ve yatmam gerekiyordu. Gece yine 2 yi bulmuştu uyuduğumda 4-5 saat uyku ile dersin yolunu tuttum sonra.

Bu seferde öğrendim ki Pazar günü New York'da 40 bin kişinin koştuğu 1 milyon kişinin seyirci olarak geldiği Long Island'dan başlayıp Central Park'ta biten bir maraton varmış. Haydaa gene başladık çalışmaya...

Topu topu 5 saat uyku...

14 saat pedallamış bir ayak...

Maraton bitti. Ancak o zaman bizim ki başladı. Halloween akşamı yaşanan izdiham Central Park'a taşındı. Koşuyu bitiren yere yığılıyor, bir an önce oteline dönmek için can atıyor, ancak ne bir taksi ne bir araç bulabiliyor... ne yapacak? Tabii ki pedicab e binecek :D

Aman Allah'ım Central Park West den aşağı pedicab yağıyor. Ben böyle bir şeyi ilk defa gördüm. Her ışık yandığında en az 8-10 pedicabci müşteri almış tam gaz aşağı yardırıyor. Bir o kadarı da o yokuşu bir tarafından soluyaraktan çıkıp müşteri almaya çalışıyor.

78. sokak cıvarından çıkan yarışmacılar bir yumak haline dönmüş taksi diye feryat ediyor. İmdatlarına yetişiyoruz battaniyelerimizde ve pedicablerimizle :). Ancak bu bizim için o kadar zor ki. Her binen en az 40 blok gitmeye çalışıyor ve inanılmaz bir trafik var. İnmek bir dert olduğu gibi çıkmak bambaşka bir dert oluyor. Spd min ve yarışcı olmamın avantajıyla hayvan gibi yüklensem de trafik bir türlü yol almaya müsade etmiyor...

Bu yüzden bu günün verimi oldukça düşük oldu. Ben 4 defa 44. sokaktan 80. sokağa çıkıp inebildim. E tabii ki anam ağladı birazcık :D. Artık son müşteriyi aldığımda uykusuzluktan dikkat dağımasıda başlamıştı. Uzun süren bir kırmızı ışıkta gözlerim kapanıyordu nerdeyse. O müşteriden sonra geri dönmek istemedim artık... Vucudumuzunda bir sınırı var...

Antrenman günlerimde bile belki bu kadar ayaklarım sızlamamıştır. Şu anda hepsi son derece kasılmış ve yorgun durumdalar :). Olsun ama değdi 3 günde pedicabciler çok iyi para kaldırdı. Pazarlıklarda 90-100 dolarlar havada uçuştu. İnanılmazdı...

Biraz tatil...

2008-10-30T22:30:00.001-07:00

Pazar gününden beri çalışmıyorum. Bu işin en güzel yanı bu olsa gerek... İstediğin zaman çalış, istediğin zaman bırak. Bu 5 günlük ara iyi geldi aslında. Çok yoğun çalışmaya, hayatın zorluklarıyla mücadele etmeye çalışan insanlar her ne kadar güçlü olurlarsa olsunlar yine de bir soluk almaya ihtiyaç duyuyorlar.

Bende okula gitmek dışında birşey yapmadım bu günlerde. Yaprak dökümünün yeni bölümleri başlamış,nasıl olduda kaçırdım diyerekten onları indirdim bir hışımla ve izlemeye başladım. Elbette yalnızca o değil Heroes'a da yetiştim sonunda :D. Bu iki diziden vazgeçemiyorum.

Her neyse, dostlarım New York'da günler oldukça soğuk geçmeye başladı. Dolayısıyla kış alışverişi de geldi çattı. Ayaktan başlayalım dedim. Bisiklet ayakkabım için iş üzerinde yağmurda ıslanmasın diye ayakkabı kılıfı sparişi verdim. Sırada bir kaban ve çok sağlam bir yağmurluk almak var. Kaptandaki o scott yağmurluğu almadığıma bin pişmanım şu anda ve bulamıyorum burada :( Artık başka ürünlerle idare edeceğiz...

Geçen gün, hayal meyal uyandım uykumdan şöyle bir konuşma duydum:

- Sence bu işe yarar mı?
- Deneyelim görelim...

Sonra uykuya daldım yeniden.Kalkınca öğrendim ki sabah evden okula gitmek üzere çıkan ev arkadaşlarım kapıyı açtıklarında çöp bidonlarının sokakta o yandan o yana savrulduğunu görmüş :D. Daha sonra ellerine şemsiye alıp dışarı çıkmışlar. Daha metroya varamadan sırıl sıklam olup köşe başından geri dönmüşler :D

Burada şartlar gittikçe çetinleşmeye başladı.

Allah sonumuzu hayır eyleye :)

Yine bir Pazartesi... Prospect Park

2008-10-28T12:08:00.000-07:00

Gezmeye devam. Metroda gidip gelirken haritada sürekli olarak gördüğümüz Brooklyn'i Manhattan'a bağlayan yerdeki yeşil bölgeyi dün ziyaret etme şerefine nail oldum :).

Bu arada Pazar gününden beri benim dede ile baya yol katettim. Herhalde hiç yapmadığı kadar yol yaptı :D. İlk etapta Pazar günü garajdan eve bisikletle gittim :) O gün fotoğraf makinesi için 2 saat bekledik. Yanıma almamıştım evden gelen bir arkadaştan istemiştim. Ancak yola çıkıp ilk kareyi çekecekken pilinin bittiğini görünce bayağı bir hayal kırıklığına uğramıştık :D. O bakımdan o güne ait bir fotoğraf yok. Ancak dün yaptığım geziden bir kaç fotoğraf paylaşmak istedim sizinle.

İşte parka giriyoruz...

Prospect Park'ın Central Park'ın ufağı gibi birşey olduğu hemen anlaşılıyor zaten. Standart bir bisiklet/araba yolu, kaymak gibi bir asfalt, yan gel yat alanları ve oyun parkları...

Bir müddet bisiklet younda seyrettikten sonra biraz daha aralara girmeye başlıyorum. Güzel bir futbol sahası çıkıyor oraya. veletler toplanmış maç yapacaklar. Ohh ne güzel..

Son baharın renkleri iyice yerleşmeye başladı bu ülkeye. Sarı, kahve rengi ve tonlarının binbir çeşidini görmeye başladık yavaş yavaş...

Ve bir minik... Geleceğin bilgesi olsa gerek. Şimdiden başlamış bilgeliğine giden yola :)

Güzel bir gündü... Pek fazla vakit geçiremedim aslında, fotoğraf çekip çıktım. Ama ayağımız alışır artık buraya. Piknik yapmak, çimlerin üzerine uzanmak, kafa dinlemek için gelmeyi planıyorum tekrar.

Yeni yerlerle yeniden görüşmek dileğiyle ;)
Hoşcakalın.

Hayat devam ediyor...

2008-10-27T21:11:00.000-07:00

Şu günlerde biraz bloga konan engel, birazda can sıkıntısı nedeniyle yazmadım pek. Olan bitenden biraz bahsedelim bakalım :)

Görüşmeyeli okuldaki ilk sunumumu yapmış bulunuyorum :D. Biraz heyecan, biraz sıkıntı oldu tabii ki. Sunum yapıyor olmanın avantajıyla (yani takıldığımda ekrandan bakıp okumanın verdiği rahatlık ile :D) ilk sunumumu başarıyla atlattım gibi görünüyor.

Kelimeler zar zor aklıma geldi ancak, takılmadan, zorlandığım noktalarda biraz yavaş konuşarak olayı atlattım :D. Yazılı testten sonra sözlü olan kısmıda atlattım, bakalım sonuçlar nasıl gelecek...

Şu günlerde monoton bir hayat yaşamanın sıkıntısını yaşıyorum. Her gün aynı şeyleri yapmaktan, her gün çalışmaktan, bir de işlerin yavaş gidiyor olmasından mütevellit =) canım iyice sıkıldı. Üstüne bir de ödevler eklendi şimdi. Perşembe günü Data Communications dersinde Frame-relay konusunu anlatmam gerekiyor. Pazar gününe yine yazılı bir ödev var ve haftaya çarşamba project management dersinden ara sınav var. Şu business dersleri acaip sıkıntı veriyor şu anda. Bir dahaki dönem biraz daha network işlerine girdiğimizde daha zevkli olacak umarım.

Bu arada vize işlemleri hala beklemede. Şu anda ocak 2008 de başvuranların başvuruları işleme alınıyormuş! Artık bizimki ne zaman işleme alınır Allah bilir.

Ayrıca geçen hafta 21 ekim itibariyle buradaki 4. ayımı tamamlamış bulunuyorum. 4 ay sanki bana 4 yıl gibi geliyor şu anda. Sanki yıllardır ailemden, ülkemden, arkadaşlarımdan uzak kalmış gibi hissediyorum. Ancak gün gelecek yine birlikte olacağız biliyorum. Şu master biter bitmez rotayı çevireceğim ülkeme. Umarım gelecek yaz oralarda olurum. Kısmet bakalım. Vize çıkana kadar ben geri gelecem herhalde :D

Bu arada işler çok iyi gitmiyor. Şu andaki hedefim Aralık 15 e kadar 1300$ kenara koyabilmek. Çünkü Aralık 15 e kadar okul taksidinin geri kalan 3200 dolarlık kısmını yatırmam gerekiyor. Aralık 15 e kadar bu parayı tamamlarsam Christmas da yaptıklarımla Ocak Şubat ayını geçirmeyi planlıyorum. Kısmet bakalım ne olacak.

Heh! bir bu eksikti.

2008-10-26T11:57:00.000-07:00

Sevgili dostlar,

Ogrendim ki bizim mahkemeler gene yapacagini yapmis blooger.com u yasaklamis. Dolayisiyla bizim gunlukte gumburtuye gitmis oldu. Biliyorum su anda Turkiye'den kimse bu yaziyi okuyamiyor, aslinda belkide isi bilenler ktunnel ile bu siteye erismiste olabilir :) bilmiyorum ancak en kisa surede bu ise bir care bulacagim ama siteyi baska bir blog sitesine tasiyarak ama bu siteye erismenin bir yolunu bularak.

Eger guzel bir blog sitesi varsa bildiginiz onerin bakalim, degerlendirelim :)

At kaçtı :)

2008-10-23T08:00:00.000-07:00

Evett. Dün At için önemli bir gündü. İlk adım olan yazılı sınav kısmından çaktık :D. 100 soruluk testten 75 yapmak gerekiyordu.35 kişiden 10 kişi geçebildi...

At kaçtı yani anlayacağınız :D. Zaten atlarla aram pek iyi değildi ve bu konuda pek istekli de değildim. Bisiklet sürmek benim en büyük zevkim. Hiç değilse spor yapıyor, antrenman yapmış gibi oluyor terleyerek para kazanıyorum.

Napalım... Çevirmyeye devam... :)

Yine bir Pazartesi... Brighton Beach...

2008-10-20T20:43:00.000-07:00

Pazartesileri keyfimizce katılıyoruz. Üzerimize yüklendiğimiz stressi atmamız gerekiyor. Özellikle son günlerde biraz fazla stressliyim. Aklıma takılan bazı şeyler var. Birazcık olsun rahatlayabilmek için pazartesileri ilaç gibi geliyor.

Aldım fotoğraf makinemi çıktım Emin ile yola...

Brooklyn'in yolları gayet güzel ve geniş. İnsanlar rahat rahat yürüyüp,araba kullanabiliyor. Bir de her sokağın başında ışık olmasa...

Geldik köşe başına bizim Türk restoranına :). Türk'ün olmadığı yer yok... Elbette biz nereye kültürümüz oraya...

Kısa bir yolculuktan sonra Brighton Beach'e gelmiş bulunuyoruz. Güneş henüz tepede, öğlen saatleri. Tıpkı Coney Island gibi geniş ve uzun bir sahil karşılıyor bizi. Bir süre sahilde yürüyoruz. Elbette fotoğrafa devam...

Emin'e bir poz ver bakalım diyorum böyle saçma sapan bir fotoğraf ortaya çıkıyor :D. Bizim Emin biraz çatlak napalım :)

O çatlakta sanki ben çok mu farklıyım? Yükseklik sevdamı bilenler bilirler. Yüksekler insanı özgürleştirir. Böbürlendirir, insanın kendine güvenini yeniler, heyecanlandırır...

Hoş bu karede yalnızca ufak bir kayanın üzerindeyim ama olsun :)

Saatler ilerliyor, güneşimiz biraz daha bizden uzaklaşıyor. Gidişini izlerken dalıyoruz biraz düşüncelere, biraz kulak kesiliyoruz rüzgarın kelimelerine..

Günün en güzel saatleri bunlar. Bana huzur veren, kendimi yenilememi sağlayan, her anında doğaya biraz daha hayran olduğum anlar...

Bu kadar güzel bir güne, bu kadar güzel bir sahile ancak bu sözler yakışırdı...

Şapur şupur ya rabbi şükür :)

2008-10-18T23:59:00.000-07:00

6. cadde bir takım yol çalışmaları dolayısıyla tıkanmış kalmış. Kendimi zar zor 7. caddeye atıp Times a giriyorum. Yol bom boş doğal olarak çünkü 6. caddeden arabalar 7 ye zorla geçebiliyor.

Times'ın ortasına geldiğimde 28 yaşlarında güzel bir kadın yolun ortasına doğru çıkıyor. İşaret parmağını yavaşca hareket ettirerek beni çağırıyor. Gülümsüyorum ve yaklaşıyorum. Araya birileri girer gibi sanki bana bineceklermiş gibi oluyor. Eliyle, kaşlarıyla "Hayır,hayır onlar değil ben" diyor. İyice yaklaştığımda arkadaşlarıyla vedalaşıyor ve bisikletime atlıyor.

Hava soğuk, üstüne hiçbirşey almadan dışarı çıkmış akıllı kızımız.Yolda giderken sürekli "fena halde donuyorum!" diyor ( Aslında daha küfürlü başka bir yolla söylüyorda siz böyle sanın :D) Baktım bir kaç kere tekrarlıyor 5. caddeye geldiğimizde "Bir teklifim var! Bu soğukta biraz olsun sana iyi gelebilecek bir öneri, kabul eder misin bilmiyorum..." ," Kabul!" diyor. Üstümdeki siyah polar ceketi yavaşca çıkarıp ona veriyorum. Giyiyor. "Ben nasıl olsa pedalladığım için sıcak basıyor, sen giy bari ". "Ooo, çok teşekkür ederim..."

Yol boyunca telefonda sevgilisiyle konuşuyor. Aslında benim görevim de onu sevgilisine kavuşturmak. 3. caddede bir yerlerde buluyoruz onu. "Bu kadın tam bir baş belası,nasıl dayandın ona" diyor." Valla bilmem gayet iyi birine benziyor" diyorum. Yine " Ooo, çok sağol, yaşa sen!" derken sarılıp öpüyor yanaklarımdan. Töbe yarabii diyip ayrılıyorum... :)

****************************************************************************

Öğlen şovları dağılmış tırım tırım müşteri arıyorum. 2 yaşlı kadın köşe başında beni çeviriyor. Pensilvania station a gideceğiz diyorlar. Eyvallah diyorum. Kadınlar o kadar çatlak ve matrak ki, daha biner binmez kahkahalar New York sokaklarını inletmeye başlıyor. Biner binmez, "Biz fotoğraf çektirmek istiyoruz, makinemiz yok!" diyip kaldırımdan geçen insanlara " Biri bizim fotoğrafımızı çeksin!" diye bağırmaya başlıyorlar :D.

Sohbet muhabbet kahkaha gırla gidiyor yolda. Artık yaklaşmışken buz gibi soğuk havada pedallamanın etkisiyle terlediğimi ima ederek " Hava ne kadar sıcak öyle değil mi?" diyorum. Gülerek şu cevabı veriyor." 2 tane çıtır, güzel mi güzel bayan aldın ondandır o" diyor ve kahkahalara devam ediyorlar :).

Neyse sağ salim bunları istasyona getirdiğimde parayı uzatıyor. Ancak kadın çatlak. "Thank youu so muchh" derken elini enseme atıyor ve başlıyor gene yanaklardan öpmeye. Ben gene şaşkın şaşkın sırıtarak "You're welcome" diyip öylece kalıyorum :D. New York'da bol şanslar diyip uzaklaşıyorlar...

Yeni heyecanlar :)

2008-10-16T10:05:00.000-07:00

Bu sıralar herşeye başvurma çılgınlığı yaşıyoruz evde. İyice coştuk. Ben, Ömer ve Faruk at lisansına başvurduk. Enes ve Musti ise yiyecek içecek lisansına başvurdu.

Ayrıca ehliyetlerdeki son durumumuz ise sonunda sınavı geçtik ve Learner Permit ( öğrenme izni) i aldık. Burada ehliyet alırken ilk geçtiğniz sınavdan sonra öğrenmeniz amacıyla bu belge sayesinde yerel bölgelerde araba kullanmaya, öğrenmeye başlayabiliyorsunuz. Ancak otoyola çıkmak yasak...

Eğer şu lisansları alabilirsek belki bisiklet işini bırakıp daha karlı olan at sürücülüğü veya yemek işine girebiliriz.

İlk sınav...

2008-10-13T22:41:00.000-07:00

Ve ara sınav günü gelip çattı. Hep diyrdum ya acaba yazıda nasıl olacağım? Sınavlarda ne halt yiyeceğim? İşte gördük.

Principals of business dersinden ara sınav olduk dün. Pazar günleri olan bu dersten saatinden ve gününden dolayı nefret etmeye başladım. Cumartesi geç saatlere kadar çalıştıktan sonra 3-4 saat uyuyup pazar sabahın 7 sinde kalkıp 9 daki derse gitmek resmen işkence. Derste göz kapaklarımı açık tutmak için yoğun çaba sarfediyorum ama nafile :)

Bu seferde aynı tarife oldu. Zar zor uyumamaya çalışırken önce bir güzel ders yaptık ve dersin ardından da ara sınav olduk. Aslında beklediğimden kolay oldu. 22 sorunun 14 tanesi çoktan seçmeli olarak geldi. Geri kalanı boşluk doldurma ve klasikti. Asıl beni dumur eden şu cümle ile başlayan sorulardı...

"Bugünkü dersimizde gördüğümüz..."

İyide anacım ben o sıralarda hayal alemindeydim sen ne anlattın ki? :D

Anlayacağınız 3 soru sınavdan önceki işlediğimiz konudan geldi ve ben o sıra ayakta uyuyordum :D Sallama falan filan yaptık gene birşeyler elbette ama bilmiyorum bakalım ne olacak :D

Napayım yani madonna nın son performansı da kaçmazdı yani. Madonna'yı öyle yakından göremedim belki ama gelişi bile yetti bana :) Madonna'nın gelişi banada yaklaşık 350$ kazandırdı sağolsun.

Sen hep gel Madonna ! Görmesekte, duymasakta, tanışmasakta sen bizim Madonna'mızsın :)

Internetsizlik...

2008-10-12T08:28:00.001-07:00

Merhaba dostlar;

Blog'a kisa bir ara vermek zorunda kaldim cunku evimizdeki internet isim degisikligi yuzunden kesildi :( (ve hala yok). Pazartesi gunu acilmasini umut ediyoruz. Tabii bu sure icinde sizlere yazamamis oldum...

Aslinda biliyorsunuz en zor gunlerim cuma-cumartesi-pazar. Genelde cumartesiyi pazara baglayacan gece 4 saat uyuyorum. Cuma- cumartesi arasi ise 6-7 uyuyabiliyorum. Dolayisiyla bilgisayara bakmaya pek hevesli olmuyorum veya yazacak halim olmuyor :)

Bu hafta yine Turk seferlerine devam ettim. Times"in kenarinda kotu gecmis bir gunun bitmesini umutsuzca beklerken bir cift yaklasti ve ingilizce ne kadar diye sordu. Elbette ben saf anlamadim gene bunlarin turk oldugunu :D. Sohbet bir sure gittikten sonra bizde Turk'uz oglum dedi :). Keyifli bir Times turu oldu. Bol sohbet ve eglence vardi. Sohbet sirasinda ogrendim ki Jolly Tour fahri baskanini tasiyormusum pedicabimde. Isleri ogullarina devretmis kendi de esi ile birlikte yillarin yorgunlugunu uzerinden atmaya calisiyor besbelli.

Israrla benden mezun oldugumda onu aramami istedi. Bana her turlu konuda yardimci olacagini, bilgisayar uzerine insan ihtiyaci oldugunu soyledi. Bende cok tesekkur ettim tabii ki. Aklimda olacaklarini, Turkiye'ye donunce arayacagimi soyledim. 30$ lik tura 50$ verdiler sagolsunlar. Ulkemi ve insanimi bu yuzden seviyorum. Biz tum milletlerden daha yardim sever, daha anlayisli ve daha zengin gonulluyuz. Birlik beraberligimizi o an tanissak bile gosteriyoruz. Bence her Turk, Turk oldugu icin gurur duymali Allah'a sukretmeli...

İlklere devam...

2008-10-08T08:59:00.000-07:00

Tarih yazmaya devam...

Hani zırt pırt diyordum ya, yine polis muhabbeti, yine ticket... Sonunda cezaların günü geldi çattı.

Dün hayatımda ilk kez bir mahkemeye girdim. Girdim ve üstelik sanık olarak. Hayatımda ilk kez yargılandım. Hoş ağzımı bile açmadım, herşey avukat halletti ama yine de sanıktık işte orda. Hiç sebepsiz, yersiz, yaşadık işte o duyguları. Hırsızlar ile , saldırganlar ile , kapkaçcılar ile aynı ortamı paylaştık maalesef.

Burada her türlü ceza olayını yerel mahkemelere gönderiyorlar. Onlar duruma bakıp cezayı onaylıyor veya kaldırıyor. Bende çıktım hakimin karşısına. Karşımda hakim, onun önünde 3 numara göbekli, kolları yana açık, pos bıyıklı, artist mi artist bir polis, yanımda avukat...

Avukat, "Bu pedicab sürücüsü work and travel ile geldi" falan filan dedi. Hakim de "Haa öyle mi, tamam" dedi. Bir baktım 30 saniye sonra geri inmişim."Dismissed" dedi. Yani iptal oldu bizim ceza anlayacağız. Bir yarım saat kadar oturttular orda beni. Sonra saldılar...

********************************************************************

Bir diğer ilk de iş başında yaşandı. Her akşam olduğu gibi Broadway şovlarının önüne pustuk. Mama mia dan müşteri almayı beklerken Jersey Boys'dan double çıktı. İki tane çatlak çift atladı gidiyoruz. İstkamet Rockefeller Center. Ekip çatlak oluna eğlence de gırla oluyor tabii ki. Bizde havaya giriyoruz, hareketler falan yapıyoruz bunları brz bağırtıyoruz. Ancak ne kadar dikkatli olursanız olun, eğer yorgun ve uykusuz iseniz kaza sizi elbet buluyor.

Kırmızı ışıkta durmuş yeşilin yanmasını bekliyor bir yandan da gülüşüyorduk. Neyse ışık yeşil oldu aralardan ilerlemeye başladık. Önümdeki limuzin ana caddeye çıkmak için sağa kırdı ancak pat diye duruverdi çünkü yayalar bir anda karşıdan karşıya geçmeye başladı ve onlara yol vermek zorunda kaldı. O anda bende direksiyonu kırmama rağmen durumu kurtaramadım ve sağ lastik tarafından limuzinin arkaya bir güzel gömdüm :D. Bir çatırtı gürültü koptu. Herkes bize bakıyor tabii. Dedim çamurluğu falan bıraktık herhalde :D. Kısa süreli bir şok anı oldu. Müşteriler korkmak yerine işi gırgıra sardı. Benimle, limuzinle, kendileriyle yol boyunca dalga geçtiler :).

Onları bıraktıktan sonra içimden keşke almasaydım da bu olay da olmasaydı dedim. Kenarda bir yere çektim ve hasar durumuna bir baktım. Çamurluk iki yerden kırılmış ancak öyle göze çarpan büyük bir hasar yok. Neyse, olacağı varmış oldu...

*******************************************************************

Son bir kaç gündür blog ile ilgilenemediğim için kusura bakmayın. Hafta sonları benim en zorlu günlerim. Cumartesi tam gün çalıştıktan sonra geç saatlerde yatıp pazar sabahı derse, sonra da yeniden işe çıkıyorum. Normalde pazartesi günleri çalışmazdım ama bu pazartesi ve salı Madonna'nın konseri vardı.

Pazartesi akşamı işler iyiydi. Bir konserden kaliteli müşteri çıkıyorsa eğer 3 ride alabiliyorum, inanılmaz bir performans sergileyerek. İlk müşterimi W hotel e götürdüm. Çok şık iki kadındı. Sırf eğlencesine bindiler. Yolda biraz salladım biraz muhabbet ettik.Zaman o kadar kıymetli ki otelin sokağına tersten girdim.25$ a anlaşmıştık 50$ alıp devam ettik.

Hemen konser alanına geri döndüm elbette. Bir baktım tüm pedicabler temizlenmiş herkes almış. Biraz yanaştım hop iki kadın daha durdurdu. Topuklu ayakkabılardan olsa gerek 2 blok için 20$ vermek durumunda kaldılar bana :D. Hoop bir daha konser alanına döndüm. Ancak artık kalabalık iyice dağılmıştı. 3. ride ı alamayacağım galiba derken arka tarafta iki tane İtalyan uzun süren pazarlıklardan sonra 15$ a binmeye razı oldu. Hadi dedim son ride da böyle olsun. Bu daha bir keyif sürüşü oldu. Ne de olsa sondu. O kadar çok eğlendik ki anlatmaya kelimeler yetmez. İlk bindiklerinde üst tenteyi kapatabilir misin dedi. Arka tarafa geçtim kapatırken bir baktım bisiklet gidiyor. Adam atlamış seleye pedallamaya başladı gidiyor :D. Arkadan zor tuttum adamı :D. Çocuk meğer Londra da kullanmış bunlrdan daha önce. Geç dedi arkaya :D. Oturdum valla bende :D Sokağın sonuna kadar bağıra çağıra yol aldık. Sonra ben devraldım tabii. Başladık arabalar içinden slalomlara, çığlıklara. Yol boyunca fotoğraf çektik, video çektik güldük eğlendik. Mariott otele geldik. Birlikte fotoğraf çekindik. Sıra ödemeye geldi. Bana "Bu bisikletin kirası ne kadar" diye sordu. Dedim "Haftalık 200$ a kiralanıyor". "O zaman al sana kiranın yarısı" dedi 100$ ı uzattı. Ben şoklarda tabii. Teşekkürler falan ard arda. Telefon numaramı istediler, belki tekrar bineriz diye, verdim. Vedalaştık...

Böyle anlardan sonra tekrardan bisiklet üzerinde yol almaya başladığımda, yüzümdeki gülümsemeyi fark ettiğimde hayata, insanlara daha çok şaşıyorum. Binbir çeşit insan taşıyoruz her gün, her ay. Hayatı insanları, farklı tipleri, ruhları, davranışları yaşıyoruz. Bakışımızı genişletiyoruz. Dünyayı tanıyoruz...Ve anlatıyoruz elbette. Çünkü öğrenmek bazen bir hiçtir, onu paylaşmıyorsan... Ben elimden geldiğince paylaşıyorum ve paylaşmaya devam edeceğim. Öğrendiğim kadarıyla, anladığım kadarıyla...

Bir tatil günü...

2008-10-02T09:05:00.000-07:00

Geçen Pazartesi bizim diğer musti ile aldık bisikletleri attık kendimizi yollara. Amaç biraz stress atmak, buraları biraz daha tanımak, biraz olsun nefes almak...

Brooklyn'nin doğusuna doğru uzandık öylece. Kocaman bir park çıktı karşımıza. Park Central Park kadar güzeldi bence.

Eh mekan büyük olunca rahat rahat bisiklet yolları da yapmışlar her yere. Ne güzel yollar baksanıza...

Bisiklet yolunda dolaşırken parkın kenarında bir oyun parkı dikkatimizi çekti. Hemen daldık tabii ki :) Ancak o da ne! Bir yılan çıktı geldi yerin içinden zor durdurdum valla :D

Manhattan'ın betonlarından sıyrılıp biraz olsun yeşillik içinde kaybolmak güzel...

Ve işte dede ve ben. Ne zamandır sizi tanıştırmak istiyordum ama bugüne kısmetmiş. İşte ilk geldiğim günlerden beri işe gidip gelmekte kullandığım bisikletim: dede. Kendisi 1990 lı yıllardan kalma yorgun bir savaşçı :D. Geçen gün üstüne iki kişi bindiğimizden dayanamadı arka lastiği gümledi. Şimdi garajda yatıyor ama en kısa zamanda sahalara geri dönecek :D

Gurbette bayram...

2008-09-30T19:49:00.000-07:00

İlk kez bir Ramazan Bayramı'nı bu kadar uzaklarda, tüm yakınlarımdan ve sevdiklerimden uzakta kutluyorum. İlklere devam ediyoruz yani anlayacağınız. Elbette ülkendeki, ailenin sıcaklığı içerisindeki o güzel duyguları yaşamak mümkün değil ancak insan çevresinde o hayatı, o güzellikleri yaratmaya çalışıyor yinede.

Elbette sabah ilk iş, benden 7 saat ileride olan ülkemdeki ailemi ve yakınlarımı aradıktan sonra bayram namazını kıldık ve bizim de bayramımız böylece başlamış oldu.

Elbette burada kimse bizim bayramımızı takmıyor. Hatta öyle ki birçok insan bayram namazından sonra iş başı yapmak üzere metronun yolunu tuttu bile...

Eh biz biraz daha esnek bir hayata sahip olduğumuzdan namaz sonrası Güllüoğlu'nda bir kahvaltı yapalım dedik (!)

Evet yanlış duymadınız Güllüoğlu'nda :). Güllüoğlu Brooklyn şubesi :D. İnanmıyorsunuz mu? Buyrun fotoğraflara :)

İlk başta biraz sinirlendik Hüseyin'le gecikince bizim masanın sparişleri ama sonradan afiyetle yedik gördüğünüz gibi :)

Eh... Bizim bayramımız bu kadar işte... Birbirimizi tebrik etmek, kendimiz için birşeyler yapmak, en azından bir önemli günde kendimizi iyi hissetmek...

Son olarak, taa uzaklardan, New York sokaklarından, görüp göremediğim, konuşup konuşamadığım, ulaşıp ulaşamadığım herkesin bayramını en içten dileklerimle kutluyorum. Dargınların barıştığı, insanların yüzünün güldüğü, mutlu olduğu bir bayram diliyorum hepinize...

Türk seferleri

2008-09-29T08:08:00.001-07:00

Daha önce anlatmıştım.Amerika'ya geldiğim akşam Türkiye nin maçı vardı ve Tophane de izlemiştik takım arkadaşlarımla beraber. Maç başlamadan önce bir Türkiye t-shirtü almıştım biraz zorla :D. O t-shirt ile gelmiştim Amerika'ya. Cumartesi günü çalışırken yine o t-shirtü giydim. İlk kez işe yaradı. Çünkü bayram tatili nedeniyle Türkler adeta akın etmiş durumdalar New York'a. Cumartesi günü o t-shirt sayesinde 4 müşteri aldım.

Sabah ilk işe çıkıp Apple store a gittiğimde iki kişi yanıma yaklaştı. Adam sen normal sarı taksiye bin git dedi ben buna bineceğim. Şaşırdım. Ne çok sevenimiz varmış dedim. 2 saniye geçmedi Türkçe olarak : " Sen Türksün değil mi?" dedi :). "Evet" dedim. Oteli çok yakında olmasına rağmen sırf bana destek olsun diye bana bindi. Kendisi bir armatörün oğluymuş. 2 sokak gittik 20$ çıkarttı verdi..

Sonrasında bir kadın beni taa yolun öbür tarafından çevirtti. İngilizce olarak bir kaç blok gitmek istediğini söyledi oturdu arkaya. Sonra açtı telefonunu arkadaşları ile Türkçe konuşmaya başladı. O an çaktım tabii davayı, " Arkadaşlarınız nerde bekliyor? Oraya gidelim" dedim, şaşırdı : "Aaa siz Türk müydünüz?" . Belli olmuyor mu diyerek t-shirtü gösterdim,güldü. Bir kaç blok gittik, ne kadar dedi. "Sen ne kadar istersen o kadar" dedim. 10 $ çıkarttı verdi...

Akşamında Times'ın kenarında 8 tane Türk vardı. Toys r uz dan çıkmışlar. Çevirmişler 1-2 tane rus u pazarlık ediyorlar. Eee tabii Türk zekası. En ucuza nasıl kapatırım diye bakıyorlardı tabii. Ruslar pek oralı olmadı. Biz hemşeri ayağına kaldık orda. Dedim 15$ dan götürürüm sizi otele, otel de 3-4 sokak yukarıda. Dedi başka bir kaç tane daha çevir. Baktık gelmedi. Dedim durun burda ben 4 seferde taşıyayım sizi :). İlk postayı aldım götürdüm, döndüm sonra ikinciyi :). Üçüncü seferi de ev arkadaşlarımdan biri ile yapıp seferi tamamladık :)

Fotoğraf makinemi almıyorum bayadır yağmur yüzünden. Almış olsaydım hepsini sizlere gösterirdim ama kısmet sonrakilere artık...

Stay connected

2008-09-26T15:09:00.000-07:00

Ve işte uzun süredir unuttuğum bir detayı daha affolsun diye şekilli şemalli günlüğüme koyuyorum :). Son günlerde New York'a gelecek olan veya hali hazırda Amerika'da bulunan arkadaşlardan sık sık telefon isteği geliyor. İşte arkadaşlar buyrun telefonum :).

Bu arada bu telefonu yalnızca 25$ a aldığımı belirteyim. En ucuzu buydu valla napalım. Daha ucuzu olsaydı onu alacaktım ama yoktu :D. Ancak yine de fiyatına göre iyi çalışıyor. Renkli ekran, handsfree, poly melody özellikleri var. Anlayacağınız benim eski 3510 u emekli ettik.

Buradaki telefon sistemi inanın Türkiye'den daha kötü. Telefon çekmese dahi telefon çalıyor. Uyanıklar kapsama alanı dışında dedirtmemek için her numarayı yapıyor. Arama yaptığınızda ilk 3 çalma sesi haybeye geliyor. Yani siz çalıyor sanıyorsunuz ama aslında 3. çalmadan sonra karşı taraf aramayı görmeye başlıyor.

Ancak tüm bunların yanında size onlarca ödeme seçeneği sunuyorlar. Ben aylık anlaşmalı olarak aldım. Ayda 51$ vererek 300 dakika her yöne , t-mobile içinde sınırsız kullanıyorum. Eğer ay sonunda ödemezsem hattım askıya alınıyor. Pahalı gibi görünse de fena değil yine de...

Evet arkadaşlar, her saat,her dakika beni arayabilirsiniz. Telefonlarınızı bekliyorum :D. Aaa bir saniye biri arıyor... Alo... :)

Kısa..Kısa

2008-09-24T22:59:00.000-07:00

Biliyor musunuz, insan bu işi yaptıkça kadere ve kısmete daha çok inanır oluyor. Çünkü bazen o kadar enteresan olaylar ile karşılaşıyorsunuz ki, şaşırıyorsunuz.

Örneğin hiç sebep yokken içinizden bir anda 47. sokağa dönesiniz gelebiliyor ve sokağın ortasında 15 dakikadır sarı taksi bekleyen ama bulamayan 3 kadın size denk gelebiliyor. Sanki 15 dakikadır sizin oraya ulaşmanızı bekler gibi...

"How much?" sorusu ile karşılaşıp 2 blok öteye 15$ gibi bir fiyat söyleyebiliyorsunuz. Kadınlar sanki onları kazıklıyormuşum gibi bu fiyatı beğenmeyip hemen arkadan gelmekte olan başka bir pedicabciyi çevirip ona da fiyat sorabiliyor. Ancak kadınlar arkadan gelenin beni 47.sokağa girerken gören, peşime takılmak isteyen ev arkadaşım Ömer olduğunu bilmiyor. Tabii ki Ömer durumu anlayıp 25$ fiyat çekiyor ve müşteriler pat diye bana geri gelebiliyor :)

Şaşırtıyor, gerçekten şaşırtıyor hayat beni. Arkamdan gelen başka bir pedicab ci olabilir, onları alıp götürebilirdi, ben o sokağa hiç girmemiş olabilirdim, onları indirdiğim yerde hazır beklemekte olan başka bir müşteriyi almamış olabilirdim...

************************************************************

Bu arada bugün IT project management dersinde bir Türk arkadaşla karşılaştım ve sohbet ettim. Bana bu okulun yani Touro College'ın ÖSYM tarafından kabul gördüğünü söyledi. Ayrıca bu programın bu okulda yeni açıldığını, o yüzden toefl istemediğini ve bu yüzden devlet üniversiteleri yıllık 23 bin dolarken bunun iki yıllığının 18 bin dolar olduğunu, 2-3 yıl sonra bu bölümün duyulacağı ve toefl şartı getirilip fiyatınında iki katına çıkacağını söyledi ve ekledi : " Biz şu anda çok şanslıyız. Burası adeta piyango gibi bize. Hem bilgisayar üzerine özelleştirilmiş bir program okuyoruz, hem denkliği var hem de ucuz..."

*************************************************************

Geçenlerde daha önce afişini gönderdiğim top of the rock a çıkmaya niyetlendim. Ancak aksi gibi hava bulutlandı ve iptal ettim. Havalar burada iyice soğudu. Genelde 20 derecenin altında seyrediyor. Önümüzdeki 3 günde yağışlı görünüyor. Bakalım ne olacak...

Hayat devam ediyor...Tüm hızıyla hemde...

Müşterilerim :)

2008-09-24T01:21:00.000-07:00

İŞte canım ciğerim müşterilerim benim :). Gördüğünüz üzere her gruptan müşterilerimiz var. En güzeli çocuklu bayanlar oluyor ama. Bisikleti salladıkça kahkahalar çığlıklar birbirine karışıyor :) ve genelde söylediğiniz fiyata hayır da demiyorlar :D. Ne de olsa para geliyor kocadan değil mi ama :)

Valla adam bulamadık mı protesto olsun diye birazda bizler müşteri oluyoruz :D. Hani belki milletin canı çeker de binmek ister diye :D. Arkada olmak zevkliymiş ama gerçekten he...

Ve bu da en son müşterilerimden. 4 kişilik bir aile fotoğrafı. Aaa ne o 4. yü göremiyor musunuz? O yolda geliyor :D. 3.5 diyelim hadi :D.

New York Manyakları 3 - 3 teker

2008-09-22T01:14:00.000-07:00

Hiç böyle bir bisiklet tasarımı gördünüz mü bilmiyorum. Büyük ihtimalle görmediniz. Zaten bunu New York dışında görme şansınız olduğunu da sanmıyorum :). Tüm manyaklar buraya toplanmış.

Amcam akşam akşam new york sokaklarında anlamsızca dolaşıp ona buna poz veriyor. Ne diyelim...Allah akıl fikir versin :)

Gülümse...

2008-09-19T19:55:00.000-07:00

Gülümse...

Gecenin bir yarısı hala evine ulaşamamış olsan da
4 saat uyuyup yine aynı yolları eşeleyeceğini bilsen de
O koltukta uyuya kalacağını bilsen de
Tüm gün çabalayıp cebinde 3 kuruş ile döneceksen de
Sen gülümse, yine gülümse...

Hayat karşına sürekli zorluklar çıkarıyor olsada
Yürüdüğün bu yolda kendini yapayalnız hissediyorsan da
Ana ocağından uzakta farklı tatlarla orucunu açıyor olsan da
Kendi dilini konuşamıyor olsan da
Sen gülümse, yine gülümse...

Okumak için çalışmak, çalışmak için okumak zorunda olsan da
Gerçekte bir türlü ikisini de beceremesen de
Yarın belki de bu ülkeden gönderileceğini bilsen de
Sen giderken gülümse, yine gülümse...

Fiyat sormadan binip, indiklerinde istediğin fiyatı vermeseler de
Her bir şeye başvurduğunda abuk sabuk derneklere para verdiğinde
Birine telefon ettiğinde her iki taraftan da kontor düştüğünü gördüğünde,
Bu para saçması düzene
Sen gülümse,
Gene gülümse...

Geu sok eh suh - Shin Dong Woo

Gene polis muhabbeti...

2008-09-19T01:11:00.000-07:00

Anam bu polisler beni çıldırtacak burda. Bazen sırf onlar yüzünden hemen kalkıp gelesim geliyor. Şeytan diyor böyle ülkede şu muameleyi göreceğime basar dönerim...

Bu sıralar işler çok iyi değil. Müşteri bulmakta sıkıntı çekiyoruz. Akşam Broadway showlarını takip etmek durumundayız yani. E tabii onlarca pedicab tiyatroların önüne birikmeye çalışınca haliyle sorun oluyor. Bende bu olayı bildiğimden genelde geri duruyorum.

Bunlar gene toplandı bir tiyatronun önüne ben şov dağılana kadar pek ilişmedim. İki sokak yukarıdan, uzaktan izliyorduk olayı Emin ile. Derken insanlar çıkmaya başladı içeriden. Bende hareketlendim. Tek şansım vardı. Yavaş yavaş ilerleyip tam kırmızı ışığa denk gelip o ara almak...

Yolun diğer tarafına geçtim, insanların akın akın çıkmakta olduğu tarafa. Kaldırıma yanaşır oldum ki kalın bir ses "move !" diye bağırdı. Ana dedim polis var . Eyvallah dedim devam ettim. Ancak kırmızı ışık yandı ve insan selinin ortasına öylece kala kaldım.

O sırada iki kadın yanaştı ve 1. cadde 50. sokağa ne kadara götürürsün dedi. 30$ dedim. Biraz düşündükten sonra pat atladılar. O anda bizim eleman başlamasın mı arkadan koşturup gelmeye. Pedicabi tuttu. Bağıra çağıra müşterilere inin dedi. Yahu ne oldu demeye kalmadan bi baktım elemanla burun buruna gelmişiz. Burdan müşteri aldırtmam sana id ver çabuk kafanı koparıcam senin dedi :D. Hay Allah'ım ya çattık dedim içimden. Onca pedicab müşteri aldı gitti beni oturttu orda. Müşterimi de başka pedicabciye verdi.

Tüm şov dağıldı ama adam dalga geçer gibi geçti karşıma başladı başka bir polis ile sohbet etmeye.Yaklaşık 1 saat kadar tuttu beni orda. En sonunda da kimliği verdi gönderdi.

Nasıl sinirlendim, içimden neler saydım anlatamam. En sonunda dayanamadım garaja döndüm. Dönerkende sokakta bağıra bağıra türkçe küfürler savurmayı ihmal etmedim.

Aaa hiç kızmayın, new york bunu hak etti artık. Aklıma geldikçe hala edesim geliyor ya neyse şimdi :D. Ağzımdan bir tanesini kaçırmadan sussam iyi olacak :)

Ah şu brokrasi...

2008-09-17T13:59:00.000-07:00

Hakikaten bu brokratik işlemler adamı hayatından bezdiriyor. Herkes birşeyler istiyor ve istedikleri şeyleri karşılamak bazen günler sürüyor. Alt tarafı bir vize uzatmak için 17 gündür uğraşıyorum. Detayları aktarayım..

Buraya J1 çalışma vizesi ile geldiyseniz ve vizenizin süresi bitmek üzereyse ve burada kalmak istiyorsanız en kolay yol F1 öğrenci vizesine geçerek ( bir dil okulu veya üniversite) kalma izni alabiliyorsunuz. Ancak bunun için birçok şeye ihtiyacınız var. Bunlardan en önemlisi okulun size vereceği I-20 formu. Bu forum sizin öğrenci olarak kabul edildiğinizi gösteriyor. Daha sonra I-539 formunu doldurarak göçmenlik bürosuna statü değişikliği için başvurduğunuzu anlatıyorsunuz. Bunun üzerine I-901 öğrenci vizesi ücretini (100$) ödeyip ıvır zıvırlar ile birlikte göçmenlik bürosuna gönderiyorsunuz.

Burada bazı problemlerde karşınıza çıkıyor tabii. Örneğin benim gibi pasaportunuzu 6 aylık aldıysanız ve uzatabilmesi için askerlik tecil belgenizi yanınızda getirmediyseniz sap gibi kala kalıyorsunuz :).

Dün bahsettiğim formların hepsini göçmenlik bürosuna yolladım. Ama pasaporttan ofsayt durumdayız. Bakalım neler olacak. Şu anda beklemedeyiz artık. Kritik bir dönem anlayacağınız. Normalde F1 vizesi olmadan öğrencilik hayatına başlayamıyorsunuz ama ben belki şanslı belki şanssız olduğumdan bir şekilde ısrar edip başladım derslere. Kısacası F1 çıkmaz ise okulda hayallerde yarım alacak ve 25 ekimde türkiye yolları görünecek bana :).

Bu bekleyiş elbette bir gerginlik yaratıyor insanda. Çünkü o kadar para harcayıp emek sarfettikten sonra bazı şeylerin yarım kalacak olması sinir bozucu bir durum. Şu anda okula 1800 dolar ödemiş vize işlemleri için yaklaşık 500 dolar harcamış ve bunun yanında kitaplara ıvır zıvırlara da bir 300 dolar harcamış bulunuyorum.

Bilmiyorum belki de hiç bulaşmamış olmalıydım bu işlere. Güzel güzel parayı kazanıp dönmek belki de daha iyi olurdu. Ancak yine de denemiş olmak, "Elimden gelenin en iyisini yapmaya çalıştım" diyebilmek önemli. Üzülmemek lazım.

Neyse hayata devam bakalım. Hayırlısı olsun demekten başka birşey diyemiyoruz.

Devam...

2008-09-14T21:31:00.000-07:00

Dostlarım, biliyorum bu tarafları biraz ihmal ettim bugünlerde ama bilirsiniz iş ve okul daha öncelikli gelir her zaman. Son iki gün benim için oldukça zorlu geçti. Cumartesi ve pazar bizim en çok para kazanabildiğimiz gün. Dolayısıyla en çok kontsantre olduğumuz gün. Elbette tüm bunların üzerine bir de pazar sabah saat 9 da derse gitmek zorunda kalınca insan, kaldırmak biraz zor oluyor...

Bugün yeni bir derse daha başladık okulda. Bu ders benim açımdan oldukça heyecanlı geçecek gibi görünüyor. Çünkü tamamen konuşmak zorundayız :D. Eğitmenimiz bir şirkette yaşanmış bir olayı bize sunup, o olayda yaşanan iletişim sorunlarını bulmamızı, anlatmamızı, nasıl düzeltebileceğimizi sınıfta bizlere soruyor. Kısacası yandık gibi görünüyor :D. Ancak sorun değil elbette. Öğretmenlik eğitimi almanın faydalarını göreceğiz gibi görünüyor. Hayatta edinilen her bilgi bir yerden hortlayıp işinize yarayıveriyor işte. Hep derdik öğretmenlik okumak ne işe yarar... Yarıyor işte :)

Yalnız kitapları deli pahalı. Şu anda almam gereken 4 kitap var ve tanesi 50$ cıvarı ( ikinci el olduğu halde ) 1 tanesini aldım. Diğer ikisini az önce spariş verdim. Okumaya devam. Maşallah ansiklopedi gibiler :D

İşlerden bahsedelim birazda. İşler Eylül 1 den beri yani ramazan itibariyle durgun. Piyasada okullarında açılmasından mütevellit ( muammerden miras bana bu kelime) :D) pek turist kalmadı şehirde. Ancak cumartesi pazarları durumu kurtarmaya çalışıyoruz. Yine fena değil Allah'a şükür haftada 400-500 kenara koyabiliyorum. Elbette bu yeterli değil. Daha çoooooooooook borcumuz var :( Ama adım atıyorum,ilerliyorum önemli olan bu. Öyle değil mi?

Dün bir müşteri ile çok eğlendim. Empire States binasının önünden bir buzdolabı rus ile birlikte double aldık. 2 yaşlı kadın rus a, bir kadın ve iki minik çocuğu da bana oturdu. Her kırmızı ışıkta durduğumuzda genelde arkaya dönüp sohbet ederiz. Yine yol boyunca kadınla güzel sohbet muhabbet aldı yürüdü. Yolun ortalarında bir yerlerde nereli olduğumu sordu. "Tahmin et bakalım" dedim. "Orta akdenizden bir yerlerden olabilir" dedi. "Evet" dedim." Bu dünyada bir yerlerde doğduğum kesin de neresi?" dedim :). Şimdi düşünmeni ve bir sonraki kırmızı ışıkta cevabını vermeni istiyorum" dedim. "Eğer doğru cevap verirsen sana bir hediyem var..."

Bir sonraki ışığa kadar arkada kendi aralarında tartışıp durdular :D. Sonraki ışığa geldiğimizde benden bir ip ucu vermemi istedi." Doğduğum yerin bir tarafı avrupa da diğer tarafı asyada" dedim. Kadın şaşırdı. "Böyle bir ülke mi var?" dedi." Yine "Düşün ve sonraki ışıkta cevap ver" dedim.

Sonraki ışıkta rus ile yan yana durduk. Baktım kadından gene cevap gelmeyecek " 3. bir kişiye sorma hakkınızı kullanabilirsiniz" dedim yandaki kadınları göz ucuyla işaret ederek...Ancak nafile... :)

Kadın bir ipucu daha istedi. Verdim çünkü bir hediyem var elimde kurtulmak istediğim, vermek istediğim :D.

"Doğduğum yer aynı zamanda şiş kebapın doğduğu yer" dediğim anda kadın uyandı ve "Turkey" dedi :). Bir sevindiler bir sevindiler görmeniz lazımdı :).

Neyse central parka geldik ve indirdim onları. Kadına hemen günlerdir bisikletimin içinde duran, Macy's in önünde iş portacı çantacıların birinin tezgahına el koymalarından dolayı polislerin çantaları bedavaya millete dağıttıkları zaman aldığım beyaz deri çantayı kadına hediye olarak verdim :). Bayadır bakınıyordum uygun bir zaman ve kişi bulsam da versem diye :D. İyi oldu, güzel denk geldi, yerini buldu. Kadın çantayı aldı memnun, ben güzel bahşişimi aldım memnun, çocuklar eğlendi memnun...Daha ne olsun :)

Kısa... Kısa...

2008-09-11T23:27:00.000-07:00

Benim ingilizcede en nefret ettiğim şey harfler ve sayılardır. Nedendir bilmem bu iki unsurda en başından beri sürekli takılıp dururum. Burada da inadına lazım oluyor. İşte sürekli olarak sokak numaraları geçiyor ve brokratik işlerde sürekli isim sorulup duruyor.

Geçen gün okuldaki kadına bu yüzden fena madara oldum :D. Öğrenci kimliğimi çıkartmak için ilgili büroya gittim. Kadın bana adımı, soyadımı sordu. Söyledim anlamadı. Lütfen spell edermisin heceler misin dedi. O an şimdiye kadar her adımı sorduklarında ya kendim yazıp verdiğim, yada pasaportumu uzatıp yazmaların istediğim için pişman oldum :D. Kadın tutturdu hecele diye. Dedim kadına bak işte burda yazıyor al yaz, yok! illa ki heceletecek. Kadın başlamasın mı, "insan kendi adını soyadını bilmez mi yahu!"..

Tabii ben heceleyene kadar tek tek baya bir zaman geçti :D. Arada birde yanlış söyledim bir tanesini kadın tam koptu :D, tekrar etti, hah ondan işte dedim :D.

Daha belki adımı spell edemiyorum ama :D derslerde iyiyim hani :D. Bildiğiniz üzere 3 ders alıyorum şu anda. Bunlardan en zevklisi ve en bilgli olduğum ders "data communications" . Bugün ikinci dersi yaptık. Profesör bugün coştu adeta. Harika bir ders anlattı. Eğitim böyle olmalı dedirtti. Kitaptaki tüm detayları bir kenara bırakarak günlük hayattan girip olayın içine bizide çekerek, elektriğin doğuşuna, sinyallerin iletimine, sinyallerde ne gibi durumlarda gürültü ortaya çıkabileceği üzerine harika örnekler verdi.

O anda okulda aldığım eğitimin güzelliğininde farkına vardım. Biz güzel bir eğitim almışız farkında olmasak bile. Profesörün anlattığı çoğu şeyi aynı tarzda olmasa bile güzel bir şekilde kazanmışız. Anlattığı çoğu şeyi zaten biliyordum. Her soru sorduğunda bende katılıp cevaplamaya çalıştım. Ancak tabii kendimi bir yere kadar ifade edebildiğimden bazı yerlerde durmak zorunda kaldım ama sorun değil önemli olan olaya hakim olabilmek...

Ve bugün Times ın ortasında iki japonu bıraktktan 2 dakika sonra bir çift bana el etti ve durdurdu. Bir kart gösterdiler, okey dedim gideriz. "How much?" diye sordular (klasik soru :D) 15$ dedim. O anda adamın eşi türkçe olarak " Ooo çok pahalı dedi" diyince şaşırdım kaldım :D. Birazcık daha ingilizce olarak "Çok güzel bir deneyim olacak, eminim çok beğeneceksiniz" diyerek muhabbeti uzattımsa da binmeden önce beklediğim soru geldi : " where are you from " :D

O anda tabii herşey ortaya çıktı anlayacağınız üzere :D. Meğer onlarda bütün gün boyunca pedicab e binmek için heveslenmişler, bir Türk'e denk gelsek de ona binsek diye sürekli bakınmışlar. Her ne kadar bu deneyimi yaşamak isteseler de bir yandan da kendilerini taşıtmaya kıyamamışlar ancak yine dayanamayıp birini ( yani beni :)) durdurmuşlar.

Yol boyunca çok güzel bir sohbet aldı yürüdü. Nasıl yürümesin ki, birisi profesör diğeri emekli lise öğretmeni olan çiftimiz gayet kibar ve bilgili.Onların oğlu da work and travel ile orlando ya gelmiş. Ancak uçak biletleri pahalı olduğu için new york da görüşememişler.

Biraz onlar, biraz ben anlattım derken geldik otele. Otelin önünde de bir güzel sohbet ettikten sonra bir de güzel fotoğraf ile kapanışı yapıp vedalaştık. İnsan kendi milletinden birini görünce bu kadar uzaklarda seviniyor doğrusu. Onlara denk geldiğim için gayet mutlu oldum :). Beni tercih ettikleri için onlara teşekkür ediyorum :)

New York ve insanlar

2008-09-09T20:05:00.000-07:00

Çok uzaklarda, sadece belli sınırlar içerisinde bizden uzakları, çok uzakları ancak hayal edebiliriz. Veyahut bize söylenenlere, anlatılanlara, şişirilmiş hikayelere inanırız. Gerçeği ise ancak oraya gittiğimizde, oranın havasını soluduğumuzda, orayı hissettiğimizde görürüz.

Buraya gelmeden önce benimde duyduklarım, araştırdıklarım ve öğrendiklerim vardı. Bunların hepsi zaman içerisinde ister istemez aklımın ortasında bir "New York" canlanmasına neden olmuştu. Ancak artık tüm bunların yanında grdüklerim ve yaşadıklarım da var. Yani gerçeği, var olanı daha iyi anlayabilir ve anlatabilirim.

Bir şehir düşünün, kimsenin sahip olmadığı, yerlisinin olmadığı, boş bir araziye ordan burdan gelmiş elemanların elinden 20-30 dolarlara alınmış, zamanında çoğusunun bataklık ve kayalık olduğu bir mekan olsun düşündüğünüz. Zaman içerisinde dünyanın her tarafından insanların bir şekilde göç edip kendi düzenini kurmaya çalıştığı bir şehir burası. Hemen hemen her milletten bir insana rastlamak mümkün Manhattan sokaklarında. Gelen herkes bir şekilde kendi milletinden olan vatandaşları bulup yakınlaşmış ve birlikte kendi ufak dünyalarını kurmaya başlamış. Manhattan'ın üst kısmına Harlem'e zenciler yerleşmiş ve kendi düzen, kurallarını kurmuş. Alt tarafına ise çinliler Chinatown adını verdikleri bölümde resmi olarak özgürlüklerini ilan etmişler.

Bu kadar birleşmişliğin içinde, bu kadar farklı kültürün içinde ortak noktaları bulmak hiç kolay değil elbette. Aslında zaten onlarda ortak noktayı pek bulmaya çalışmamış. Herkes kendi halinde, kendi işini yaparak, kendi dünyalarında yaşar olmuş. Polise de bu düzeni korumak kalmış. Polisler inanılmaz bir yetki ile kuralları bozana hiç taviz vermeyerek bir şekilde düzeni korumaya gayret ediyor. Hiç bir şekilde itiraz etme imkanınız yok. İsterse sizi çekip vurma yetkisi bile var. Bu şekilde 24 saat işleyerek "Uyumayan şehir" adını alan New York kendi yağında kavrulup gidiyor.

Elbette farklı bir din ve anlayış sayesinde insanların yetişme tarzları, davranışları, giyinme biçimleri çok çok farklı. Kadınlara baktığımızda, özellikle zenci kadınlara, inanılmaz bir kendine güven, gerekirse bu dünyayı yakabilecek cesaret, inanılmaz bir ağzı bozukluk ve küfür, her an sizi dövebilecek bir sertlik, aslında fiziki olarak müdahaleye gerek bırakmadan sizi dövebilecek inanılmaz oktavda bir ses görüyorsunuz. Tabii tüm bunlarda burada kadınlara sağlanan inanılmaz avantajlarında etkisi var. Bir kadına ister dokunun, ister bir laf atın, isterseniz şöyle dönüp bir bakın... Kadın bastığı an çığlığı, çağırdığı zaman polisi ve taciz veya başka bir etkiye maruz kaldığı anda hapistesiniz...

Bir kadın sokakta kaldığı zaman veya evden kocası tarafından atıldığında tek bir telefonla her türlü ihtiyacı karşılanıyor ve her türlü imkan önüne konuluyor. Tüm bunlar elbette inanılmaz bir rahatlık ve cesaret veriyor kadınlara. Onlarda bunu güzelce değerlendirip, istedikleri gibi giyinip, istedikleri gibi davranabiliyorlar. Erkekler de usul usul onları izlemekten başka bir halt yiyemiyorlar :)

Öte taraftan elbette eğitimli olmanın verdiği hal ile herkes birbirine saygı ile yaklaşıyor. Günlük hayatın içinde her hangi bir yerde biriyle karşı karşıya geldiğinizde hemen insanlar yol veriyor, bir mağzaya girdiğinizde hemen görevli gelip sizinle ilgileniyor, yardımcı oluyor. İnsana verilen önem o denli büyük ki otobüslerde tekerlekli sandalye ile gezmek zorunda kalanları almak için özel pnomatik sistemler ve içeride de onlara ayrılmış özel bir alan var. Şöför gerektiğinde koltuğunu bırakıp arka kapıya geçip özel sistemi açtıktan sonra ilgili şahsı alıp onu bir güzel emniyet kemeri ile bağladıktan sonra yoluna devam ediyor.

Yalnız şu da bir gerçek ki otobüsleri çok kötü kokuyor. Kötü kokuyor derken hani olur ya mercedes 403 otobüslere bindiğiniz zaman bir plastik kokusu ile burnunuz yanar.Hah işte o :). Hoş şehrin her tarafı günün belli saatlerinde çöp yığınları ile dolup taşıp belli bir koku yayıyor. Ancak tabii 24 saat uyumadan tüketen bir şekilde belki de bu normal.

Bilmiyorum dostlarım, biz alışmışız en güzel meyveleri sebzeleri, türlü çeşit yemekleri yemeye, örf ve adetler ile yaşamaya, duygularımızla yaşamaya. Farklı bir kültürün içerisine sahip olduklarımızı uydurmaya çalışmak elbet zor.

Mümkün olduğu kadar sahip olduklarımızı koruyup, üzerine yenilerini katmak tek amacımız. Allah yardımcımız olsun.

Yeniden görüşmek dileğiyle... ;)

What will you say?

2008-09-06T20:24:00.000-07:00

What will you say...

Sevgilinizle birlikte Rockefeller Center'ın en üst katından New York'un güzelliğine sonsuz bir bakış atıyorsunuz...

Elbette an geliyor New York'un güzelliğinden sıyrılıp bu güzelliği yaşadığınız insanın gözlerini seyretmeye başlıyorsunuz. Elinizi omzuna atıp, belki beline sarılıp gözlerinin taa içlerinde size sevgiyle bakan bir çift göz görüyorsunuz. Gözler herşeyi anlatsa da içinizdeki sesi uyandırmaya başlıyorsunuz...

O anda

Siz olsanız ne derdiniz? ...

Benim söyleceğim çok şey var ama şimdilik hepsini kendime saklamak istiyorum ve sizi bu şarkı ile baş başa bırakıyorum...

Kutsi 2007 - 07 - Ilan - I Ask.mp3 -

Garajda iftar keyfi

2008-09-05T00:31:00.000-07:00

Evett, bildiğiniz üzere mübarek ramazan ayındayız. New York'dayız diye inançlarımızdan ve adetlerimizden uzaklaşmış değiliz. Zor şartlarda da olsa orucumuzu tutup iftarımızı yapıyoruz.

Öğlen işe çıkıp bir kaç saat çalıştıktan sonra tekrar garaja dönüyoruz. Garaja aldığımız ocak sayesinde yemek yapıp, kocaman masamıza Allah ne verdiyse hazırlayıp orucumuzu açıyoruz. Çok fazla yememeye çalışsak da dayanamayıp duba gibi oluyoruz ve ancak 1-2 saat sonra yeniden işe çıkıyoruz :).

Elbette bu durum çalışmamızı ve kazancımızı etkiliyor ama şu sıralar okulların açılmasından dolayı işler oldukça yavaşlamış durumda zaten.

Yarın da tropik fırtına havana geliyormuş. Gelsin bakalım ne olacak :)

Ve okul başlar...

2008-09-03T19:26:00.000-07:00

Bugün son kayıt işlemleri sonrası vize değişikliği için yeniden okula gittim. Elbet hayatın her yerinde kolaylık ve refah olmuyor. Zorluklar ve sıkıntılar illaki bizi bir yerlerde buluyor. Beni de vize aşamasında yakaladı.

Ben work and travel ile geldiğimden pasaportumda J-1 sınıfı bir vize var ve süresi 1 ekim de doluyor. Dolayısıyla bu J-1 ı F-1 öğrenci vizesine çevirmem gerekiyor. Ama benim her işim son dakika olduğundan bu işlemlerin aylar öncesinden halledilmiş olması gerektiğinden :) bir takım sıkıntılar içerisine girdik tabi istemeden...

Tam son aşamaya gelmişiz artık derslere başlayacağız adam demez mi sen çok geç kalmışsın bu J-1 ın F-1 a çevrilmesi 2 ayı bulur seni ancak ilk bahar dönemine kayıt edebiliriz diye...

Tabii şimdi F-1 a dönmek istediğinizde bir problem daha öne çıkıyor hemen. F-1 vizesi olanların çalışma izni olmuyor dolayısıyla bu öğrencinin burada yaşaması için gerekli tutarı banka hesabında görmek istiyorlar. Buyrun Halil İbrahim sofrasına...

Saat olmuş 4. Saat 6 da derste olmam gerekiyor ama ben hala kayıt işleriyle uğraşıyorum :D. Ordan oraya, o odadan diğerine koşaraktan, o yönetici senin bu asistan benim konuşaraktan neyse ki bir şekilde kayıt işlemini halletik. Tek sorun olarak bir banka hesabında 27 bin doları göstermek kaldı...

Tüm bunların üzerine bir de tüm bunlardan haberdar olduğumu ve kabul ettiğimi onaylayan bir yazı vermem gerekecek. Çünkü F-1 vizesi bir kazaya kurban giderde red cevabı gelirse master olayı içimizde patlamış olacak ve eve dönüş yolları görünmüş olacak. Normalde bunların hepsi 2-3 ay öncesinden halledilmiş ve onaylanmış olması gerektiğinden şimdilik bir risk içinde okula başladık.

Herneyse, öyle veya böyle, sorunları bir bir halletmeye devam ederken saat 6 da ilk dersime girdim :). Bu master olayı, özellikle bu işi yabancı bir ülkede gerçekleştirme olayı gerçekten bam başka bir deneyim.

Dünyanın orasından burasından farklı kültürlere sahip, farklı şirketlerde çalışan veya yeni mezun olmuş insanlarla aynı kalitede ingilizce konuşmaya çalışmak, o sırada oturarak o seviyeye ulaşmış olmayı hissetmek gerçekten çok güzel bir duygu. Gerçi ilk günümde sınfta fazla kalmak nasip olmadı bana. Tam tanışma faslına başlamıştık herkes kendinden bahsetmeye, yaptığı işi veya bitirdiği okulu söylemeye başlamıştı ki içeri 10-15 kişilik bir grup geldi ve sınıf ikiye bölünmek zorunda kaldı. Bir grup aynen derse devam ederken diğer grup o ders için açılan ikinci sınıfta gelecek hafta yer almak üzere sınıftan çıktı.

Olsun, yine de iyi bir ısınma oldu. Bugünkü ders her program için temel bir ders olduğundan biraz yoğunluk olmuş. Ancak yarın ki ders networkcülere özel olduğundan normal şekilde devam edecek. Bakalım yarın ne olacak :)

Bu arada başladığım programdan ve üniversiteden biraz bahsetsek iyi olacak sanırım.

Okulumuzun adı Touro College Graduate School of Technology, benim master yapmayı seçtiğim programın adı da "Master of Science in Information Systems".

Alacağım dersler ise şu şekilde;

Core Courses

MSIS 605 Strategic Management of Technology
MSIS 607 Effective Oral and Written Communication for Managers
MSIS 609 Information Technology Project Management
MSIS 655 Capstone Course: Information Systems Research Project Seminar

Data Communications

MSIS 640 Data Communications
MSIS 641 Advanced Data Communicationsand Internet Technologies
MSIS 647 Computer Networking: Routing & Switching
MSIS 645 Network Security

Electives ( seçmeli dersler )

MSIS 643 Advanced Topics in LAN
MSIS 648 Advanced Network Security
MSIS 650 Advanced Computer Networking: High Performance Networks

Yarın Data Communications dersi var. Bakalım ne olacak. Aslında yarın öğleden sonra saat 3 de ünlü grup "Usher" ın konseri var Colombus Circle'da . Yarın iyi iş olması bekleniyor. Benim ise saat 6 da okulda olmam gerekiyor. Bakalım ne olacak...

Kıvırcık'tan haberler...

2008-09-01T20:56:00.000-07:00

Sevgili dostlarım,

Burada günlerin nasıl geçtiğini anlamıyorum bile inanın. Sanki daha dün gelmişim gibi. Sürekli çalışmaktan, sürekli bir aktivite içinde olmaktan, koşuşturmaktan zamanın nasıl geçtiğini anlamıyorum bile.

Daha dünkü acemi iken şehri avcunun içi gibi bilen, daha dün bisiklet bulma derdindeyken şimdi bir mainstreet bisiklet sahibi olan (!) biriyim :)

Evet, yanlş duymadınız. 1.5 aydır kullanmakta olduğum mainstreet bisikletimi satın almış bulunuyorum. İki tekerlekten 3 tekerleğe terfi ettik anlayacağınız :) . Kalacağım belli olduktan sonra artık her hafta 225$ bisiklet kirası vermek çok zararlı bir iş olmaya başlamıştı. Satın almak daha mantıklıydı ve bende öyle yaptım. Bu kararımda bisikletin sıfır, yani hiç kullanılmamış olmasının etkisi büyüktü tabii ki. Her yaptığı işte güzelliği, kaliteyi arayan biri olarak ancak bu şekilde bir bisiklet alabildim ve aldım. Artık kendi kendimin patronuyum yani. Bisiklet kirası ödeme derdim yok, kazandığım direk olarak cebime kalacak...

Bisiklet bir yana dursun , hala brokrasi işleri ile uğraşıp duruyoruz bir yandan. Yarın önemli bir gün bu açıdan. Yarın New York ID ve ehliyet için başvuruları yapacağız. Resmi bir kimliğimiz ve 4 tekere terfi için izinimizi isteyeceğiz :D.

Yarın okul açısından da önemli bir gün. Yarın ilk ödemeyi yapıp kayıdı kesinleştirme günü. Yarın bir sorun çıkmaz ise Allah kısmet ederse çarşamba günü yani 2 gün sonra sınıftaki yerimi alacağım inşallah. Yeni bir heyecan, yeni bir serüven bu okul benim için. %100 ingilizce konuşulan, yazılan, anlatılan bir ortamda çeşitli ülkenin vatandaşlarıyla tanışmak heyecan verici. Şimdilik beni tek düşündüren yazı kısmı. Bugüne kadar okuduk, konuştuk iyi ama hiç ingilizce metin yazmadık. Binlerce yazım hatası yapacağımdan şüphem yok :). Ancak korkum yok, düşe düşe elbet öğreniriz yürümeyi. Yanlış yapa yapa öğreniriz doğruyu elde etmeyi.

Yüz ifademden anlayacağınız üzere aslında New York beni şimdiden yordu. Otel zamanından beri bu kadar yoğun tempolu çalıştığım olmamıştı. Bundan sonra inadına daha da yoğun bir temponun içerisine giriyorum. Ha bu arada bilgisayar üzerine iş başvuruları yapmayı da ihmal etmiyorum :) . Ordan oraya sürüklenip gidiyoruz. Allah sonumuzu hayır eyleye...

New York Manyakları 2

2008-08-31T23:20:00.000-07:00

İşte buyrun bir manyak daha size. Bütün gün seyyar tuvalette oturup para kazanmaya çalışan bir manyak :D. Ha kazanıyor mu kazanıyor tabii. Manyak meraklısı çok :). Amcam büyük bir keyifle çıktığı gazeteleri yapıştırmayı da ihmal etmemiş tuvaletin kapısına.

Tabii tüm bunlar bir oyun. Altta adamın gerçek ayaklarını görüyor olduğunuzu farz ediyorum :D.

Rüzgarın estiği yere...

2008-08-29T20:26:00.000-07:00

Bir şehri hiç beğenmiyor olsanız, orada yaşamaktan pek keyif almasanız ancak tüm bunlara rağmen o şehir sizin kalmanız için gereken herşeyi yapsa ne yapardınız?

Kaçmaya çalıştıkça daha çok içine gömülseniz. İmkanlar,fırsatlar siz kaçtıkça size gelse...

Hayatta her yaşadığım maceranın bir sebebi, bir anlamı olduğuna inanan ben, sanırım yeni bir maceranın daha ortasındayım. Tıpkı Bodrum'daki otel günlerimde veya Kocaeli'ye gidişim de olduğu gibi New York'a gelişimde de ilk yolculuk sırasında kendime sordum... Hayat bu sefer bana neler göstereceksin? Bu sefer ki maceramın amacı ne? Neler öğreteceksin... neler götüreceksin...

Öğrenmeye hazır olduğunda insan, öğretici unsurlar hemen karşısına çıkıveriyor insanın. Bir basamak daha ilerleyebilirsin diyor. Buyur diyor, işte yol.

Bir şekilde takip ediyorsun o merdivenin basamaklarını veya takip ettiriliyorsun tarif edemediğin bir elin yardımı sayesinde...

Herşey o kadar yolunda gitmeye başlıyor ki bir anda şaşırıyorsun. Sana sadece kendini o nehrin akışına bırakmak kalıyor.

Gecenin bir yarısı takım aracıyla bir yarışa giderken başladı herşey. Çok sevdiğim, sevgili takım arkadaşım Muammer kendi anılarıyla başladığı sohbetin sonunda benimde aklıma New York'u sokmayı başardı. Hatta işi ve kalacak yeri bile ayarlayabileceğini söyledi.

Beni 10 numara bir patron ve çok "Baba" bir adamın ellerine bıraktı. Süper bir ilgi ve yardım gördüm ilk günlerimde. Arkamda bana her konuda yardımcı olmaya hazır çok iyi bir insan vardı artık. Herkes 3 yıllık bisikletlere binerken New York'un en yeni bisikleti bana geldi. Şehir hakkındaki tüm bilgi kısa zamanda bana sağlandı. Zaman içinde şaşkınlığımı atıp benim de her türlü yardımım cevap olarak gelince, yardım üzerine yardım gören bir adam oldum.

7 tane birbirinden iyi ev arkadaşım oldu. Hepsi çalışkan, doğru, dürüst, inancı yerinde amaçları olan insanlar oldu. Birbiriyle sıkı dayanışma içinde olmaya çalışan, birbiriyle uyumlu hareket etmeye çalışan, saygılı,edepli insanlar çıktı.

Fotoğraf makinesi aldım. Almaya gittiğimde konuştuğum adam Türk çıktı almam için her türlü yardımı yaptı, her türlü kolaylığı gösterdi ve tavsiyelerini benimle paylaştı.

Kayıt olmaya gittiğim okulda master programlarını kabul eden kişi Türk çıktı bana karşı elinden gelen herşeyi yaptı, ortalamam tutmadığı halde beni kabul etti. Belgeleri nasıl halledeceğim konusunda inanılmaz yardım etti ve şimdi de alttan ders almamam muaf olmam için çaba sarfetti...

Dedim ya, size sadece nehrin akışına bırakmak kalıyor kendinizi. Bir kuvvet sizi alıp götürüyor hayatın derinliklerine.

Bilemiyorum, bu nehir sonunda belki de yüzlerce metre yüksekten aşağı akan bir şelaleye dönüşecek ve beni yok edecek ama yine de denemeye değer.

Tamamen kendi ayaklarının üzerinde durarak, kendi kazandığın parayla okumaya çalışmak, bam başka bir kültürün, bam başka bir yaşamın içinde kendine yer edinmeye didinmek ve sonunda kendini çok güzel günlerin beklediğini hissetmek çok güzel bir duygu. Anlaşılan daha öğrenilecek çok şey var. Farklı kültürlerden, farklı yemeklerden, farklı tatlardan, farklı insanlardan daha çok öğreneceğim şey var.

Belki kendi kazandıklarımın değerini daha iyi bilmek için, belki de eksiklerimi doğrularla tamamlamam için, kim bilir...

Yaşayalım ve görelim.

Acısıyla, tatlısıyla,

Seni çok seviyorum HAYAT...

Turkish Festival in New York

2008-08-27T08:12:00.000-07:00

Ve işte bize özel bir gün. Türklerin günü. Central Park'ın içinde ayrılmış özel alanın içinde şarkılar,türküler,mehter takımı ve kültürel oyunlar ile duyurduk sesimini tüm New York'a...

Neler neler yoktu ki buydun işte yağlı güreş bile var :)

Güzel bir gün oldu doğrusu. Türk kahvesinden köfte ekmeye kadar herşeyin bulunabildiğin bu festivalde konserlerle coştuk oyunlarla keyiflendik hoş bir gün geçirdik. Herşey türk usulüydü. Köfte ekmek sırası bile :D. Herkes kaynak yapıyordu sıraya sıra bir türlü gelmek bilmedi :D

İşler karıştı...

2008-08-25T21:05:00.000-07:00

Dostlarım,

Burada hareketli günler içindeyim. Bugün Ömer'le başka bir üniversiteden master programı hakkında bilgi almaya gittik. Gittik ama nereden bilgi alacağımızı bir türlü bulamadık :D. Ordan oraya o binadan bu binaya geçtik tıkandık kaldık. Derken bir adam halimize acımış olsa gerek "Sanırım kayboldunuz, ben yardımcı olayım?" dedi ve bizi kurtardı :)

Gittik adamın odasına başladım derdimi anlatmaya. Network üzerine uzmanlaşmak istediğimi , başvuru şartlarını öğrenmek istediğimi söyledim. Muhabbet bu şekilde biraz gittikten sonra adam bana hangi ülkeden geldiğimi sordu. "Turkey" dedim. Sonra adımı sordu, "Mustafa" dedim. Ondan sonra demez mi (türkçe) "Eee madem adın mustafa niye Türkçe konuşmuyorsun?" dedi :D. Biz tabi şoklarda. Adam türk çıktı. Şansa bak ki beni programa kabul edecek başvuruyu alacak kişi de oymuş :). Ortalamamın 2.93 olduğunu şart olarak 3 ön gördüğüklerini söylediğimde hallederiz cevabı alınca ödeme konusuna geldik.

Burada ücretler ders başına ödeniyor. Kredi başına 550$ ücreti var. Masterı tamamlamam için 33 kredilik ders almam gerekiyor. Bunun yanında 9 kredi de alttan ders olarak alacağım sanırım bilgisayar okumadığım için. Dolayısıyla ıvırı zıvırı dahil şu anda 23 bin dolar borçlu biri olarak karşınızda duruyorum. 2 ayda kazandığım para gittiği gibi üzerine de bir çok yükün altına girdim.

Şu anda hala başvuru aşamasını tamamlayabilmiş değilim. Kocaeli'nden transkript ve bazı sertifikaların hemen gelmesi gerekiyor. Umarım Allah hakkımda hayırlısını gösterir benim için. Bundan sonra daha zor günler olacak gibi görünüyor. Şaka maka burada kalıyorum galiba. Şimdiden ülkemi,insanlarımı,dostlarımı çok özledim aslında. Bir yanım orada bir yanım burada. Yorumlarını düşüncelerinizi benden eksik etmeyin dostlarım. Sizler yazdıkça daha güçlü ve sabırlı hissediyorum kendimi. Umarım bu vaziyetin altından da başarıyla kalkmak nasip olur. Kısmet...

Para makinesinin detayları :)

2008-08-23T08:05:00.000-07:00

Evet.. Gelelim Mainstreet'imizin detaylarına

Gördüğünüz üzere Sram grip shift burada da karşıma çıktı :). Arka fren kolumuz Magura Big. Arka vites olarak alivio var ve seri dışı bir kaset dişli takılmış.Ayrıca ön panelde sağ sol sinyal ve şirin bir zilimiz de mevcut. Çın çın yaparak avare kafaları kendimize doğru baktırıyoruz :)

Bisikletin genel görünümü...

Ve konfor mekanımız. KOltuğumuz oldukça rahat paşa koltuğu gibi baksanıza. Yeni olmasının etkiside var tabii ki. Üstteki tenteyi güneşli ortamlarda yarım, yağmurlu ortamlarda ise tam açıyoruz. Alt kısımda sinyal lambalarımı görebilirsiniz.

Bu da bisikletin arkadan görünüşü. Gördüğünüz üzere bir o sinyal lambamız var. Ortadaki lamba ön veya arka freni sıktığımda yanıyor. Onun sağındaki ve solundaki ilk ışıklar gece sürekli yanar pozisyonda kalıyor. En dışta kalan lambalar ise sağa veya sola dönüşlerde gidon üzerinden verdiğim sinyaller ile yanıp sönüyor.

Bu fotoğrafta sanki tanıdık birşey var öyle değil mi ? :). Evet, arka lastiklerim hutchinson phyton new generation :). Irfan abi aldırttığım nokian tubeless lastikleri beğenince kendi daha iyisi olsun diye bunları spariş etmiş :). Bu lastiğin kullanım alanının %100 dışında olmasına rağmen takmadan geçemedim:D. Madem almış takalım napalım :).

New York manyakları 1 - Batman

2008-08-21T05:53:00.000-07:00

Eee burası New York, her türlü çılgınlık var içinde. Özellikle Times Square de dolaşırken her an bir manyak karşınıza çıkabilir. Örneğin pedicab ile ışıklarda beklerken pat diye yanımda batman bitiverdi :D. Batman aşığı mı diyeyim, Batman'in kendisi mi diyeyim :) ne diyeyim bilmiyorum. İşte özel kıyafeti ve özel bisikleti ile batman karşısınızda :)

New York Institute of Technology

2008-08-18T22:30:00.000-07:00

Ana bu da ne şimdi dediğinizi duyar gibiyim :) Isınma turları atalım dedik :D. Burası New York Institute of Technology. Master programları hakkında bilgi almak üzere bugün ilk adımı attık. Kataloğumuzu aldık ve seviye tesbit sınavı için gün almaya çalıştık. Günü alamadık ama sınıfın birinde bir fotoğraf aldık :).

Bilgisayar üzerine master yapmayı düşünüyorum burada. Ancak bir sorun var. Sorun oldukça büyük. Tam 26.000$ kadar büyük :D. Diğer şartlar ıvır zıvır şeyler zaten. Tüm aşamaları aştık ancak 26.000$ kocaman bir kaya gibi oturdu önüme. Aslında 26 bin dolar kazanılamayacak bir para değil burada ancak başvururken 26 bin doları hesabınızda görmek istiyorlar. Yani paran varsa başvur yoksa gelme diyorlar. Bakalım ne olacak. Kısmet...

Subway denemeleri

2008-08-18T05:44:00.000-07:00

Burada en sıkıntılı anlarımın geçtiği yer metro istasyonları. Özellikle yer altı istasyonları tam bir felaket. Havalandırma sıfır. Saunadaymışcasına yanıp tutuşuyorsunuz içeride. Hani kazara 1 gün içeride kalıverseniz su kaybından ölürsünüz. Nasıl olur da bu durumu görmezden gelirler hala anlamıyorum.

Bu sıkıntılı anlarda benim yaptığım yegane şey fotoğraf makinesine sarılmak. Makineyi artık iyiden iyiye öğrenmeye başladım. İş dönüşlerinde metro istasyonunda bir çok ayar deniyerek güzel pozlar yakalamaya başladım. Bunlardan bir kaç tanesini sizlerle paylaşayım istedim. Buyrun bakalım beğenecekmisiniz :)

Burası açık hava duraklarından 62. sokak durağı. Fotoğrafta sanki ayaklarımız yere basıyor gibi görünebilir ama aslında havadayız :). Adamlar otoyol boyunca demir bloklar koyup metroyu otoyolun üzerine inşaa etmişler. Altından da araba trafiği akıyor.

62. Sokaktan başka bir görüntü daha.Faruk, Ömer ve Bekir.

Ve 7. cadde manyakları. Sauna olarak bahsettiğim yer burası işte. Nem ve rutubete boyalar da dayanamamış. Umarım yakında biz de burda sararıp solmayız :)

Ekip tam bir çılgın gördüğünüz üzere. Bıraksalar New York'un altını üstüne getiririz animallah da yazık şimdi amerikalılara :)

Ve işte düşünceli Enes. Kim bilir kafasında neler kuruyor. Hangi şirketi alıp hangisini batırıyor. Enes burada kalmaya kararlı. Sürekli iş planları yapıp burada tutunmaya çalışıyor. Bir mainstreet bisiklet aldı kendine. Yemek işine girmeyi düşünüyor. Hadi bakalım hayırlısı...

Coney Island

2008-08-15T21:30:00.000-07:00

Bildiğiniz üzere hergün D treni ile işe gidip geliyoruz. D treni Coney Island - Manhattan diye geçiyor. Bu son durak Coney Island'da ne varmış merak ettik yollara düştük. İşte Coney Island

Günlerden pazartesi olmasından kaynaklı olsa gerek sahil bomboş. Kumsalın başladığı yere insanlar otursun, yürüyüş yapsınlar diye boylu boyunca tahta döşenmiş.

Sahilin hemen kenarında bir eğlence parkı dikkatimizi çekiyor ve ıssız sahili bırakıp eğlencenin içerisine bırakıyoruz kendimizi.

Burada her türlü abudik kubidik oyunu bulmak mümkün tabii ki. Tahmin edeceğiniz üzere makinelerin para yemekte üstüne yok :D. Genelde bir çeyrekliğe çalışan oyunlar olduğu gibi 1-2$ a çalışan oyunlar da var. Bizim ilk ilgimizi çeken basketbol oldu. Bekir ile birlikte kapıştık baskette. İLk turda ben 29-22 önde iken sonraki turda 41-52 Bekir çaktı bana :)

Basketboldan sonra bizi en çok eğlendiren oyun Air Hockey oldu. Yine Bekir ile 3 maçlık bir seri yaptık. Her ikimiz de taktiksel oynadığımızdan maç oldukça uzun ve zevkli geçti. İlk maçı Bekir aldı ikincisini ben. Sıra şampiyonluk maçındaydı. Acayip taktiksel ve çekişmeli geçti ama Bekir öyle bir gol yedi ki beni yerlere yığdı. Her nasılsa top ortadaki çizginin üzerinde hızlı hızlı gidip gelmeye başladı. Bekir Topu durdurmak için elindeki tutacağı üstüne bastırmaya çalışada bir türlü tutturamıyordu. 2 denemeden sonra uyanıklık yapıp bir anda topa vurdum direk gol oldu :). Böylece basketteki yenilgiyi unutmuş olduk :)

Ve geldik en heyecanlı noktaya : Rollercoaster. Binmeyelim içimiz dışımıza çıkacak dedim ama dinletemedim :D. Millete uyduk oturduk koltuğa. Hadi bismillah başladı. Bu yanılmıyorsam benim ilk kez rollercoaster a bindiğim gündü. Bazı yerlerde 90 derece aşağı tam gaz gidiyor, bazı yerlerde şaşırtmaca yapıp başka yönlere doğru uçuyordu. Çığlık çığlığa tabii millet. İçim dışıma çıktı ama zevkliydi :)

Karanlıklar içinden...

2008-08-14T20:27:00.000-07:00

Kim demiş yağmur yağdı diye işi bırakacağız? Elbette yollarda olacağız. Karanlıklar içinden doğar hizmetimizi her türlü veririz animallah. Extra large yağmurluğumla birlikte bir yandan yağmurluğun içinde durabilmeyi başararak bir yandan trafikle uğraşarak bir yandan da müşterileri kapmaya çalışarak geçirdim bugünü. Ah bir de spdler ıslanmasaydı... süper olacaktı :)

Ticketları ikiledik :)

2008-08-13T22:41:00.001-07:00

Evet hayırlısıyla bir ceza daha almış bulunuyorum. Ticketları ikiledik yani anlayacağınız :D. Bu seferki sarı değil pembe. Zaten polislerin gücü sadece bize yetiyor. Bizi ticket kesme antrenmanlarında kullanıyorlar :D.

Bana ticketı kesen eleman benim anladığım ya polisliğe yeni başlamış yada stajer olarak çalışmaya devam eden bir polisti. Çünkü adam ticket yazmayı bilmiyordu. Sürekli arkasındaki adama buraya ne yazacağım, pembe mi vereceğiz sarı mı diye sorup duruyordu. Neyse gelelim olaya :D

Gece 9 cıvarı Times Square'de turlarken tam Times'ın göbeğinde biri arkamdan "Mustafa!" diye bağırdı. Dönüp baktım bir de ne göreyim! Lise arkadaşım Mehmet bana doğru geliyor :). New York'un tam ortasında beni buluverdi. Ooo nasılsın falan filan derken dalmışız muhabbete. Meğersem arkada 4-5 polis beni gözlüyormuş. Biz sohbet muhabbet gırgır gidiyoruz tabi tam Times'ın göbeğinde :D.

Baktım arkadan bir hareketlenme oldu polisler bana doğru geliyor hemen kıpraşmaya yol almaya başladım amma bir el beni bisikletin demirinden tutma suretiyle durdurdu :D.

Çektik tabii kenara yapacak birşey yok. Yarım saatte bir ticketı zor yazdı eleman. Oturttu beni arka koltuğa yazdı da yazdı. Gelen geçen bana bakıyor tabi tam Times'ın ortası :D. Kimisi ağzını yüzünü ekşitip geçiyor, kimi anlamsız bakışlar atarak yoluna devam ediyor.

Her neyse aldık elimize pembeyi şutlandık Times'dan. 50$ içeri girdik yarasın diye geçiriyordum içimden.Pembe ticketlar benim bildiğim kadarıyla (başka bir arkadaş daha yedi de ordan biliyorum :)) 50$ dan başlıyor. Eğer ikinci kez aynı hatayı yaparsanız 60, üçüncü kez 100, öyle öyle 1000$ a kadar gidiyor.

Neyse koyduk bileti cebe yola devam. İlk trafik ışıklarında genç bir kız "Boş musun?" diye sordu. "Atla bakalım" dedim ardından annesi ile ufak kardeşi de geldi. Dedim "nereye gidiyonuz?" "Bilmem" dedi "sür öylesine..."

Times Turu yapalım dedim eyvallah dediler. Başladık tura. Elbette aynı zamanda muhabbete de. Kadın 1-2 dakika sonra "Sen neden ceza yedin az önce?" diye sordu. " Biriyle 2 dakika konuştum diye yol kenarında çekti beni yazdı ticketı geçti " dedim. " Peki ne olacak şimdi cezası ne kadar?" diye sordu. " 50$ gitti valla" dedim." Ooo baya da çokmuş" dedi.

Bu sırada ben tepeye çıkıp Times'a salmak üzere broadway e çıkmak üzereydim.Trafik ışıklarına geldik ve durdum. Kadın bir anda tamam biz burada inmek istiyoruz daha fazla sürmene gerek yok dedi. Pek bir anlam veremedim bu davranışa. Pata küte indiler. Aa bir fotoğraf çektirelim bari deselerde yeşil yanınca yine ticket yeme sen diyerek ondan da vaz geçtiler. O sırada ücreti uzatmak için cüzdanını çıkartmış ve bana vereceği parayı ayarlamak üzereydi. TAbii arkadaki haylazlar rahat durmadı bastılar hemen kornaya. Kadın alel acele tutuşturdu parayı elime ve "Umarım bu senin yediğin cezaya yardımcı olur " dedi. Ben hiç paraya bakmadan yoluma devam ettim teşekkür ederek. Çünkü trafik benim yüzümden bloke olmuştu. DAha sonra ilk ışıklarda avcumun içindeki paraya baktım. Kadın bana tam 50$ vermiş. Şaşırdım kaldım o anda. Hemen ardıma baktım belki onları yeniden görürüm diye. Çünkü bu davranış gerçek bir teşekkürü hak ediyordu. O kadar bakınmama rağmen onları göremedim. Ama onlar için çok iyi dileklerde bulundum. İnanınız bu dünyada paradan daha önemli şeyler de var. Belki ben onlara yüz yüze teşekkür edemedim ama onlar aldıkları bu dua ile ilerideki hayatlarında sahip olmak istedikleri bir şeye sahip olacak, zora düştüğünde yardım görecek, bir dilekleri gerçek olacak. Onlar iyilik bankasına bir yatırım yaptılar. Elbet bir gün bu yatırımın karşılığını faizi ile alacaklar. Buradan onlara yeniden teşekkür etmek istiyorum :) Thank you so much !